Agamree - baza leków

Wskazania

Leczenie dystrofii mięśniowej Duchenne'a (DMD) u pacjentów w wieku ≥2 lat.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha). Stosowanie szczepionek żywych lub atenuowanych w ciągu 6 tyg. przed rozpoczęciem leczenia oraz w jego trakcie.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie preparatem powinien rozpoczynać wyłącznie lekarz specjalista mający doświadczenie w leczeniu dystrofii mięśniowej Duchenne'a. Zalecana dawka wamorolonu wynosi 6 mg/kg mc. raz na dobę u pacjentów o mc. <40 kg. U pacjentów o mc. >40 kg zalecana dawka wamorolonu wynosi 240 mg (co odpowiada 6 ml) raz na dobę. Dawkę dobową można zmniejszyć do 4 mg/kg mc./dobę lub 2 mg/kg mc./dobę w zależności od indywidualnej tolerancji leku. Pacjenci powinni być leczeni najwyższą tolerowaną dawką w zakresie dawek. Dawkowanie: 6 mg/kg mc./dobę: mc. 8-9 kg: 48 mg (1,2 ml); 10-11 kg: 60 mg (1,5 ml); 12-13 kg: 72 mg (1,7 ml); 14-15 kg: 84 mg (2,1 ml); 16-17 kg: 96 mg (2,4 ml); 18-19 kg: 108 mg (2,7 ml); 20-21 kg: 120 mg (3 ml); 22-23- kg: 132 mg (3,3 ml); 24-25 kg: 144 mg (3,6 ml); 26-27 kg: 156 mg (3,9 ml); 28-29 kg: 168 mg (4,2 ml); 30-31 kg: 180 mg (3,5 ml); 32-33 kg: 192 mg (4,8 ml); 34-35 kg: 204 mg (5,1 ml); 36-37 kg: 216 mg (5,4 ml); 38-39 kg: 228 mg (5,7 ml); ≥40 kg: 240 mg (6 ml). 4 mg/kg mc./dobę: mc. 8-9 kg: 32 mg (0,8 ml); 10-11 kg: 40 mg (1 ml); 12-13 kg: 48 mg (1,2 ml); 14-15 kg: 56 mg (1,4 ml); 16-17 kg: 64 mg (1,6 ml); 18-19 kg: 72 mg (1,8 ml); 20-21 kg: 80 mg (2 ml); 22-23- kg: 88 mg (2,2 ml); 24-25 kg: 96 mg (2,4 ml); 26-27 kg: 104 mg (2,6 ml); 28-29 kg: 112 mg (2,8 ml); 30-31 kg: 120 mg (3 ml); 32-33 kg: 128 mg (3,3 ml); 34-35 kg: 136 mg (3,4 ml); 36-37 kg: 144 mg (3,6 ml); 38-39 kg: 152 mg (3,8 ml); ≥40 kg: 160 mg (4 ml). 2 mg/kg mc./dobę: mc. 8-9 kg: 16 mg (0,4 ml); 10-11 kg: 20 mg (0,5 ml); 12-13 kg: 24 mg (0,6 ml); 14-15 kg: 28 mg (0,7 ml); 16-17 kg: 32 mg (0,8 ml); 18-19 kg: 36 mg (0,9 ml); 20-21 kg: 40 mg (1 ml); 22-23- kg: 44 mg (1,1 ml); 24-25 kg: 48 mg (1,2 ml); 26-27 kg: 52 mg (1,3 ml); 28-29 kg: 56 mg (1,4 ml) 30-31 kg: 60 mg (1,5 ml); 32-33 kg: 64 mg (1,6 ml); 34-35 kg: 68 mg (1,7 ml); 36-37 kg: 72 mg (1,8 ml); 38-39 kg: 76 mg (1,9 ml); ≥40 kg: 80 mg (2 ml). Nie wolno nagle zmniejszać dawki wamorolonu, jeśli był podawany dłużej niż przez tydzień. Redukcja dawki powinna odbywać się stopniowo, w ciągu kilku tygodni, na każdym etapie o ok. 20% w stosunku do poprzedniej wielkości dawki. Czas trwania każdego etapu redukcji należy dostosować w zależności od indywidualnej tolerancji. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A wg klasyfikacji Childa-Pugha) nie jest konieczne dostosowanie dawki. Zalecana dobowa dawka wamorolonu dla pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg klasyfikacji Childa-Pugha) wynosi 2 mg/kg mc./dobę dla pacjentów o mc. do 40 kg i 80 mg dla pacjentów o mc. ≥40 kg. Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) nie powinni być leczeni wamorolonem. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci w wieku <2 lat. Sposób podania. Zawiesinę najlepiej przyjmować z posiłkiem. Zawiesina doustna wymaga ponownej dyspersji poprzez wstrząśnięcie butelką przed podaniem dawki. Do odmierzania dawki leku w ml należy używać wyłącznie strzykawki doustnej dołączonej do opakowania. Po pobraniu odpowiedniej dawki do strzykawki doustnej należy ją wprowadzić bezpośrednio do ust. Po użyciu strzykawkę doustną należy rozmontować, opłukać pod bieżącą zimną wodą z kranu i wysuszyć na powietrzu. Strzykawkę doustną należy przechowywać w pudełku do następnego użycia. Strzykawkę doustną można używać przez maksymalnie 45 dni, a następnie należy ją wyrzucić i użyć drugiej strzykawki doustnej umieszczonej w opakowaniu. Zawiesina doustna może być podawany przez zgłębnik dojelitowy.

