Prostavasin 60 - baza leków

Wskazania

Stadium III przewlekłej choroby zarostowej tętnic obwodowych (wg klasyfikacji Fontaine'a) u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do rewaskularyzacji lub u których rewaskularyzacja zakończyła się niepowodzeniem.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Niewydolność serca (III i IV klasa wg NYHA). Arytmia wpływająca na hemodynamikę. Niestabilna choroba niedokrwienna serca. Zwężenie i (lub) niedomykalność zastawki mitralnej i (lub) aortalnej. Okres 6 miesięcy po przebytym zawale mięśnia sercowego. Ostry obrzęk płuc lub u osób z niewydolnością serca, u których w przeszłości wystąpił obrzęk płuc. Ciężka przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) lub żylno-okluzyjna choroba płuc. Rozsiane nacieki w płucach. Skaza krwotoczna. Aktywne lub potencjalne miejsce krwawienia, takie jak ostre nadżerkowe zapalenie błony śluzowej żołądka, czynny wrzód żołądka i (lub) dwunastnicy lub podejrzenie krwotoku śródmózgowego. Przebyty w ciągu ostatnich 6 miesięcy udar naczyniowy mózgu. Ciężkie niedociśnienie. Ciężka niewydolność nerek (skąpomocz, bezmocz) (GFR ≤29 ml/min/1,73m² pc.). Objawy ostrego zaburzenia czynności wątroby (zwiększone aktywności aminotransferaz lub GGPT) lub ciężkie zaburzenia czynności wątroby (obecnie lub w wywiadzie). Ogólne przeciwwskazania do podawania infuzji (takie jak: zastoinowa niewydolność serca, obrzęk płuc lub mózgu i nadmierne gromadzenie się płynów w organizmie). Ciąża i okres karmienia piersią.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli: należy rozpuścić zawartość 1 ampułki w 50-250 ml 0,9% roztworu NaCl i podawać powstały w ten sposób roztwór w infuzji dożylnej raz na dobę, przez okres 2 h. Roztwory należy przygotowywać bezpośrednio przed podaniem. Po 3 tyg. stosowania leku należy ocenić skuteczność leczenia. Jeżeli w tym czasie nie uzyska się korzystnego działania leczniczego, należy zaprzestać dalszego podawania. Całkowity czas stosowania nie powinien być dłuższy niż 4 tyg. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci z łagodnymi (GFR ≤89 ml/min/1,73m² pc.) i umiarkowanymi (GFR ≤59 ml/min/1,73m² pc.) zaburzeniami czynności nerek, powinni być dokładnie monitorowani np. za pomocą bilansu płynów czy badań wydolności nerek. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (stężenie kreatyniny >1,5 mg/dl) leczenie należy rozpoczynać od podawania 20 μg alprostadylu w 2-h infuzji dożylnej. Dawkę 20 μg alprostadylu podawać 2 razy na dobę. W zależności od obrazu klinicznego, dawkę można zwiększyć w ciągu 2-3 dni do dawek zalecanych u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek, a także u pacjentów z niewydolnością układu sercowo-naczyniowego, należy zmniejszyć objętość wlewu przez ograniczenie objętości płynów podawanych łącznie z lekiem do 50-100 ml/dobę, a roztwór leku podawać dożylnie za pomocą pompy infuzyjnej. Alprostadylu nie wolno stosować u kobiet, które mogą zajść w ciążę. Nie zaleca się stosowania alprostadylu u pacjentów pediatrycznych.

Skład

1 ampułka (49,5 mg proszku) zawiera 60 μg alprostadylu.

Działanie

Preparat zawiera substancję czynną alprostadyl, związaną w postaci klatratu z α-cyklodekstryną. Alprostadyl poprawia zaburzone mikrokrążenie krwi. Po dożylnym wlewie alprostadylu zdrowym ochotnikom oraz osobom chorym, obserwowano zwiększenie odkształcalności erytrocytów oraz zmniejszenie ich agregacji. In vitro alprostadyl jest inhibitorem aktywacji płytek u zwierząt różnych gatunków. Obserwuje się zahamowanie zmian kształtu płytek, ich agregacji, uwalniania zawartości ziarnistości oraz tworzenia tromboksanu (substancji pobudzającej agregację płytek). W badaniach na modelach zwierzęcych, alprostadyl hamuje również tworzenie zakrzepu in vivo. Alprostadyl w małych, nanomolarnych stężeniach, w warunkach in vivo, hamuje stymulowaną proliferację komórek mięśniówki gładkiej naczyń. W dawkach terapeutycznych alprostadyl zmniejsza eksperymentalnie wywołaną aktywność mitotyczną komórek mięśniówki gładkiej naczyń królika, a w naczyniach obwodowych człowieka zmniejsza liczbę aktywowanych komórek mięśniówki gładkiej naczyń. Ponadto, alprostadyl, w sposób zależny od stężenia, hamuje syntezę cholesterolu w izolowanych monocytach ludzkich. Wykazano, że lek zmniejsza wychwyt cholesterolu przez zmienioną miażdżycowo ścianę naczyń królika oraz zwiększa aktywność receptorów LDL w wątrobie szczurów, świń i ludzi. Alprostadyl poprawia metabolizm komórkowy dzięki zwiększeniu dostarczania i wykorzystania tlenu i glukozy w niedokrwionych tkankach. Zarówno w warunkach in vivo jak i in vitro hamuje aktywację neutrofili, prowadząc do zmniejszenia uwalniania toksycznych metabolitów. W ten sposób alprostadyl przeciwdziała jednemu z mechanizmów powodujących uszkodzenie tkanek w procesie zapalnym oraz prawdopodobnie w niedokrwieniu. Alprostadyl zwiększa przepływ krwi w wyniku działania rozkurczającego tętnice i zwieracze przedwłośniczkowe. Po sporządzeniu roztworu, alprostadyl (PGE₁) jest uwalniany z połączenia z α-cyklodekstryną. Po podaniu, oba składniki pozostają niezależne. Około 90% osoczowej PGE₁ jest związane z białkami osocza. Enzymatyczne utlenienie grupy hydroksylowej przy C 15 i zredukowanie podwójnego wiązania C 13, 14 prowadzą do powstania głównych metabolitów: 15-keto-PGE₁, PGE₀ (13,14-dihydro-PGE₁) i 15-keto-PGE₀. W ludzkim osoczu można wykryć jedynie PGE₀ i 15-keto-PGE₀. Po dalszym rozpadzie głównych metabolitów w procesach beta-oksydacji i omega-oksydacji, bardziej polarne metabolity są wydalane w ciągu 72 h, głównie z moczem (88 %) oraz z kałem (12 %). W ciągu 24 h od podania 92 % leku ulega wydaleniu. W moczu nie znaleziono niezmienionej PGE₁. Nie ma także dowodów na to, że alprostadyl lub jego metabolity są gromadzone w tkankach.

