Yorvipath - baza leków

Wskazania

Terapia zastępcza parathormonem (PTH) wskazana do leczenia dorosłych z przewlekłą niedoczynnością przytarczyc.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Pacjenci z rzekomą niedoczynnością przytarczyc.

Dawkowanie

Podskórnie. Leczenie powinno być rozpoczęte i monitorowane przez lekarzy lub wykwalifikowany personel medyczny doświadczony w diagnostyce oraz leczeniu pacjentów z niedoczynnością przytarczyc. Zalecane dawki leku odnoszą się do mikrogramów PTH(1-34). Dawka powinna być dostosowana indywidualnie na podstawie stężenia wapnia w surowicy. Optymalna dawka po dostosowaniu to minimalna dawka wymagana do zapobiegania hipokalcemii. Jest to dawka, która utrzymuje stężenie wapnia w surowicy w prawidłowym zakresie bez potrzeby suplementacji czynnymi formami witaminy D lub wapniem w zakresie prawidłowym wykraczającym poza zalecaną suplementację żywieniową dla populacji ogólnej (ogólnie mniej niż 600 mg na dobę). Dawki czynnych postaci witaminy D i suplementów wapnia będą wymagać dostosowania przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia lekiem Yorvipath na podstawie wartości wapnia w surowicy. Pacjenci otrzymujący maksymalną dawkę palopegteryparatydu wynoszącą 60 μg na dobę, którzy doświadczają ciągłej hipokalcemii, mogą wymagać jednoczesnego podawania terapeutycznego wapnia i (lub) czynnych postaci witaminy D. Przed rozpoczęciem podawania leku. Stężenie 25(OH) witaminy D w surowicy powinno być w zakresie prawidłowym, a stężenie wapnia w surowicy powinno być stabilne w zakresie prawidłowym lub nieco poniżej zakresu prawidłowego (1,95–2,64 mmol/l [7,8–10,6 mg/dl]) na co najmniej 1 wartość laboratoryjną w ciągu 2 tyg. przed pierwszą dawką leczenia. Rozpoczęcie podawania leku. Zalecana dawka początkowa wynosi 18 μg raz na dobę ze stopniowym dostosowaniem dawki o 3 μg co 7 dni. Zakres dawki wynosi od 6 do 60 μg na dobę. Podczas rozpoczynania leczenia palopegteryparatydem dawki czynnych postaci witaminy D lub suplementów wapnia powinny zostać dostosowane. W razie przyjmowania czynnej witaminy D: jeżeli stężenie wapnia w surowicy wynosi ≥2,07 mmol/l [≥8,3 mg/dl/l], czynną witaminę D (kalcytriol lub alfakalcydol) należy odstawić tego samego dnia, gdy podana jest pierwsza dawka palopegteryparatydu, dawki suplementów wapnia należy utrzymywać; jeżeli stężenie wapnia w surowicy wynosi <2,07 mmol/l [<8,3 mg/dl/l], czynną witaminę D należy zmniejszyć o ≥50% tego samego dnia, gdy podana jest pierwsza dawka palopegteryparatydu, dawki suplementów wapnia należy utrzymywać. W razie nieprzyjmowania czynnej witaminy D: suplementy wapnia należy zmniejszyć o co najmniej 1500 mg tego samego dnia, gdy podana jest pierwsza dawka palopegteryparatydu, w razie przyjmowania dawek wapnia ≤1500 mg na dobę suplementy wapnia należy odstawić całkowicie. Jeżeli suplementy wapnia są wskazane w celu spełnienia wymogów dietetycznych, można rozważyć dalsze przyjmowanie suplementów wapnia w dawkach ≤ 600 mg na dobę zamiast ich całkowitego odstawienia. Dostosowanie i podtrzymywanie dawki palopegteryparatydu. Stężenie wapnia w surowicy musi być monitorowane w trakcie dostosowywania dawki. Dawkę palopegteryparatydu można stopniowo zwiększać o 3 μg, jeżeli upłynęło co najmniej 7 dni od wcześniejszej zmiany dawki. Nie wolno zwiększać dawki częściej niż co 7 dni. Dawkę palopegteryparatydu można stopniowo zmniejszać o 3 μg nie częściej niż co 3 dni w odpowiedzi na hiperkalcemię. Stężenie wapnia w surowicy należy oznaczyć 7 dni po pierwszej dawce, oraz należy przestrzegać prawidłowego dawkowania palopegteryparatyd, czynnej