Kwas kargluminowy Waymade - baza leków

Wskazania

Leczenie: hiperamonemii spowodowanej pierwotnym niedoborem syntazy N-acetyloglutaminianowej; hiperamonemii spowodowanej kwasicą izowalerianową; hiperamonemii spowodowanej kwasicą metylomalonową; hiperamonemii spowodowanej kwasicą propionową.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. W okresie stosowania kwasu kargluminowego przeciwwskazane jest karmienie piersią.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie preparatem należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu chorób metabolicznych. Niedobór syntazy N-acetyloglutaminianowej. W oparciu o doświadczenia kliniczne leczenie można rozpocząć już od pierwszego dnia życia. Początkowa dawka dobowa powinna wynosić 100 mg/kg mc., w razie potrzeby do 250 mg/kg mc. Następnie wielkość dawki powinna być dostosowana indywidualnie w celu utrzymania prawidłowego stężenia amoniaku w osoczu. Przy długotrwałym stosowaniu produktu leczniczego może nie być konieczne zwiększenie dawki w celu dostosowania jej do masy ciała, tak długo jak zapewniona jest dostateczna kontrola stężenia amoniaku. Dawki dobowe wynoszą od 10 mg/kg mc. do 100 mg/kg mc. Próba wrażliwości na leczenie kwasem kargluminowym. Przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia zalecane jest wykonanie próby indywidualnej wrażliwości pacjenta na działanie kwasu kargluminowego. Np.: u dziecka w stanie śpiączki należy rozpocząć od podawania dawki 100 do 250 mg/kg mc./dobę i oznaczać stężenie amoniaku co najmniej przed każdym podaniem leku; stężenie amoniaku powinno powrócić do normy w ciągu kilku godzin od rozpoczęcia podawania preparatu; u pacjentów z hiperamonemią średnio nasiloną należy podać dawkę próbną od 100 do 200 mg/kg mc./dobę przez 3 dni, stosując dietę o stałej zawartości białek, i wykonywać regularne oznaczenia stężenia amoniaku w osoczu (przed posiłkiem i 1 h po posiłku); dostosować odpowiednio dawkę leku w celu utrzymania prawidłowego stężenia amoniaku w osoczu. Kwasica izowalerianowa metylomalonowa i propionowa. Leczenie należy rozpocząć w momencie stwierdzenia hiperamonemii u pacjentów z kwasicą organiczną. Początkowa dawka dobowa powinna wynosić 100 mg/kg mc., w razie potrzeby do 250 mg/kg mc. Następnie dawkę należy dostosować indywidualnie tak, aby utrzymać prawidłowe stężenie amoniaku w osoczu. Dzieci i młodzież. Określono bezpieczeństwo stosowania i skuteczność kwasu kargluminowego w leczeniu dzieci i młodzieży (w wieku od urodzenia do 17 lat) z ostrą lub przewlekłą hiperamonemią spowodowaną niedoborem NAGS i ostrą hiperamonemią spowodowaną kwasicą izowalerianową, kwasicą propionową lub kwasicą metylomalonową; na podstawie tych danych dostosowanie dawkowania u noworodków nie jest uznawane za konieczne. Szczególne grupy pacjentów. Zaleca się ostrożność przy podawaniu preparatu pacjentom z zaburzeniami czynności nerek. Wymagane jest dostosowanie dawkowania do wskaźnika filtracji kłębuszkowej (GFR). Pacjenci z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR 30–59 ml/min): zalecana dawka początkowa wynosi od 50 mg/kg mc./dobę do 125 mg/kg mc./dobę u pacjentów z hiperamonemią spowodowaną niedoborem syntazy N-acetyloglutaminianowej (NAGS) lub kwasicą organiczną. Przy stosowaniu długoterminowym dawka dobowa będzie wynosić od 5 mg/kg mc./dobę do 50 mg/kg mc./dobę i należy dostosować ją indywidualnie w celu utrzymania prawidłowego stężenia amoniaku w osoczu. Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≤29 ml/min): zalecana dawka początkowa wynosi od 15 mg/kg mc./dobę do 40 mg/kg mc./dobę u pacjentów z hiperamonemią spowodowaną niedoborem NAGS lub kwasicą organiczną. Przy stosowaniu długoterminowym dawka dobowa będzie wynosić od 2 mg/kg mc./dobę do 20 mg/kg mc./dobę i należy dostosować ją indywidualnie w celu utrzymania prawidłowego stężenia amoniaku w osoczu. Sposób podania. Preparat przeznaczony jest WYŁĄCZNIE do stosowania doustnego (połknięcie lub podanie przez zgłębnik nosowo-żołądkowy z użyciem strzykawki, jeśli jest to konieczne). Zaleca się dzielenie całkowitej dobowej dawki leku na dwie do czterech dawek, podawanych przed posiłkami lub karmieniem dziecka. Dzielenie tabletek na pół umożliwia w większości przypadków uzyskanie wymaganego dawkowania. Niekiedy użycie ćwiartki tabletki może pomóc w uzyskaniu dawkowania zalecanego przez lekarza. Do tabletek należy dodać co najmniej 5-10 ml wody, tak aby powstała zawiesina, którą należy przyjąć natychmiast lub podać szybko strzykawką przez zgłębnik nosowo-żołądkowy. Zawiesina ma lekko kwaśny smak.