Interakcje

Alprostadyl może nasilić działanie leków obniżających ciśnienie tętnicze krwi, w tym także stosowanych w leczeniu choroby niedokrwiennej serca. Preparat można stosować równocześnie z lekami obniżającymi ciśnienie krwi jedynie pod kontrolą ciśnienia tętniczego. Ponieważ preparat jest słabym inhibitorem agregacji płytek in vitro, należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe lub hamujące agregację płytek.

Środki ostrożności

Podczas każdego wlewu pacjenci muszą pozostawać pod ścisłym nadzorem. Należy monitorować wydolność układu krążenia (w tym: ciśnienie tętnicze i częstość akcji serca, bilans płynów). Po zakończonym leczeniu, przed wypisaniem pacjenta ze szpitala, należy sprawdzić wydolność układu sercowo-naczyniowego. U pacjentów z łagodnymi (GFR ≤89 ml/min/1,73m² pc.) i umiarkowanymi (GFR ≤59 ml/min/1,73m² pc.) zaburzeniami czynności nerek, leczonych preparatem, należy dokładnie kontrolować czynność nerek i układu krążenia (np.: za pomocą bilansu płynów, badania wydolności nerek). Lek powinien być podawany wyłącznie przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z chorobami zarostowymi tętnic obwodowych, w ośrodkach stosujących odpowiednie metody ciągłego monitorowania czynności układu sercowo-naczyniowego oraz dysponujących odpowiednim wyposażeniem. Alprostadylu nie należy podawać w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus). Stosować ostrożnie u pacjentów z chorobą żołądka i jelit, w tym z nadżerkowym zapaleniem błony śluzowej żołądka, krwawieniem z przewodu pokarmowego oraz wrzodem żołądka i ( lub) dwunastnicy w wywiadzie oraz z krwawieniem śródmózgowym lub innym krwawieniem w wywiadzie. Należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki, które mogą zwiększać ryzyko krwawienia, takie jak leki przeciwzakrzepowe lub leki hamujące agregację płytek krwi. Należy monitorować stan kliniczny pacjentów, aby nie przeoczyć objawów przedmiotowych i podmiotowych krwawienia. Dzieci i młodzież. Nie zaleca się stosowania alprostadylu u dzieci i młodzieży.

Ciąża i laktacja

Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży, w przypadku planowania ciąży i podczas karmienia piersią. Należy poinformować kobiety w wieku rozrodczym o konieczności stosowania skutecznej metody antykoncepcji podczas leczenia alprostadylem. Na podstawie wyników badań nieklinicznych nie przypuszcza się, aby alprostadyl w zalecanych dawkach wpływał na płodność.

Działania niepożądane

Często: ból głowy, zaczerwienienie, obrzęk, nagłe zaczerwienienie twarzy z uderzeniami gorąca, ból, po podaniu dotętniczym: uczucie ciepła, wrażenie opuchnięcia, miejscowy obrzęk, parestezja. Niezbyt często: zmniejszenie ciśnienia skurczowego krwi, tachykardia, dusznica bolesna, reakcje żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty), zwiększenie perystaltyki przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty), reakcje alergiczne (nadwrażliwość skórna np.: wysypka, uczucie bólu w stawach, reakcje gorączkowe, nasilone pocenie, dreszcze), po podaniu dożylnym: uczucie ciepła, wrażenie opuchnięcia, miejscowy obrzęk, parestezja. Rzadko: małopłytkowość, leukopenia, leukocytoza, stany splątania, drgawki pochodzenia mózgowego, arytmia, dwukomorowa niewydolność serca, obrzęk płuc, zaburzenia aktywności enzymów wątrobowych. Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne. Częstość nieznana: udar naczyniowy mózgu, zawał mięśnia sercowego, duszność, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, zapalenie żyły w miejscu podania, zakrzepica w miejscu umieszczenia końcówki cewnika dożylnego, miejscowe krwawienie.

Pozostałe informacje

Lek może powodować obniżenie poziomu ciśnienia skurczowego i stąd wywierać umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy poinformować pacjentów o takiej możliwości i zalecić ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.