witaminy D oraz suplementu wapnia zgodnie z zasadami przedstawionymi poniżej. Po każdej kolejnej zmianie dawki palopegteryparatydu, czynnej witaminy D lub suplementów wapnia należy oznaczyć stężenie wapnia w surowicy w ciągu od 7 do 14 dni; pacjenci powinni być monitorowani pod kątem objawów klinicznych hipokalcemii lub hiperkalcemii. Dawki palopegteryparatydu, czynnej witaminy D i (lub) suplementów wapnia należy dostosować zgodnie ze wskazówkami poniżej. Dostosowywanie dawek palopegteryparatydu, czynnej witaminy D oraz suplementów wapnia należy dokonywać tego samego dnia. Dawka podtrzymująca powinna być dawką, która zapewnia stężenie wapnia w surowicy w zakresie prawidłowym bez potrzeby suplementacji czynną witaminą D lub dawkami terapeutycznymi wapnia. Opcjonalnie można kontynuować suplementację wapniem wystarczającą do spełnienia wymogów dietetycznych (≤600 mg na dobę). Stężenie wapnia i 25(OH) witaminy D w surowicy należy oznaczać zgodnie ze standardem opieki po osiągnięciu dawki podtrzymującej. Suplementacja 25(OH) witaminą D (nieczynną witaminą D) może być konieczna w celu osiągnięcia prawidłowych stężeń w surowicy. Schemat dostosowywania dawki palopegteryparatydu, czynnej witaminy D oraz suplementów wapnia przy małym, prawidłowym, dużym i bardzo dużym stężeniu wapnia w surowicy - patrz ChPL. Pominięta dawka. Jeśli pominięto dawkę o mniej niż 12 h, należy ją podać jak najszybciej. Jeśli dawkę pominięto o więcej niż 12 h, należy ją pominąć, a następną dawkę podać zgodnie z planem. Przerwanie lub odstawienie leku. Należy unikać przerywania codziennego podawania w celu zminimalizowania wahań stężenia PTH w surowicy. Przerwanie lub odstawienie leczenia może spowodować hipokalcemię. Po przerywaniu lub odstawieniu leczenia na 3 lub więcej kolejnych dni należy obserwować, czy u pacjentów nie występują objawy przedmiotowe i podmiotowe hipokalcemii oraz rozważyć oznaczenie wapnia w surowicy. Jeżeli jest to wskazane, należy wznowić leczenie suplementami wapnia i czynną witaminą D. Wznowić leczenie przepisaną dawką jak najszybciej po przerwaniu. Podczas wznawiania leczenia po przerwie oznaczyć stężenie wapnia w surowicy i dostosować dawki palopegteryparatydu, czynnej witaminy D oraz suplementów wapnia zgodnie ze schematem dostosowywania dawki palopegteryparatydu, czynnej witaminy D oraz suplementów wapnia w ChPL. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest wymagane dostosowanie dawki zależnie od wieku. Lek nie był badany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i u tych pacjentów powinien być stosowany z zachowaniem ostrożności. Nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z eGFR ≥30 ml/min. W przypadku stosowania palopegteryparatydu u pacjentów z eGFR  <45 ml/min zalecane jest częstsze oznaczanie stężenia wapnia w surowicy. Lek nie był badany u pacjentów z niedoczynnością przytarczyc oraz ciężkimi zaburzemiami czynności nerek (eGFR <30 ml/min). Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci w wieku poniżej 18 lat. Sposób podania. Preparat musi być wstrzyknięty podskórnie w brzuch lub przednią część uda. Miejsca wstrzyknięcia należy codziennie zmieniać, wybierając jedno z czterech możliwych miejsc: brzuch (lewa lub prawa strona) oraz przednia część uda (lewego lub prawego). Wszystkie dawki >30 μg na dobę należy podawać jako dwie pojedyncze dawki wstrzykiwane kolejno w różne miejsca wstrzyknięć. Zaleca się stosowanie innego wstrzykiwacza leku Yorvipath do drugiego wstrzyknięcia danego dnia, nawet jeżeli dwa wstrzykiwacze mają przycisk tego samego koloru (taka sama moc).

