Tisseel Lyo - baza leków

Wskazania

Leczenie wspomagające, gdy standardowe techniki chirurgiczne nie są wystarczająco skuteczne: dla poprawienia hemostazy; jako klej tkankowy ułatwiający gojenie ran lub jako materiał uszczelniający szew w chirurgii naczyniowej i w zespoleniach przewodu pokarmowego; jako klej tkankowy ułatwiający umocowanie oddzielonych tkanek (np. płatów tkanki, przeszczepów, przeszczepów skóry niepełnej grubości [przeszczepów siatkowych], umocowanie podskórnie wszczepionej lekkiej siatki). Skuteczność preparatu potwierdzono również u chorych otrzymujących heparynę.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych. Lek nie może być stosowany jako jedyny środek do leczenia masywnych i intensywnych krwawień tętniczych i żylnych. Lek nie jest wskazany do zastępowania szwów na skórze służących zamknięciu rany operacyjnej. Nie stosować donaczyniowo (ryzyko wystąpienia zagrażających życiu powikłań zakrzepowo-zatorowych).

Dawkowanie

Miejscowo - na zmianę chorobową. Preparat może być stosowany wyłącznie przez doświadczonych chirurgów, którzy zostali w tym zakresie przeszkoleni. Dawkę oraz częstotliwość nakładania kleju należy zawsze dostosować do potrzeb wynikających ze stanu klinicznego pacjenta. Dawka, której należy użyć zależy od różnych czynników, w tym od rodzaju zabiegu chirurgicznego, wielkości klejonej powierzchni oraz wybranego sposobu nakładania kleju i ilości aplikacji. Nakładanie preparatu musi być ustalone indywidualnie przez lekarza wykonującego zabieg. W badaniach klinicznych, indywidualnie dobrane dawki wynosiły zwykle 4-20 ml. W niektórych zabiegach (np. w urazowym uszkodzeniu wątroby lub podczas zaopatrywania rozległych ran oparzeniowych), konieczne może być zastosowanie większych objętości. Wstępna ilość kleju nakładanego na wybraną strukturę anatomiczną lub klejoną powierzchnię powinna wystarczyć do całkowitego pokrycia docelowego obszaru. W razie konieczności, nakładanie preparatu można powtórzyć. Należy jednak unikać powtórnej aplikacji na istniejącą już warstwę spolimeryzowanego kleju, ponieważ preparat nie będzie łączył się ze spolimeryzowaną warstwą. Jako wytyczną przy klejeniu powierzchni można przyjąć, że 1 zestaw kleju 2 ml (tj. 1 ml roztworu białek klejących i 1 ml roztworu trombiny) wystarcza do pokrycia obszaru co najmniej 10 cm². Gdy preparat jest stosowany poprzez rozpylenie, ta sama ilość będzie wystarczająca do pokrycia odpowiednio większych powierzchni, zależnie od specyficznych wskazań i indywidualnego przypadku. Aby uniknąć nadmiernego ziarninowania i aby zapewnić stopniowe wchłanianie się zestalonego kleju do tkanek, należy nakładać możliwie jak najcieńsze warstwy kleju. Szczególne grupy pacjentów. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności preparatu u dzieci i młodzieży. Sposób podawania. Roztwory należy przygotować w sposób opisany w pkt. 6.6 Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL). W celu zapewnienia optymalnych warunków bezpieczeństwa podczas stosowania preparatu nakładanego za pomocą urządzeń rozpylających należy przestrzegać poniższych zaleceń. W leczeniu chirurgicznym ran otwartych należy stosować urządzenie wyposażone w regulator ciśnienia, które wytwarza ciśnienie o maksymalnej wartości 2,0 bara (29,0 psi). W zabiegach chirurgii małoinwazyjnej/laparoskopowej można stosować wyłącznie urządzenie wyposażone w regulator ciśnienia, które wytwarza ciśnienie o maksymalnej wartości 1,5 bara (22 psi) z CO₂ jako gazem nośnym. Przed naniesieniem preparatu powierzchnię rany należy osuszyć, stosując standardowe techniki (np. wymiana kompresów, gazików, stosowanie urządzeń odsysających). Do osuszania powierzchni nie wolno stosować sprężonego powietrza lub gazu. Preparat wolno rozpylać tylko na powierzchniach, które są widoczne. Preparat należy rozpuszczać i podawać zgodnie z instrukcjami oraz przy użyciu urządzeń zalecanych do stosowania z tym lekiem (patrz punkt 6.6 ChPL). W przypadku nanoszenia preparatu przez rozpylanie należy sprawdzić specjalne zalecenia zamieszczone w Środkach Ostrożności oraz w pkt. 6.6 ChPL dotyczące wymaganego ciśnienia i odległości od tkanki w różnych zabiegach chirurgicznych, jak również długości końcówek aplikatora. W przypadku zabiegów chirurgicznych wymagających niewielkich objętości kleju do tkanek, zaleca się wypuścić i usunąć pierwsze kilka kropli preparatu. Komunikat bezpieczeństwa z 16.10.2024 r. Lek (wielkości opakowania 4 ml i 10 ml), przechowywany w temp. 25st.C, może wykazywać wydłużony czas rozpuszczania koncentratu białek klejących. Preparat może być bezpiecznie stosowany, jeśli fibrynowy klej do tkanek zostanie przygotowany z wyprzedzeniem, aby zapewnić, że będzie on w pełni rozpuszczony i gotowy do użycia, gdy zajdzie taka potrzeba. Baxter zaleca stosowanie alternatywnej metody przygotowania opisanej w punkcie „Odtworzenie za pomocą łaźni wodnej”, ponieważ przy zastosowaniu urządzenia Fibrinotherm do rozpuszczenia koncentratu białek klejących, można nie uzyskać całkowitego rozpuszczenia koncentratu w ciągu 20 min (gdy koncentrat białek klejących nie rozpuści się całkowicie w ciągu 20 min, należy wyrzucić fiolkę i przygotować nowy preparat).

