Xadago - baza leków

Wskazania

Leczenie dorosłych pacjentów z idiopatyczną chorobą Parkinsona jako terapia wspomagająca do ustalonej dawki lewodopy (L-dopy) podawanej w monoterapii lub w skojarzeniu z innym lekiem stosowanym w leczeniu choroby Parkinsona - u pacjentów, których stan oscyluje między pośrednim a późnym stadium choroby.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Jednoczesne stosowanie innych inhibitorów monoaminooksydazy (MAO). Jednoczesne stosowanie petydyny. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Stosowanie u pacjentów chorujących na bielactwo, zwyrodnienie siatkówki, zapalenie błony naczyniowej oka, dziedziczną retinopatię oraz ciężką postępującą retinopatię cukrzycową.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie safinamidem należy rozpocząć od dawki 50 mg na dobę. Taką dawkę dobową można zwiększyć do 100 mg na dobę na podstawie indywidualnych potrzeb klinicznych pacjenta. Jeżeli dawka została pominięta, należy przyjąć kolejną dawkę o zwykłej porze następnego dnia. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana zmiana dawki. Doświadczenie w podawaniu safinamidu u pacjentów >75 rż. jest ograniczone. Stosowanie safinamidu jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby dostosowanie dawki nie jest wymagane. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zalecana jest mniejsza dawka, w wysokości 50 mg/dobę. Jeżeli u danego pacjenta wystąpi progresja zaburzeń czynności wątroby od umiarkowanych do ciężkich, należy zaprzestać podawania safinamidu. Nie ma potrzeby zmiany dawki w zaburzeniach czynności nerek. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności safinamidu u dzieci i młodzieży w wieku <18 lat (brak danych). Sposób podania. Tabl. safinamidu należy popić wodą. Safinamid można przyjmować z pokarmem albo bez pokarmu.

Skład

1 tabl. powl. zawiera 50 mg lub 100 mg safinamidu.

Działanie

Safinamid łączy jednocześnie dopaminergiczne i niedopaminergiczne mechanizmy działania. Jest wysoce wybiórczym i odwracalnym inhibitorem MAO-B, powodującym zwiększenie zewnątrzkomórkowego stężenia dopaminy w prążkowiu. Działanie safinamidu związane jest z warunkowaną stanem inhibicją zależnych od napięcia kanałów sodowych (Na⁺) i modulacją stymulowanego uwalniania glutaminianu. Nie ustalono, w jakim zakresie działanie inne niż dopaminergiczne przyczynia się do całkowitego efektu. Safinamid przyjęty doustnie wchłania się szybko po podaniu jednej i kilku dawek, osiągając wartość T_max w czasie 1,8-2,8 h po podaniu na czczo. Całkowita biodostępność jest wysoka (95%), co oznacza, że safinamid jest prawie całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym, a metabolizm pierwszego przejścia jest pomijalny. Wysoki stopień wchłaniania klasyfikuje safinamid jako substancję o wysokim stopniu przenikania. Wiązanie safinamidu z białkami osocza wynosi 88–90%. Safinamid jest u ludzi prawie całkowicie metabolizowany i eliminowany tą drogą z ustroju (wydalanie safinamidu w niezmienionej postaci w moczu wynosiło <10%), głównie za pośrednictwem wysokowydajnych amidaz, które jeszcze nie zostały dokładnie zbadane. Safinamid przechodzi prawie całkowitą przemianę metaboliczną (w moczu stwierdzono <10% podanej dawki w postaci niezmienionej). Radioaktywność związana z substancją była w dużym stopniu wydalana w moczu (76%) i jedynie w niewielkim stopniu w kale (1,5%) po 192 h. Końcowy T_0,5 w fazie eliminacji całkowitej radioaktywności wynosił ok. 80 h. T_0,5 w fazie eliminacji safinamidu wynosi 20-30 h. Stan stacjonarny jest osiągany w ciągu jednego tygodnia.