Skład

1 fabrycznie napełniony wstrzykiwacz półautomatyczny zawiera palopegteryparatyd równoważny 294 µg PTH(1-34) w 0,98 ml rozpuszczalnika. Stężenie oparte na zawartości PTH(1-34) wynosi 0,3 mg/ml. Każdy fabrycznie napełniony wstrzykiwacz półautomatyczny dostarcza dawki 15 µg, 18 µg lub 21 µg PTH(1-34).

Działanie

Endogenny parathormon (PTH) jest wydzielany przez przytarczyce jako polipeptyd o długości 84 aminokwasów. PTH wywiera działanie za pośrednictwem receptorów parathormonu na powierzchni komórek, na przykład ulegającego ekspresji w tkance kości, nerek i nerwów. Aktywacja PTH1R stymuluje obrót kostny, zwiększa wchłanianie zwrotne wapnia i wydalanie fosforanów w nerkach oraz ułatwia syntezę czynnej witaminy D. Palopegteryparatyd jest prolekiem zawierającym PTH(1-34) sprzężony z nośnikiem glikolu metoksypolietylenowego (mPEG) poprzez zastrzeżony łącznik TransCon. PTH(1-34) i jego główny metabolit, PTH(1-33) mają podobne powinowactwo oraz aktywują PTH1R jak endogenny PTH. W warunkach fizjologicznych PTH jest w kontrolowany sposób odszczepiany od palopegteryparatydu zapewniając ciągłą ekspozycję ogólnoustrojową na aktywny PTH. Po codziennym podawaniu podskórnym palopegteryparatyd uwalnia PTH za pośrednictwem autoodszczepienia łącznika TransCon podlegając kinetyce pierwszorzędowej, dając ciągłą ekspozycję przez 24 h w szacowanym zakresie prawidłowym. Po podaniu wielu podskórnych dawek palopegteryparatydu w zakresie od 12 do 24 μg PTH(1-34)/dobę stężenia palopegteryparatydu i uwalnianego PTH rosły w sposób proporcjonalny do dawki, osiągając stan stacjonarny w ciągu odpowiednio ok. 10 i 7 dni.  PTH uwalniany z palopegteryparatydu składa się z PTH(1-34) i metabolitu PTH(1-33). PTH jest metabolizowany i usuwany w nerkach. U zdrowych osób dorosłych przewidywany T_0,5 palopegteryparatydu wynosi 70 h. Pozorny T_0,5 PTH uwalnianego z palopegteryparatydu wynosi ok. 60 h. W wątrobie większość PTH jest rozszczepiana przez katepsyny. W nerkach niewielka ilość PTH wiąże się z PTH1R, ale większość jest wydalana poprzez filtrację kłębuszkową.

Interakcje

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji z innymi lekami. Glikozydy nasercowe (takie jak digoksyna lub digitoksyna) mają wąski wskaźnik terapeutyczny, a na ich działanie wpływa wapń. U pacjentów przyjmujących palopegteryparatyd oraz glikozydy nasercowe należy obserwować, czy nie występują objawy przedmiotowe i podmiotowe toksyczności naparstnicy. Inne leki mogące wywierać wpływ na stężenie wapnia w surowicy oraz zmieniać odpowiedź terapeutyczną palopegteryparatydu to między innymi bisfosfoniany, denosumab, romosozumab, tiazyd oraz diuretyki pętlowe, kortykosteroidy układowe oraz lit. U pacjentów leczonych jednocześnie tymi lekami należy obserwować zmiany stężenia wapnia w surowicy.

