Gdybyś mogła zmienić jedną rzecz, żeby poprawić sytuację młodszych pacjentów ze szpiczakiem plazmocytowym, co by to było?
Największym wyzwaniem dla młodszych pacjentów jest brak otwartej dyskusji na temat szpiczaka. Snežana Doder podkreśla wagę prowadzenia szczerych rozmów o chorobie nie tylko w gronie najbliższych, ale także w szerszym środowisku społecznym. Przełamanie tabu i wspieranie otwartości sprzyja nie tylko budowaniu świadomości, lecz także wzmacnianiu więzi oraz pomaganiu innym, którzy stykają się z podobnymi trudnościami.
Czym różnią się potrzeby młodszych pacjentów od potrzeb starszych?
Różnice dotyczą przede wszystkim funkcjonowania zawodowego i planowania przyszłości. Młodsi pacjenci muszą radzić sobie z utrzymaniem koncentracji i aktywności zawodowej oraz z brakiem zrozumienia ze strony otoczenia. Istotne są także wyzwania finansowe, takie jak uzyskanie kredytu czy dostęp do ubezpieczeń. Snežana Doder zwraca uwagę na ryzyko „bycia zapomnianym” – młodsi pacjenci, mimo diagnozy, chcą mieć możliwość realizowania planów życiowych i zachowania normalności.
Jakie było największe wyzwanie w diagnozowaniu szpiczaka plazmocytowego w młodym wieku?
Najtrudniejszym etapem okazało się zrozumienie istoty choroby oraz jej akceptacja. Snežana Doder podkreśla, że diagnoza postawiona w młodym wieku stanowi szczególne obciążenie psychiczne, zwłaszcza gdy pacjent ma już za sobą trudne doświadczenia zdrowotne. W jej przypadku kluczowe znaczenie miało wsparcie psychologiczne, które pomogło zmniejszyć poczucie lęku i niepewności. Budowanie odpowiedniego zaplecza emocjonalnego i informacyjnego jest niezbędne, by lepiej radzić sobie z chorobą i jej konsekwencjami.
Zapraszamy do obejrzenia nagrania
Materiał został zrealizowany przez Fundację Carita im. Wiesławy Adamiec podczas IV Europejskiego Forum Pacjentów Hematoonkologicznych w dniach 13-14 grudnia 2025 r.