Interakcje

Safinamidu nie wolno podawać z innymi inhibitorami MAO (w tym z moklobemidem), ze względu na zagrożenie niewybiórczym hamowaniem aktywności MAO, co może prowadzić do przełomu nadciśnieniowego. Zgłaszano ciężkie reakcje niepożądane podczas jednoczesnego stosowania petydyny oraz inhibitorów MAO. Ze względu na to, że może to być efekt charakterystyczny dla całej klasy leków, jednoczesne podawanie safinamidu z petydyną jest przeciwwskazane. Zgłaszano interakcje leku z jednocześnie stosowanymi inhibitorami MAO i sympatykomimetykami. Ze względu na hamujące aktywność MAO działanie safinamidu, jednoczesne stosowanie safinamidu i sympatykomimetyków, takich jak wchodzące w skład preparatów zmniejszających przekrwienie błony śluzowej podawanych do nosa i doustnie albo leków przeciw przeziębieniu zawierających efedrynę lub pseudoefedrynę, wymaga zachowania ostrożności. Zgłaszano interakcje leku z jednocześnie stosowanymi dekstrometorfanem i nieselektywnymi inhibitorami MAO. Ze względu na hamujące aktywność MAO działanie safinamidu jednoczesne podawanie safinamidu i dekstrometorfanu nie jest zalecane, jeśli jednak jest konieczne, należy zachować ostrożność. Należy unikać jednoczesnego stosowania safinamidu i fluoksetyny lub fluwoksaminy ze względu na występowanie poważnych działań niepożądanych (np. zespołu serotoninowego), które rzadko, ale pojawiały się, gdy stosowano SSRI i dekstrometorfan z inhibitorami MAO. Jeśli jednak jest to konieczne, należy stosować te leki w najniższych skutecznych dawkach. Przed rozpoczęciem leczenia safinamidem należy rozważyć zachowanie okresu wypłukiwania odpowiadającego 5-ciu okresom półtrwania wcześniej stosowanego SSRI. Ciężkie działania niepożądane zgłaszano podczas jednoczesnego stosowania SSRI, SNRI, 3-pierścieniowych i 4-pierścieniowych leków przeciwdepresyjnych oraz inhibitorów MAO. Ze względu na wybiórcze i przemijające hamujące działanie safinamidu na MAO-B, leki przeciwdepresyjne można podawać, ale z zastosowaniem najniższej koniecznej dawki. Safinamid może przejściowo hamować aktywność BCRP in vitro. W badaniach interakcji między lekami u ludzi zaobserwowano istotne interakcje z rozuwastatyną (wzrost wartości AUC w przedziale od 1,25 do 2,00 razy), nie wystąpiły jednak istotne interakcje z diklofenakiem. Zaleca się monitorowanie pacjentów w przypadku przyjmowania safinamidu z lekami stanowiącymi substraty BCRP (np. rozuwastytyna, pitawastatyna, prawastatyna, cyprofloksacyna, metotreksat, topotekan, diklofenak lub gliburyd)oraz zapoznanie się z ich ChPL, aby stwierdzić, czy konieczne jest dostosowanie dawki. Safinamid jest niemal w całości wydalany w drodze przemian metabolicznych, głównie za pośrednictwem wysokowydajnych amidaz, które jeszcze nie zostały dokładnie zbadane. Safinamid jest wydalany przede wszystkim z moczem. W ludzkich mikrosomach wątrobowych (HLM) etap N-dealkilacji katalizowany jest najprawdopodobniej przez CYP3A4, gdyż ketokonazol zmniejszał klirens safinamidu w mikrosomach wątroby o 90%. Safinamid hamuje in vitro aktywność transportera kationów organicznych 1 (OCT1) w klinicznie istotnych stężeniach w żyle wrotnej. Należy zachować ostrożność, kiedy safinamid jest podawany w skojarzeniu z lekami będącymi substratami OCT1 i mającymi podobny T_max do safinamidu (2 h) (np. metformina, acyklowir, gancyklowir), ponieważ w konsekwencji ekspozycja na te substraty może być zwiększona. Metabolit NW-1153 jest substratem OAT3 w klinicznie znaczących stężeniach. Leki będące inhibitorami OAT3, podawane w skojarzeniu z safinamidem, mogą obniżać klirens NW-1153, tj. mogą w ten sposób zwiększać jego ekspozycję ogólnoustrojową. Ekspozycja ogólnoustrojowa NW-1153 jest niska (1/10 wyjściowej dawki safinamidu). Ten potencjalny wzrost najprawdopodobniej nie ma znaczenia klinicznego, ponieważ NW-1153, pierwszy produkt szlaku metabolicznego, jest następnie przekształcany w metabolity wtórne i metabolity trzeciego rzędu.