Skład

Składnik 1 - roztwór białek klejących (koncentrat białek klejących, liofilizowany, do rozpuszczenia w roztworze aprotyniny): fibrynogen ludzki (jako białko wykrzepiające) - 91 mg¹/ml; aprotynina (syntetyczna) - 3000 KIU²/ml; ponadto polisorbat 80 (subst. pomocnicza) - 0,6-1,9 mg/ml. Składnik 2 - roztwór trombiny (trombina liofilizowana, do rozpuszczenia w roztworze chlorku wapnia): trombina ludzka - 500 j.m.³/ml; chlorek wapnia - 40 µmol/ml. Lek zawiera czynnik XIII ludzki, współoczyszczany z fibrynogenem ludzkim, w ilościach 0,6-5 j.m./ml. ¹Zawarte w całkowitym stężeniu białka 96-125 mg/ml. ²1 EPU (jednostka Farmakopei Europejskiej) odpowiada 1800 KIU (jednostka inaktywatora kalidynogenazy). ³Aktywność trombiny jest obliczana przy użyciu aktualnego międzynarodowego wzorca WHO dla trombiny. Z 1, 2 lub 5 ml roztworu białek klejących i 1, 2 lub 5 ml roztworu trombiny otrzymuje się 2, 4 lub 10 ml końcowego preparatu gotowego do użycia.

Działanie

Klej tkankowy - lek hemostatyczny do stosowania miejscowego. Działanie układu fibrynowego zapoczątkowuje ostatnią fazę fizjologicznego procesu krzepnięcia krwi. Przemiana fibrynogenu w fibrynę następuje w wyniku rozkładu fibrynogenu do monomerów fibryny i fibrynopeptydów. Monomery fibryny ulegają agregacji, tworząc skrzep fibrynowy. Czynnik XIIIa, który powstaje z czynnika XIII przy współudziale trombiny i jonów wapnia, stabilizuje skrzep poprzez tworzenie wiązań krzyżowych pomiędzy włóknami fibryny. W czasie procesu gojenia się rany plazmina indukuje zwiększoną aktywność fibrynolityczną i rozpoczyna się rozkład fibryny do produktów degradacji fibryny. Proteolityczny rozkład fibryny hamowany jest przez substancje antyfibrynolityczne. W kleju zawarta jest aprotynina, która jako substancja antyfibrynolityczna ma zapobiegać przedwczesnej degradacji skrzepu. Preparat wykazuje skuteczność w zakresie hemostazy pierwotnej i wtórnej oraz w gojeniu ran.

Interakcje

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Podobnie jak inne porównywalne preparaty lub roztwory trombiny, lek może ulec denaturacji pod wpływem roztworów zawierających alkohol, jodynę lub metale ciężkie (np. roztwory odkażające). Przed nałożeniem preparatu należy jak najdokładniej oczyścić powierzchnię z tego rodzaju substancji. Niezgodności farmaceutyczne. Preparaty zawierające oksydowaną celulozę nie powinny być stosowane z lekiem, ponieważ niskie pH wpływa na aktywność trombiny. Leku nie wolno mieszać z innymi preparatami.

