Beyonttra - baza leków

Wskazania

Leczenie kardiomiopatii w przebiegu amyloidozy transtyretynowej (ATTR-CM) typu dzikiego lub dziedzicznej u dorosłych pacjentów.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie powinien wdrażać lekarz doświadczony w leczeniu pacjentów z kardiomiopatią w przebiegu amyloidozy transtyretynowej (ATTR-CM). Zalecana dawka akoramidisu to 712 mg (2 tabl.) stosowana doustnie, dwa razy na dobę. Brak jest danych na temat skuteczności u pacjentów z niewydolnością serca zakwalifikowaną do klasy IV wg NYHA. Pominięcie dawki. Nie należy przyjmować podwójnej dawki, aby zrekompensować pojedyncze pominięte dawki. Należy powrócić do dawkowania zgodnie z harmonogramem. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowywania dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat). Nie jest wymagane dostosowywanie dawki ze względu na niski klirens nerkowy akoramidisu. Dane dotyczące pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CCr <30 mL/min) są ograniczone i nie ma danych dotyczących pacjentów dializowanych; należy zachować ostrożność w tej grupie pacjentów. Akoramidisu nie badano u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i dlatego nie zaleca się jego stosowania w tej grupie pacjentów. Akoramidis nie jest odpowiedni do stosowania u dzieci i młodzieży we wskazaniu „leczenie kardiomiopatii w przebiegu amyloidozy transtyretynowej dziedzicznej lub typu dzikiego”. Sposób podania. Tabletki należy połykać w całości. Lek można przyjmować z wodą, z posiłkiem lub bez posiłków.

Skład

1 tabl. powl. zawiera 356 mg akoramidisu. 

Działanie

Kardiomiopatia w przebiegu amyloidozy transtyretynowej jest zapoczątkowana dysocjacją tetrameru transtyretyny (TTR) do tworzących go monomerów. Monomery ulegają nieprawidłowemu fałdowaniu i kumulują się jako oligomeryczne prekursory amyloidowe odkładające się w sercu, gdzie tworzą włókna amyloidowe. Akoramidis jest specyficznym stabilizatorem TTR. Akoramidis zaprojektowano tak, aby naśladował chroniący przed chorobą wariant genetyczny (T119M) poprzez tworzenie wiązań wodorowych z sąsiadującymi resztami seryny w obu miejscach wiązania tyroksyny w tetramerze. Taka interakcja zwiększa stabilizację tetrameru, hamując jego dysocjację do monomerów, a tym samym spowalniając proces amyloidogenny prowadzący do ATTR-CM. Po podaniu doustnym akoramidis jest szybko wchłaniany, a C_max niezmienionej postaci akoramidisu jest zwykle osiągane w ciągu 1 h. Zwiększenie stężeń w osoczu obserwowano dla dawek akoramidisu od 44,5 mg raz na dobę do 712 mg raz na dobę. Ekspozycja w osoczu wydawała się maksymalna w dawkach od powyżej 712 mg do 1 068 mg. Stan stacjonarny jest osiągany po 10 dniach podawania dawki 712 mg dwa razy na dobę, a wielokrotne podawanie dawki skutkuje nieznacznym (ok. 1,3-krotność do 1,6-krotność) kumulowaniem akoramidisu. In vitro akoramidis wiąże się z białkami osocza ludzkiego w 96,4%. Akoramidis wiąże się głównie z TTR. Końcowy T_0,5 akoramidisu wynosi ok. 27 h po podaniu pojedynczej dawki. Po podaniu pojedynczej dawki doustnej [¹⁴C]-akoramidisu zdrowym dorosłym ochotnikom ok. 34% radioaktywności dawki odzyskano z kału (akoramidis był głównym składnikiem) a ok. 68% z moczu. Ilość akoramidisu w postaci niezmienionej w moczu wynosiła <10%.

