Iqirvo - baza leków

Wskazania

Leczenie pierwotnego zapalenia dróg żółciowych (PBC) w skojarzeniu z kwasem ursodeoksycholowym (UDCA) u osób dorosłych, u których stwierdzono niewystarczającą odpowiedź na leczenie z zastosowaniem UDCA lub w monoterapii u pacjentów, u których stwierdzono nietolerancję UDCA.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Stwierdzona lub podejrzewana ciąża oraz nie stosować u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: zalecana dawka to 80 mg raz na dobę. Pominięcie dawki. W przypadku pominięcia dawki elafibranoru pacjent nie powinien przyjmować pominiętej dawki, a następną dawkę powinien przyjąć według dotychczasowego schematu. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów w wieku powyżej 65 lat oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi (klasa A w skali Childa-Pugha) lub umiarkowanymi (klasa B w skali Childa-Pugha) zaburzeniami czynności wątroby. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności elafibranoru u pacjentów z PBC z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C w skali Childa-Pugha). Stosowanie elafibranoru u dzieci i młodzieży (w wieku poniżej 18 lat) nie jest właściwe we wskazaniu PBC.

Skład

1 tabl. powl. zawiera 80 mg elafibranoru.

Działanie

Elafibranor i jego główny aktywny metabolit GFT1007 to podwójni agoniści receptora aktywowanego przez proliferatory peroksysomów (PPAR) typu α/δ. Uważa się, że PPAR α/δ są głównymi regulatorami homeostazy kwasów żółciowych (BA), stanu zapalnego i procesu włóknienia. Aktywacja PPARα i PPARδ obniża toksyczność kwasów żółciowych i zwiększa poprawę cholestazy poprzez regulację syntezy, detoksykacji i transporterów kwasów żółciowych. Aktywacja PPARα i PPARδ wykazuje również działanie przeciwzapalne poprzez oddziaływanie na różne szlaki. Średnie maksymalne stężenie elafibranoru i GFT1007 w osoczu osiągane jest w ciągu 1,25 h po wielokrotnym podaniu dawek doustnych wynoszących 80 mg u uczestników z PBC. Podanie z wysokotłuszczowym oraz wysokokalorycznym posiłkiem skutkowało 30-min wydłużeniem czasu T_max w przypadku elafibranoru oraz godzinnym wydłużeniem czasu T_max w przypadku GFT1007 w porównaniu z przyjęciem leku na czczo. Elafibranor i GFT1007 wiążą się z białkami osocza w ok. 99,7% (głównie z albuminami w surowicy). W warunkach in vitro elafibranor jest metabolizowany przez 15-keto-prostaglandyno-13-Δ reduktazę (PTGR1). W warunkach in vitro ani elafibranor, ani GFT1007 nie są w istotny sposób metabolizowane przez główne izoformy cytochromu P450 (CYP) i glukuronylotransferazy (UGT) difosforanu urydyny (UDP). Po podaniu doustnym elafibranoru znakowanego radioizotopem ¹⁴C ulegał on szybkiej hydrolizie do aktywnego metabolitu GFT1007. Zidentyfikowano dwa główne metabolity w osoczu: GFT1007 (aktywny metabolit) i koniugaty glukuronidowe (nieaktywne metabolity). Po podaniu pojedynczej dawki 80 mg na czczo średni okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 68,2 h dla elafibranoru i 15,4 h w przypadku metabolitu GFT1007. Po podaniu zdrowym uczestnikom pojedynczej dawki 120 mg elafibranoru znakowanego radioizotopem ¹⁴C około 77,1% podanej dawki było wydalane z kałem, głównie w postaci elafibranoru (56,7% podanej dawki) i jego aktywnego metabolitu GFT1007 (6,08% podanej dawki). Około 19,3% było wydalane z moczem, głównie w postaci sprzężonej jako glukuronidy.

Interakcje

Na podstawie przeprowadzonych badań klinicznych, elafibranor może być łagodnym induktorem CYP3A4. W badaniu klinicznym dotyczącym interakcji wykazano, że jednoczesne podawanie elafibranoru w dawce 80 mg raz na dobę w stanie stacjonarnym oraz pojedynczej dawki złożonego doustnego środka antykoncepcyjnego (0,02 mg etynyloestradiolu i 0,15 mg lewonorgestrelu) powodowało zmniejszenie ekspozycji na etynyloestradiol (C_max zmniejszone o 20% i AUC_inf zmniejszone o 35%), co może prowadzić do nieskuteczności antykoncepcji i (lub) zwiększenia częstości krwawień międzymiesiączkowych, podczas gdy ekspozycja na lewonorgestrel pozostawała bez zmian. W związku z tym kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne niehormonalne metody antykoncepcji lub dodatkowo stosować metodę barierową podczas stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Jednoczesne podawanie elafibranoru z warfaryną nie powodowało zwiększenia ekspozycji (AUC, C_max) na warfarynę ani różnic w międzynarodowym współczynniku znormalizowanym (INR) w porównaniu do podawania samej warfaryny. Jednoczesne podawanie wielokrotnych dawek elafibranoru z symwastatyną lub atorwastatyną nie powodowało istotnych klinicznie zmian ekspozycji na symwastatynę, jej metabolit β-hydroksykwasowy ani na atorwastatynę. C_max oraz AUC_inf aktywnego metabolitu symwastatyny, β-hydroksykwasu symwastatyny, uległy zmniejszeniu o 26% i 32% po jednoczesnym zastosowaniu pojedynczej dawki symwastatyny 20 mg oraz elafibranoru w dawce 80 mg raz na dobę w stanie stacjonarnym. C_max oraz AUC_inf atorwastatyny uległy zmniejszeniu o 28% i 11% po jednoczesnym zastosowaniu pojedynczej dawki atorwastatyny 40 mg oraz elafibranoru w dawce 180 mg raz na dobę w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano istotnego klinicznie wpływu na stężenia GLP-1 we krwi podczas jednoczesnego podawania elafibranoru w dawce 100 mg, jako sprawcy interakcji, raz na dobę przez 15 dni z pojedynczą doustną dawką 100 mg sitagliptyny podczas testu posiłkowego.