Skład

1 ml zawiesiny zawiera 40 mg wamorolonu. Zawiesina zawiera benzoesanu sodu (E 211).

Działanie

Wamorolon jest dysocjacyjnym kortykosteroidem, który selektywnie wiąże się z receptorem glikokortykoidowym, co wywołuje działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie transkrypcji genów za pośrednictwem NF-kB, lecz prowadzi do mniejszej aktywacji transkrypcyjnej innych genów. Ponadto wamorolon hamuje aktywację receptora mineralokortykoidowego przez aldosteron. Ze względu na swoją specyficzną strukturę, wamorolon prawdopodobnie nie jest substratem dla dehydrogenaz 11ß-hydroksysteroidowych i dlatego nie podlega miejscowej amplifikacji tkankowej. Dokładny mechanizm, poprzez który wamorolon wywiera swoje działanie terapeutyczne u pacjentów z DMD, nie jest znany. Wamorolon jest dobrze wchłaniany i szybko dystrybuowany w tkankach. Po podaniu doustnym wraz z posiłkiem mediana wartości C_max wynosi ok. 2 h (zakres: 0,5 do 5 h). Wiązanie z białkami w warunkach in vitro wynosi 88,1%. Wamorolon jest metabolizowany przez wiele szlaków fazy I i fazy II, takich jak glukuronidacja, hydroksylacja i redukcja. Główne metabolity w osoczu i moczu powstają w wyniku bezpośredniej glukuronidacji oraz uwodornienia z następczą glukuronidacją. Ok. 30% dawki wamorolonu jest wydalane z kałem (15,4% w postaci niezmienionej), a 57% dawki wamorolonu jest wydalane z moczem w postaci metabolitów (<1 % w postaci niezmienionej). Głównymi metabolitami w moczu są glukuronidy. Końcowy T_0,5 w fazie eliminacji wamorolonu u dzieci z DMD wynosi ok. 2 h.

Interakcje

Wamorolon działa jako antagonista receptora mineralokortykoidowego. Stosowanie wamorolonu w skojarzeniu z antagonistą receptora mineralokortykoidowego może zwiększać ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Nie zaobserwowano przypadków hiperkalemii u pacjentów stosujących wamorolon w monoterapii lub w skojarzeniu z eplerenonem lub spironolaktonem. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w ciągu miesiąca po rozpoczęciu stosowania skojarzenia wamorolonu z antagonistą receptora mineralokortykoidowego. W przypadku hiperkaliemii należy rozważyć zmniejszenie dawki antagonisty receptora mineralokortykoidowego. Jednoczesne podawanie z silnym inhibitorem CYP3A4 itrakonazolem prowadziło do 1,45-krotnego zwiększenia pola powierzchni pod krzywą stężenia wamorolonu w osoczu u zdrowych osób. Zalecana dawka wamorolonu podawanego z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. telitromycyną, klarytromycyną, worykonazolem, sokiem grejpfrutowym) wynosi 4 mg/kg mc./dobę. Silne induktory CYP3A4 lub silne induktory PXR (np. karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą zmniejszać stężenie wamorolonu w osoczu i prowadzić do braku skuteczności, dlatego należy rozważyć alternatywne metody leczenia, które nie są silnymi induktorami aktywności CYP3A4. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z umiarkowanym induktorem PXR lub CYP3A4 z uwagi na istotne zmniejszenie stężenia wamorolonu w osoczu. Wamorolon nie jest inhibitorem P‑gp, BCRP, OATP1B1, OATP1B3, OCT2, OAT1, MATE1 ani BSEP. W warunkach in vitro wamorolon wykazuje słabe hamowanie aktywności transporterów OAT3 i MATE2‑K. Wamorolon nie jest substratem P‑gp, BCRP, OATP1A2, OATP1B1, OATP1B3, OCT2, OAT1, OAT3, MATE1, MATE2‑K ani BSEP.