Środki ostrożności

Safinamid może być stosowany z selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) w najniższej skutecznej dawce, z zachowaniem ostrożności pod kątem występowania objawów zespołu serotoninergicznego. Szczególnie należy unikać jednoczesnego podawania safinamidu i fluoksetyny lub fluwoksaminy, jeśli jednak leczenie wymienionymi lekami jest konieczne, powinny one być stosowane w małych dawkach. Przed rozpoczęciem leczenia safinamidem należy rozważyć okres wypłukiwania odpowiadający 5-ciu okresom półtrwania wcześniej stosowanego SSRI. Między zakończeniem leczenia safinamidem a rozpoczęciem leczenia inhibitorami MAO lub petydyną musi minąć co najmniej 7 dni. Jeśli safinamid jest podawany równocześnie z preparatami będącymi substratami BCRP należy zapoznać się z ChPL konkretnego leku. Należy zachować ostrożność rozpoczynając leczenie safinamidem pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku progresji zaburzeń czynności wątroby od umiarkowanych do ciężkich, należy zaprzestać podawania safinamidu. Safinamidu nie wolno podawać pacjentom z chorobami oczu w wywiadzie, aby nie zwiększyć ryzyka wystąpienia objawów ze strony siatkówki (np. u pacjentów z dziedzicznymi chorobami siatkówki w rodzinie, lub zapaleniem błony naczyniowej oka w wywiadzie). U pacjentów leczonych agonistami dopaminy lub innymi lekami dopaminergicznymi mogą wystąpić zaburzenia kontroli popędów. Odnotowano również takie przypadki podczas stosowania innych inhibitorów MAO. Leczenie safinamidem nie wiązało się ze wzrostem częstości występowania zaburzeń kontroli popędów. Pacjentów i opiekunów należy poinformować o objawach behawioralnych zaburzeń kontroli popędów, jakie stwierdzano u pacjentów leczonych inhibitorami MAO, wliczając w to przypadki zachowań kompulsywnych, myśli obsesyjnych, patologicznego hazardu, wzrostu libido, nadmiernego popędu seksualnego (hiperseksualność), impulsywnych zachowań oraz kompulsywnego wydawania pieniędzy lub kupowania. Safinamid używany w skojarzeniu z lewodopą może nasilać działania niepożądane lewodopy, zaostrzając wcześniej występujące dyskinezy, co wymaga zmniejszenia dawki lewodopy. Ten efekt nie występował, kiedy safinamid był stosowany wspomagająco z agonistami dopaminy u pacjentów we wczesnym stadium choroby Parkinsona.

Ciąża i laktacja

Lek nie jest zalecany do stosowania w okresie ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji. Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania safinamidu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. Dostępne dane farmakodynamiczne/toksykologiczne pochodzące od zwierząt wykazały przenikanie safinamidu do mleka. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dziecka karmionego piersią. Leku nie należy stosować u kobiet karmiących piersią. Safinamidu nie należy podawać kobietom w wieku rozrodczym, chyba że stosują one odpowiednie środki antykoncepcyjne. Wyniki badań na zwierzętach wskazują, że leczenie safinamidem związane jest z występowaniem reakcji niepożądanych dotyczących płodności samic szczurów i spadkiem jakości plemników. Nie wpływa to na płodność samców szczurów.