Skład

1 tabletka zawiera 200 mg kwasu kargluminowego (oraz do 3 mg sodu).

Działanie

Strukturalny analog N-acetyloglutaminianu, naturalnie występujący aktywator syntetazy karbamoilofosforanowej - pierwszego enzymu cyklu mocznikowego. Wykazano in vitro, że kwas kargluminowy aktywuje syntetazę karbamoilofosforanową występującą w wątrobie. Pomimo, że syntetaza karbamoilofosforanowa wykazuje mniejsze powinowactwo do kwasu kargluminowego niż do N-acetyloglutaminianu, wykazano in vivo, że kwas kargluminowy aktywuje syntetazę karbamoilofosforanową i znacznie skuteczniej niż N-acetyloglutaminian chroni przed zatruciem amoniakiem u szczurów. Można wyjaśnić to na podstawie następujących obserwacji: błona mitochondrialna jest bardziej przepuszczalna dla kwasu kargluminowego niż dla N-acetyloglutaminianu; kwas kargluminowy jest bardziej odporny na hydrolizę zachodzącą pod wpływem aminoacylazy obecnej w cytozolu. Po podaniu pojedynczej dawki doustnej wynoszącej 100 mg/kg mc., wchłonięciu ulega szacunkowo 30% kwasu kargluminowego. Krzywa eliminacji kwasu kargluminowego z osocza jest dwufazowa, z fazą szybką obejmującą
12 h po podaniu leku, po której następuje faza powolna (końcowy T_0,5 biologicznego do 28 h). Nie stwierdzono wiązania leku z białkami osocza. Pewna część kwasu kargluminowego ulega metabolizmowi. Sugeruje się, że zależnie od aktywności, flora bakteryjna zasiedlająca jelita może inicjować proces rozkładu, doprowadzając do różnego stopnia metabolizmu cząsteczki leku. Jednym z metabolitów zidentyfikowanych w kale jest kwas glutaminowy. Metabolity można wykryć w osoczu krwi w stężeniu szczytowym po upływie 36-48 h przy bardzo powolnym spadku stężenia (T_0,5 ok. 100 h). Końcowym produktem metabolizmu kwasu kargluminowego jest dwutlenek węgla usuwany przez płuca. Po podaniu pojedynczej dawki doustnej wynoszącej 100 mg/kg mc., 9% dawki zostało wydalone w postaci niezmienionej z moczem, a do 60% dawki z kałem.

Interakcje

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

Środki ostrożności

Monitorowanie leczenia. Stężenia amoniaku i aminokwasów w osoczu powinny być utrzymywane w granicach normy. Z uwagi na niewielką ilość danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania kwasu kargluminowego, zalecana jest systematyczna kontrola czynności wątroby, nerek i serca oraz badanie parametrów hematologicznych. W przypadku złej tolerancji białka może być wskazane ograniczenie jego podaży oraz suplementacja argininy. Dawkę leku, należy zmniejszyć u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Substancja pomocnicza. Preparat zawiera do 3 mg sodu na tabletkę, co odpowiada 0,15% zalecanego przez WHO maksymalnego dobowego spożycia sodu. Maksymalna dobowa dawka tego leku odpowiada 20% zalecanego przez WHO maksymalnego dobowego spożycia sodu. Preparat jest uważany za produkt o wysokiej zawartości sodu. Należy to szczególnie wziąć pod uwagę u osób na diecie o niskiej zawartości soli.

Ciąża i laktacja

Należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania leku kobietom w okresie ciąży (brak danych dotyczących stosowania kwasu kargluminowego w okresie ciąży). Badania na zwierzętach wykazały minimalny wpływ na rozwój płodu. Chociaż nie wiadomo czy kwas kargluminowy przenika do mleka ludzkiego, wykazano jego obecność w mleku samic szczura w okresie laktacji. Z tego względu w okresie stosowania kwasu kargluminowego przeciwwskazane jest karmienie piersią. U
szczurów nie zaobserwowano niepożądanego wpływu leczenia kwasem kargluminowym na płodność samców i samic.

Działania niepożądane

Niedobór syntazy N-acetyloglutaminianowej. Często: zwiększona potliwość. Niezbyt często: zwiększenie aktywności aminotransferaz. Częstość nieznana: wysypka. Kwasica organiczna. Niezbyt często: bradykardia, biegunka, wymioty,  gorączka. Częstość nieznana: wysypka.