Środki ostrożności

Wamorolon powoduje zmiany w funkcjonowaniu układu hormonalnego, zwłaszcza w przypadku długotrwałego stosowania. Ponadto u pacjentów ze zmianami czynności tarczycy lub guzem chromochłonnym może występować zwiększone ryzyko oddziaływania na układ hormonalny. Wamorolon powoduje zależną od dawki i odwracalną supresję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA), potencjalnie powodując wtórną niewydolność nadnerczy, która może utrzymywać się przez miesiące po przerwaniu długotrwałego leczenia. Stopień przewlekłej niewydolności nadnerczy jest różny u poszczególnych pacjentów i zależy od dawki i czasu trwania leczenia. Ostra niewydolność nadnerczy (znana również jako przełom nadnerczowy) może pojawić się w okresie nasilonego stresu lub w przypadku nagłego zmniejszenia dawki lub odstawienia wamorolonu. Stan ten może prowadzić do zgonu. Objawy przełomu nadnerczowego mogą obejmować nadmierne zmęczenie, nagłe osłabienie, wymioty, zawroty głowy lub dezorientację. Ryzyko to maleje w przypadku stopniowej redukcji dawki w trakcie jej zmniejszania lub zaprzestania leczenia. W okresach nasilonego stresu, takich jak ostre zakażenia, urazy lub zabiegi chirurgiczne, pacjenci powinni być monitorowani pod kątem objawów ostrej niewydolności nadnerczy, a regularne stosowanie leku powinno być tymczasowo uzupełnione hydrokortyzonem o działaniu ogólnoustrojowym, aby zapobiec ryzyku wystąpienia przełomu nadnerczowego. Brak dostępnych danych dotyczących wpływu zwiększenia dawki leku w sytuacji nasilonego stresu. Pacjentowi należy zalecić noszenie przy sobie karty ostrzeżeń dla pacjenta zawierającej ważne informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania, które pomogą we wczesnym rozpoznaniu i leczeniu przełomu nadnerczowego. Po nagłym odstawieniu glikokortykoidów może również wystąpić „zespół odstawienia” steroidów, pozornie niezwiązany z niewydolnością kory nadnerczy. Zespół ten obejmuje objawy, takie jak utrata łaknienia, nudności, wymioty, ospałość, ból głowy, gorączka, ból stawów, łuszczenie się skóry, bóle mięśni lub utrata masy ciała. Uważa się, że skutki te wynikają z nagłej zmiany stężenia glikokortykoidów, a nie z niskiego stężenia glikokortykoidów. Leczenie doustnymi glikokortykoidami (takimi jak prednizon lub deflazakort) można zmienić na lek AGAMREE bez konieczności przerywania leczenia lub okresu uprzedniej redukcji dawki glikokortykoidów. Pacjenci, którzy wcześniej w sposób stały stosowali glikokortykoidy, powinni przejść na leczenie AGAMREE w dawce 6 mg/kg mc./dobę, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia przełomu nadnerczowego. Stosowanie wamorolonu wiąże się ze wzrostem apetytu i przyrostem masy ciała w zależności od dawki, głównie w pierwszych miesiącach leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia preparatem i w jego trakcie należy zapewnić dopasowane do wieku wskazówki żywieniowe, zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi zasad odżywiania się pacjentów z DMD. Klirens metaboliczny glikokortykoidów może być zmniejszony u pacjentów z niedoczynnością tarczycy i zwiększony u pacjentów z nadczynnością tarczycy. Nie wiadomo, czy wpływ na wamorolon jest taki sam, jednak zmiany stanu tarczycy u pacjenta mogą wymagać dostosowania dawki. Glikokortykoidy mogą wywoływać zaćmę podtorebkową tylną, jaskrę z potencjalnym uszkodzeniem nerwów wzrokowych i mogą zwiększać ryzyko wtórnych zakażeń oczu powodowanych przez bakterie, grzyby lub wirusy. Nie wiadomo, czy istnieje ryzyko wystąpienia skutków okulistycznych w związku ze stosowaniem wamorolonu. Supresja odpowiedzi zapalnej i czynności układu odpornościowego może zwiększać podatność na zakażenia i ich nasilenie. Może dojść do aktywacji utajonych zakażeń lub zaostrzenia współistniejących zakażeń. Postać kliniczna może często mieć nietypowy charakter, a ciężkie zakażenia mogą być zamaskowane i mogą osiągnąć zaawansowane stadium przed ich rozpoznaniem. Zakażenia te mogą być ciężkie, a czasami śmiertelne. Należy monitorować rozwój zakażeń. U pacjentów z objawami zakażenia podczas długotrwałego leczenia wamorolonem należy stosować strategie diagnostyczne i terapeutyczne. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zakażeniami, u których stosowany jest wamorolon, należy rozważyć suplementację hydrokortyzonem. Długotrwałe leczenie kortykosteroidami może zwiększać ryzyko zachorowania na cukrzycę. W badaniach klinicznych nad wamorolonem nie zaobserwowano żadnych istotnych klinicznie zmian metabolizmu glukozy, a dane długoterminowe są ograniczone. U pacjentów długotrwale leczonych wamorolonem należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi. Odpowiedź na żywe lub żywe atenuowane szczepionki może ulec zmianie u pacjentów leczonych glikokortykoidami. Żywe szczepionki atenuowane lub żywe szczepionki należy podawać co najmniej 6 tyg. przed rozpoczęciem leczenia wamorolonem. U pacjentów, którzy nie chorowali wcześniej na ospę wietrzną lub niezaszczepionych na tę chorobę, przed rozpoczęciem leczenia wamorolonem należy wykonać szczepienie przeciw wirusowi półpaśca. W badaniach obserwacyjnych dotyczących glikokortykoidów wykazano podwyższone ryzyko wystąpienia choroby zakrzepowo-zatorowej (w tym ŻChZZ), zwłaszcza w przypadku wyższych skumulowanych dawek glikokortykoidów. Należy zachować ostrożność podczas stosowania wamorolonu u pacjentów, u których występują zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, lub którzy mają predyspozycje do takich zaburzeń. U pacjentów otrzymujących terapię glikokortykoidami odnotowano rzadkie przypadki anafilaksji. Wamorolon wykazuje podobieństwa strukturalne do glikokortykoidów i należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów o znanej nadwrażliwości na glikokortykoidy. Wamorolonu nie badano u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby (klasa C według klasyfikacji Childa-Pugha) w wywiadzie i nie wolno go stosować u tych pacjentów. Potencjał interakcji z substratami UGT nie został w pełni oceniony, w związku z czym należy unikać wszystkich inhibitorów UGT jako leków towarzyszących i stosować je z ostrożnością, jeżeli jest to konieczne z medycznego punktu widzenia. Substancje pomocnicze. Lek zawiera 1 mg sodu benzoesanu w każdym 1 ml, co odpowiada 100 mg/100 ml. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 7,5 ml, to znaczy uznaje się go za „wolny od sodu”.