Działania niepożądane

Często: bezsenność, dyskineza, senność, zawroty głowy, ból głowy, choroba Parkinsona, zaćma, niedociśnienie ortostatyczne, mdłości, upadek. Niezbyt często: zakażenie dróg moczowych, rak podstawnokomórkowy, niedokrwistość, leukopenia, nieprawidłowości czerwonych krwinek, zmniejszenie apetytu, hipertriglicerydemia, zwiększenie apetytu, hipercholesterolemia, hiperglikemia, omamy, depresja, nietypowe sny, lęk, stan splątania, chwiejność emocjonalna, zwiększone libido, zaburzenia psychotyczne, niepokój, zaburzenia snu, parestezje, zaburzenia równowagi, niedoczulica, dystonia, uczucie dyskomfortu w głowie, dyzartria, omdlenie, zaburzenia poznawcze, nieostre widzenie, mroczki, diplopia, światłowstręt, zaburzenia siatkówki, zapalenie spojówek, jaskra, zawroty głowy, palpitacje, tachykardia, bradykardia zatokowa, niemiarowość, nadciśnienie, niedociśnienie tętnicze, żylaki, kaszel, duszność, nieżyt nosa, zaparcie, niestrawność, wymioty, suchość w jamie ustnej, biegunka, ból brzucha, zapalenie błony śluzowej żołądka, wzdęcie z oddawaniem wiatrów, rozdęcie brzucha, nadmierne wydzielanie śliny, choroba refluksowa przełyku, aftowe zapalenie jamy ustnej, nadmierne wydzielanie potu, uogólniony świąd, reakcja nadwrażliwości na światło, rumień, ból pleców, ból stawu, skurcze mięśni, sztywność mięśni, ból kończyny, osłabienie mięśniowe, uczucie ciężkości, oddawanie moczu w nocy, dyzuria, zaburzenia erekcji, zmęczenie, astenia, niestabilny chód, obrzęki obwodowe, ból, uczucie gorąca, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie masy ciała, podwyższone stężenie fosfokinazy kreatynowej we krwi, podwyższone stężenie trójglicerydów we krwi, podwyższone stężenie glukozy we krwi, podwyższone stężenie mocznika we krwi, podwyższone stężenie fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższone stężenie wodorowęglanów we krwi, podwyższone stężenie kreatyniny we krwi, wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby, nieprawidłowe wyniki badania moczu, podwyższone ciśnienie krwi, obniżone ciśnienie krwi, nieprawidłowe wyniki okulistycznych badań diagnostycznych, złamanie stopy. Rzadko: odoskrzelowe zapalenie płuc, czyraki, zapalenie nosogardzieli, ropne zapalenie skóry, zapalenie błon śluzowych nosa, infekcja zęba, infekcja wirusowa, włókniak starczy, znamię melanocytowe, brodawka łojotokowa, brodawczak skóry, eozynofilia, limfopenia, wyniszczenie, hiperkaliemia, zachowania kompulsywne, delirium, dezorientacja, urojenia, zachowania impulsywne, utrata libido, myśli obsesyjne, paranoja, przedwczesny wytrysk, napady senności, fobia społeczna, myśli samobójcze, nieprawidłowa koordynacja, zaburzenia uwagi, opaczne odczuwanie smaku, obniżenie odruchów, ból korzeniowy, zespół niespokojnych nóg, uspokojenie polekowe, niedowidzenie, chromatopsja, retinopatia cukrzycowa, widzenie na czerwono, krwotok z oka, ból oka, obrzęk powiek, nadwzroczność, zapalenie rogówki, zwiększone łzawienie, ślepota zmierzchowa, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, starczowzroczność, zez, zawał mięśnia sercowego, skurcz tętnic, miażdżyca, przełom nadciśnieniowy, skurcz oskrzeli, bezgłos, ból jamy ustnej i gardła, skurcz jamy ustnej i gardła, wrzód trawienny, odruchy wymiotne, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, hiperbilirubinemia, wypadanie włosów, pęcherze, kontaktowe zapalenie skóry, choroby skóry, wybroczyny krwawe, rogowacenie liszajowate, poty nocne, ból skóry, zaburzenia pigmentacji, łuszczyca, łojotokowe zapalenie skóry, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ból w boku, obrzęk stawów, bóle mięśniowo-szkieletowe, ból mięśni, ból karku, choroba zwyrodnieniowa stawów, torbiel maziowa, parcie na mocz, wielomocz, ropomocz, trudności w oddawaniu moczu, łagodny rozrost gruczołu krokowego, zaburzenia piersi, ból piersi, zmniejszona skuteczność działania leków, nietolerancja leków, uczucie zimna, złe samopoczucie, gorączka, suchość skóry, obniżone stężenie wapnia we krwi, obniżone stężenie potasu we krwi, obniżone stężenie cholesterolu we krwi, podwyższona temperatura ciała, szmery w sercu, nieprawidłowe wyniki wysiłkowego EKG, obniżony hematokryt, obniżone stężenie hemoglobiny, obniżony wskaźnik INR, obniżona liczba limfocytów, obniżona liczba płytek krwi, zwiększone stężenie cholesterolu w postaci lipoprotein o bardzo niskiej gęstości, stłuczenie, zator tłuszczowy, uraz głowy, uraz ust, urazy kostno-szkieletowe, hazard. Dyskineza występowała na początku leczenia, była klasyfikowana jako „ciężka”, prowadziła do przerwania leczenia u bardzo nielicznej grupy pacjentów (ok. 1,5%) i nie wymagała zmiany dawki u żadnego pacjenta.

Pozostałe informacje

Podczas leczenia safinamidem może wystąpić senność i zawroty głowy. Pacjenci powinni zostać poinformowani o konieczności zachowania ostrożności podczas obsługiwania niebezpiecznych maszyn, w tym pojazdów silnikowych, do momentu gdy nie nabiorą pewności, że safinamid nie wpływa na nich negatywnie.