Interakcje

Wpływ akoramidisu na inne leki. Na podstawie badania klinicznego z udziałem zdrowych dorosłych ochotników nie przypuszcza się, by inhibicja transportera anionów organicznych (OAT)-1 i -3 powodowała klinicznie znaczące interakcje międzylekowe z substratami OAT-1 i OAT-3 (np. NLPZ, cydofowir, zydowudyna, zalcytabina). Na podstawie badania in vitro nie przewiduje się interakcji pomiędzy lekami przy jednoczesnym podawaniu z lekami będącymi substratami białka oporności raka piersi (BCRP) w klinicznie istotnych stężeniach. Na podstawie badań in vitro uznaje się za mało prawdopodobne, aby akoramidis powodował jakiekolwiek klinicznie znaczące interakcje zależne od urydyno-5'-difosfo (UDP)-glukuronozylotransferazy lub zależne od cytochromu P450. Wykazano jednak, że akoramidis jest inhibitorem CYP2C8 i CYP2C9 in vitro. Nie przeprowadzono żadnych badań in vivo. Dlatego należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania substratów CYP2C8 i CYP2C9 o wąskim indeksie terapeutycznym. Wpływ innych leków na akoramidis. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej jednoczesne stosowanie diuretyków u pacjentów nie wpływa na stężenia akoramidisu w osoczu w stanie stacjonarnym. Akoramidis jest substratem BCRP. Na podstawie badania in vitro nie oczekuje się klinicznie istotnej interakcji z inhibitorami BCRP. Nie przeprowadzono dedykowanego badania interakcji lek-lek z lekami zmniejszającymi ilość kwasu solnego w żołądku in vivo. Wpływ leków zmniejszających ilość kwasu solnego w żołądku na farmakokinetykę akoramidisu jest nieznany. Pomimo wyraźnej zależności rozpuszczalności akoramidisu od pH, w zakresie pH fizjologicznego, nie zaobserwowano różnic w ogólnoustrojowej ekspozycji na akoramidis, ani w ocenie markera farmakodynamicznego (stabilizacja TTR) między pacjentami przyjmującymi leki zmniejszające ilość kwasu i pacjentami nieprzyjmującymi leków zmniejszających ilość kwasu w badaniu fazy 3. Akoramidis może zmniejszać stężenia wolnej tyroksyny we krwi bez jednoczesnej zmiany stężenia hormonu tyreotropowego (TSH). Nie zaobserwowano towarzyszących objawów klinicznych nieprawidłowej czynności tarczycy.

Środki ostrożności

Akoramidisu nie badano u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby - nie zaleca się jego stosowania w tej grupie pacjentów. Dane dotyczące pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CCr <30 mL/min) są ograniczone i nie ma danych dotyczących pacjentów dializowanych - lek należy stosować ostrożnie w tej grupie pacjentów. Parametry hemodynamiczne nerek. U pacjentów leczonych akoramidisem w pierwszym miesiącu leczenia wystąpiło początkowo zmniejszenie szacowanego współczynnika eGFR i odpowiadający mu wzrost mierzonego stężenia kreatyniny w surowicy. Ta zmiana eGFR i stężenia kreatyniny w surowicy nie miała charakteru postępującego, była odwracalna u tych pacjentów, u których przerwano leczenie, i nie wiązała się z uszkodzeniem nerek, co jest zgodne z efektem hemodynamicznym nerek. 1 tabl. zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Ciąża i laktacja

Brak danych dotyczących stosowania akoramidisu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na rozwój płodu w dawce toksycznej również dla matki. Nie zaleca się stosowania akoramidisu w okresie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej metody antykoncepcji. Nie wiadomo, czy akoramidis lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt. Akoramidisu nie należy stosować w trakcie karmienia piersią. W badaniach nieklinicznych przy ekspozycjach wyższych niż terapeutyczne nie zaobserwowano zaburzenia płodności.

Działania niepożądane

Bardzo często: biegunka, dna moczanowa. Większość przypadków biegunki i dny moczanowej była łagodna i ustąpiła.

Pozostałe informacje

Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.