Ciąża i laktacja

Leku nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety wymaga podawania wamorolonu. Brak dostępnych danych dotyczących stosowania wamorolonu u kobiet w ciąży. Badania szkodliwego wpływu na rozrodczość zwierząt z użyciem wamorolonu wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. W badaniach na zwierzętach stosowanie glikokortykokoidów wiązało się z różnymi rodzajami wad rozwojowych (rozszczep podniebienia, wady szkieletu). Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia wamorolonem. Brak danych dotyczących przenikania wamorolonu lub jego metabolitów do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt. Podczas leczenia wamorolonem należy przerwać karmienie piersią. Długotrwałe leczenie wamorolonem ograniczało płodność samców i samic psów.

Działania niepożądane

Bardzo często: cechy cushingoidalne, przyrost masy ciała, zwiększone łaknienie, drażliwość, wymioty. Często: ból brzucha, ból w nadbrzuszu, biegunka, ból głowy. Dzieci i młodzież. Rodzaj i częstość działań niepożądanych u pacjentów w wieku od 2 do <4 lat lub >7 lat były podobne do tych zgłaszanych u pacjentów w wieku od 4 do <7 lat. Nie badano wpływu wamorolonu na dojrzewanie. U pacjentów w wieku od 2 do <4 lat, u połowy pacjentów leczonych wamorolonem w dawce 6 mg/kg mc./dobę zgłaszano bezobjawowe zahamowanie czynności nadnerczy na podstawie porannych wartości kortyzolu z 12. tyg. Większą częstość występowania problemów z zachowaniem obserwowano u pacjentów w wieku <5 lat w porównaniu z pacjentami w wieku ≥5 lat leczonych wamorolonem w dawce 2-6 mg/kg mc./dobę w badaniu kluczowym.

Pozostałe informacje

Lek nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.