Środki ostrożności

Hiperkalcemia. Ryzyko hiperkalcemii jest największe podczas rozpoczynania leczenia lub zwiększania dawki. W trakcie leczenia należy oznaczyć stężenie wapnia w surowicy i obserwować, czy u pacjentów nie występują objawy przedmiotowe i podmiotowe hiperkalcemii. Jeżeli wystąpi ciężka hiperkalcemia, leczenie powinno być zgodne z wytycznymi klinicznymi i należy rozważyć dostosowanie dawki leku. Hipokalcemia. Ryzyko hiperkalcemii jest największe po nagłym odstawieniu leczenia, ale może wystąpić w dowolnym momencie. W trakcie leczenia należy oznaczyć stężenie wapnia w surowicy i obserwować, czy u pacjentów nie występują objawy przedmiotowe i podmiotowe hipokalcemii. Jeżeli wystąpi ciężka hipokalcemia, leczenie powinno być zgodne z wytycznymi klinicznymi i należy rozważyć dostosowanie dawki leku i dostosować stałe lub doraźne dawki czynnej witaminy D i (lub) suplementów wapnia. Stosowanie jednocześnie z glikozydami nasercowymi. Hiperkalcemia z dowolnego powodu może predysponować do toksyczności naparstnicy. U pacjentów stosujących lek jednocześnie z glikozydami nasercowymi (takimi jak digoksyna lub digitoksyna) należy monitorować stężenia wapnia oraz glikozydu nasercowego w surowicy, a pacjentów obserwować pod kątem objawów podmiotowych i przedmiotowych toksyczności naparstnicy. Ciężka choroba nerek lub wątroby. Nie przeprowadzono badań z udziałem pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku tych pacjentów lek powinien być stosowany z zachowaniem ostrożności. Pacjenci z szacowanym eGRF <45 ml/min mogą być bardziej podatni na hiperkalcemię oraz przemijające obniżenie szacowanego współczynnika filtracji kłębuszkowej, szczególnie na początku leczenia. Jeżeli leczenie jest rozpoczynane u takich pacjentów, zaleca się monitorowanie stężeń wapnia w surowicy. Stosowanie u pacjentów ze zwiększonym ryzkiem kostniakomięsaka. Lek nie był badany i powinien być stosowany z zachowaniem ostrożności u pacjentów: z nowotworami szkieletu oraz przerzutami w kościach; którzy otrzymują lub otrzymywali radioterapię układu kostnego; z niewyjaśnionym wzrostem poziomu aktywności fosfatazy alkalicznej swoistej dla kości; z chorobami metabolicznymi kości, którzy są narażeni na podwyższone bazowe ryzyko kostniakomięsaka (np. choroba kości Pageta). Stosowanie u pacjentów z osteoporozą. Badania przesiewowe i monitorowanie pod kątem osteoporozy powinno być zgodne z lokalnymi praktykami klinicznymi w przypadku każdego pacjenta ze zwiększonym ryzykiem złamań z powodu kruchości kości. Substancje pomocnicze. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, co oznacza, że uznaje się go za "wolny od sodu".