Środki ostrożności

Zdarzenia związane z wątrobą. U pacjentów przyjmujących elafibranor obserwowano podwyższone wartości parametrów czynnościowych wątroby, w tym podwyższoną aktywność aminotransferaz i podwyższone stężenie bilirubiny. Ocenę kliniczną czynności wątroby wraz z badaniami laboratoryjnymi należy przeprowadzić przed rozpoczęciem leczenia elafibranorem, a następnie zgodnie z zasadami rutynowego postępowania z pacjentem. W przypadku stwierdzenia podwyższonych wartości parametrów czynnościowych wątroby i (lub) zaburzeń czynności wątroby zaleca się niezwłoczne zbadanie przyczyny i rozważenie przerwania leczenia elafibranorem. Podwyższona aktywność fosfokinazy kreatynowej we krwi i uszkodzenie mięśni. U pacjentów przyjmujących elafibranor obserwowano podwyższenie aktywności fosfokinazy kreatynowej (CPK) we krwi. Aktywność CPK należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia elafibranorem, a następnie zgodnie z zasadami rutynowego postępowania z pacjentem. U pacjentów rozpoczynających leczenie elafibranorem, zwłaszcza tych przyjmujących jednocześnie inhibitory reduktazy HMG-CoA, można rozważyć okresowe pomiary aktywności CPK. W przypadku zaobserwowania podwyższonej aktywności CPK lub wystąpienia przedmiotowych i podmiotowych objawów uszkodzenia mięśni o niewyjaśnionej przyczynie, zaleca się niezwłoczne zbadanie przyczyny i rozważenie przerwania leczenia elafibranorem. Toksyczność dla zarodka i płodu. W oparciu o dane uzyskane w badaniach na zwierzętach podejrzewa się, że elafibranor podawany kobietom w okresie ciąży powoduje wady wrodzone oraz zmniejsza przeżycie płodu. W związku z tym elafibranor jest przeciwwskazany u kobiet w okresie ciąży lub u których przypuszcza się, że mogą być w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym nie stosujących skutecznej antykoncepcji - należy o tym poinformować kobiety w wieku rozrodczym. Substancje pomocnicze. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabl., to znaczy uznaje się go za „wolny od sodu”.

Ciąża i laktacja

Stosowanie elafibranoru jest przeciwwskazane w okresie ciąży. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę należy przerwać leczenie elafibranorem. Istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania elafibranoru u kobiet w okresie ciąży. Badania dotyczące stosowania elafibranoru, które przeprowadzono na ciężarnych samicach zwierząt wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję (utrata płodu, wady rozwojowe, martwe urodzenia i (lub) zgony w okresie okołoporodowym) przy istotnym klinicznie narażeniu. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 3 tygodnie po przyjęciu ostatniej dawki elafibranoru. Elafibranor może zmniejszać skuteczność środków antykoncepcyjnych zawierających etynyloestradiol, dlatego kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne niehormonalne metody antykoncepcji lub dodatkowo stosować metodę barierową podczas stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych. U pacjentek w wieku rozrodczym przed rozpoczęciem leczenia elafibranorem należy potwierdzić lub upewnić się, że kobieta nie jest w ciąży. Nie wiadomo, czy elafibranor lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Nie ma informacji, czy elafibranor lub jego metabolity przenikają do mleka zwierząt, jednak u potomstwa samic szczura, którym elafibranor podawany był w okresie ciąży i laktacji przy istotnym klinicznie narażeniu, obserwowano działania niepożądane. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dzieci karmionych piersią. Elafibranoru nie należy stosować w okresie karmienia piersią oraz przez co najmniej 3 tygodnie po przyjęciu ostatniej dawki tego leku. Nie ma dostępnych danych dotyczących wpływu stosowania elafibranoru na płodność u ludzi. Badania na zwierzętach nie wykazały żadnego bezpośredniego ani pośredniego wpływu na płodność i zdolność reprodukcji.

Działania niepożądane

Bardzo często: ból brzucha (w tym ból w nadbrzuszu i w podbrzuszu), biegunka, nudności, wymioty. Często: ból głowy, zaparcie, kamica żółciowa, bóle mięśni, zwiększona aktywność CPK we krwi. Niezbyt często: swędząca wysypka, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi.

Pozostałe informacje

Elafibranor nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.