Nagranie powstało we współpracy z firmą Johnson&Johnson.
Trzy filary ochrony przed infekcjami u chorych na szpiczaka plazmocytowego
Szpiczak plazmocytowy prowadzi do upośledzenia funkcjonowania układu odpornościowego. Dodatkowym czynnikiem ryzyka zakażeń są stosowane terapie, w tym przeciwciała monoklonalne i bispecyficzne, terapia CAR-T oraz leki immunomodulujące. Choć pozwalają one skuteczniej kontrolować chorobę, mogą jednocześnie osłabiać odporność pacjenta. Znaczenie mają również wiek, choroby współistniejące i przebyte infekcje.
Profilaktyka farmakologiczna i szybka reakcja na objawy zakażenia
Jak wskazuje prof. Justyna Rybka, pierwszym filarem ochrony jest profilaktyka farmakologiczna, obejmująca stosowanie leków przeciwwirusowych i przeciwbakteryjnych w uzasadnionych przypadkach. Szczególnie istotna pozostaje szybka reakcja na objawy zakażenia. Wystąpienie gorączki powyżej 38°C wymaga niezwłocznego kontaktu z lekarzem.
Suplementacja immunoglobulinami
Drugim elementem jest suplementacja immunoglobulinami, podawanymi dożylnie lub podskórnie pacjentom z obniżonym ich stężeniem w surowicy krwi. Problem ten występuje szczególnie często w trakcie nowoczesnych immunoterapii.
Szczepienia ochronne – istotny element profilaktyki zakażeń
Trzecim filarem są szczepienia ochronne, które najlepiej wykonać przed rozpoczęciem leczenia. Mogą być one jednak bezpiecznie realizowane również w trakcie terapii. Choć odpowiedź immunologiczna bywa słabsza niż u osób zdrowych, szczepienia nadal mogą ograniczać ryzyko ciężkiego przebiegu infekcji i hospitalizacji.
Wśród zalecanych szczepień prof. Justyna Rybka wymienia szczepienia przeciwko grypie, SARS-CoV-2, RSV, pneumokokom, półpaścowi oraz wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Ważne jest również szczepienie osób z najbliższego otoczenia chorego, co pozwala dodatkowo ograniczyć ryzyko transmisji zakażeń.
Współczesne leczenie szpiczaka plazmocytowego umożliwia coraz dłuższą kontrolę choroby. Dlatego profilaktyka infekcji staje się nieodłącznym elementem kompleksowej opieki nad pacjentem, mającym znaczenie zarówno dla bezpieczeństwa terapii, jak i jakości życia chorych.