Ciąża i laktacja

Nie ma danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania leku u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Jednak nie można wykluczyć zagrożenia dla kobiet w ciąży lub rozwijającego się płodu. Decyzja o rozpoczęciu lub odstawieniu leczenia palopegteryparatydem w trakcie ciąży powinna uwzględniać stosunek możliwych zagrożeń do korzyści dla kobiet w ciąży. Zaleca się monitorowanie stężeń wapnia w surowicy matki u kobiet w ciąży z niedoczynnością przytarczyc leczonych palopegteryparatydem. Nie wiadomo, czy palopegteryparatyd przenika do mleka ludzkiego. Ponieważ palopegteryparatyd nie jest wchłaniany po podaniu doustnym, jest mało prawdopodobne, aby miał niekorzystny wpływ na dziecko karmione piersią. Podejmując decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub leczenia palopegteryparatydem, należy wziąć pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety. Zaleca się monitorowanie stężeń wapnia w surowicy matki u kobiet karmiących piersią z niedoczynnością przytarczyc leczonych palopegteryparatydem. Dane z badań na zwierzętach nie wskazują, aby podawanie palopegteryparatydu upośledzało płodność.

Działania niepożądane

Bardzo często: ból głowy (18,7%), parestezja (13,7%) (pierwsze wystąpienie niemal wyłącznie w ciągu pierwszych 3 mies. leczenia), nudności (pierwsze wystąpienie niemal wyłącznie w ciągu pierwszych 3 mies. leczenia), reakcje w miejscu wstrzyknięcia (21,6%), zmęczenie. Często: hiperkalcemia (pierwsze wystąpienie niemal wyłącznie w ciągu pierwszych 3 mies. leczenia - okres dostosowywania dawki), hipokalcemia, zawroty głowy (pierwsze wystąpienie niemal wyłącznie w ciągu pierwszych 3 mies. leczenia), omdlenie, stan przedomdleniowy, palpitacje, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej, niedociśnienie ortostatyczne, ból jamy ustnej i gardła, biegunka (pierwsze wystąpienie niemal wyłącznie w ciągu pierwszych 3 mies. leczenia), zaparcia, wymioty, dyskomfort w jamie brzusznej, ból w jamie brzusznej, wysypka, reakcja nadwrażliwości na światło, ból stawów, mialgia, drżenie mięśni, ból mięśniowo-szkieletowy, astenia, pragnienie. Niezbyt często: nadciśnienie, nokturia, dyskomfort w klatce piersiowej, ból w klatce piersiowej. Częstość nieznana: wielomocz, gęstość kości zmniejszona. Objawy związane z rozszerzeniem naczyń krwionośnych obejmowały posturalne zawroty głowy, ból głowy, palpitacje, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej, niedociśnienie ortostatyczne, obniżone ortostatyczne ciśnienie krwi i omdlenie; objawy te występowały częściej podczas pierwszych 3 mies. leczenia; objawy te są zwykle przemijające i ustępują bez leczenia; żaden nie był poważny ani nie doprowadził do przerwania leczenia; w przypadku wystąpienia objawów zaleca się dawkowanie przed snem, w pozycji leżącej. Immunogenność. U pacjentów mogą pojawić się przeciwciała przeciwko palopegteryparatydowi. Odsetek pacjentów z dodatnim wynikiem testu na przeciwciała wiążące był niski w dowolnym momencie leczenia - 0,7% miało niskie miano przeciwciał nieneutralizujących przeciwko PTH, a 5% miało niskie miano związanych z leczeniem przeciwciał przeciwko PEG. U 2,2% pacjentów leczonych palopegteryparatydem z wcześniej nabytymi przeciwciałami przeciwko PEG zaobserwowano przejściowy wpływ na PK (zwiększony klirens całkowitego PTH, mPEG i zmniejszenie stężenia PTH) oraz zmniejszenie stężenia wapnia w surowicy. Jednakże skuteczność terapeutyczna była utrzymana dzięki odpowiedniemu dostosowaniu dawki palopegteryparatydu zgodnie z algorytmem dostosowywania dawki w badaniu.

Pozostałe informacje

Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak u niektórych pacjentów obserwowano zawroty głowy, stan przedomdleniowy, omdlenia i (lub) niedociśnienie ortostatyczne. Tacy pacjenci powinni powstrzymywać się od prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn do czasu ustąpienia objawów.