Środki ostrożności

Stosować tylko na zmianę chorobową. Nie podawać donaczyniowo. W przypadku niezamierzonego podania preparatu do światła naczynia mogą wystąpić zagrażające życiu powikłania zakrzepowo-zatorowe. Należy zachować ostrożność podczas aplikacji kleju fibrynowego przy użyciu sprężonego gazu. Każde zastosowanie sprężonego gazu wiąże się z potencjalnym ryzykiem zatoru spowodowanego przez powietrze lub gaz, pęknięciem tkanki lub uwięźnięciem sprężonego gazu, które mogą zagrażać życiu. Preparat należy nakładać w postaci cienkiej warstwy. Zbyt gruba warstwa leku może niekorzystnie wpłynąć na jego skuteczność oraz na proces gojenia rany. Podczas stosowania urządzeń rozpylających wyposażonych w regulator ciśnienia w celu nanoszenia fibrynowych klejów do tkanek odnotowano występowanie zagrażających życiu lub powodujących zgon zatorów powietrznych i gazowych. Wydaje się, że to zdarzenie jest związane ze stosowaniem urządzenia rozpylającego przy ustawieniach ciśnienia większych niż zalecane i (lub) bardzo blisko powierzchni tkanki. Ryzyko wydaje się być większe, gdy fibrynowe kleje do tkanek są rozpylane z powietrzem, niż gdy są rozpylane z CO₂. Z tego powodu nie można wykluczyć wystąpienia takiego zdarzenia wskutek rozpylania leku na rany otwarte leczone chirurgicznie. Podczas nanoszenia preparatu za pomocą urządzenia rozpylającego koniecznie należy zastosować ciśnienie z zakresu zalecanego przez producenta urządzenia (wartości ciśnienia i odległości - patrz tabela w pkt. 6.6 Charakterystyki Produktu Leczniczego). Nanoszenie leku za pomocą urządzenia rozpylającego może być przeprowadzane tylko wtedy, gdy jest możliwa dokładna ocena odległości rozpylania zgodnie z zaleceniami producenta. Nie należy rozpylać preparatu z odległości mniejszej niż zalecana. Podczas rozpylania leku należy monitorować zmiany ciśnienia tętniczego, tętna, nasycenia krwi tętniczej tlenem i końcowo-wydechowego stężenia CO₂ ze względu na możliwość wystąpienia zatoru powietrznego lub gazowego (patrz również Dawkowanie). Nie wolno stosować leku z systemem Easy Spray/Spray Set w zamkniętych przestrzeniach ciała. Przed nałożeniem leku należy zwrócić uwagę, czy okolice ciała leżące poza docelowym miejscem nałożenia preparatu są dostatecznie zabezpieczone/osłonięte, aby uniknąć złączenia tkanek w niepożądanych miejscach. Jeżeli kleje fibrynowe są nakładane w zamkniętych obszarach, np. mózgu lub rdzeniu kręgowym, należy uwzględnić ryzyko komplikacji związanych z kompresją. W celu upewnienia się o właściwym zmieszaniu składników roztworu białek klejących i roztworu trombiny należy bezpośrednio przed zastosowaniem wycisnąć pierwsze kilka kropli preparatu z igły aplikacyjnej i niezwłocznie usunąć przed nałożeniem preparatu. Tak jak w przypadku każdego preparatu zawierającego białko, mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości typu alergicznego. Podanie donaczyniowe podatnym pacjentom może zwiększyć prawdopodobieństwo i nasilenie ostrej reakcji nadwrażliwości. Obserwowano wystąpienie nadwrażliwości oraz reakcji anafilaktycznych (również śmiertelnych, w tym wstrząsu anafilaktycznego). W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie preparatu i podjąć środki ratunkowe zgodne z obowiązującymi zasadami leczenia wstrząsu. Pozostały preparat należy usunąć z miejsca podania. Lek zawiera białko syntetyczne (aprotyninę). Nawet w przypadku ściśle miejscowego stosowania preparatu istnieje ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznej, związane z zawartością aprotyniny. Ryzyko to wydaje się większe w przypadku, gdy u pacjenta stosowano wcześniej preparat z aprotyniną, nawet jeśli uprzednio było to dobrze tolerowane. Z tego względu należy odnotować w historii choroby pacjenta informacje dotyczące stosowania aprotyniny lub preparatów zawierających aprotyninę. Ponieważ syntetyczna aprotynina jest strukturalnie identyczna z aprotyniną bydlęcą, należy dokładnie rozważyć zastosowanie leku u pacjentów z alergią na białka bydlęce. W dwóch retrospektywnych nierandomizowanych badaniach w zabiegach pomostowania aortalno-wieńcowego pacjenci, u których zastosowano klej tkankowy wykazywali znamienny statystycznie wzrost ryzyka śmiertelności. Ponieważ badania te nie pozwalają na ustalenie związku przyczynowo-skutkowego, nie można wykluczyć, że to zwiększone ryzyko związane było z użyciem u pacjentów kleju tkankowego. Dlatego należy zachować szczególną ostrożność, aby unikać nieumyślnego podania leku donaczyniowo. Należy bezwzględnie unikać wstrzyknięcia do śluzówki nosa z uwagi na ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych w obszarze tętnicy ocznej. Wstrzyknięcie leku do tkanki wiąże się z ryzykiem miejscowego uszkodzenia tkanki. Lek należy nakładać wyłącznie w postaci cienkiej warstwy. Zbyt duża grubość powstałego skrzepu może niekorzystnie wpłynąć na skuteczność preparatu oraz na proces gojenia się rany. Standardowe środki zapobiegania zakażeniom związanym z zastosowaniem leków otrzymywanych z ludzkiej krwi lub osocza obejmują selekcję dawców, badania przesiewowe poszczególnych donacji i całych pul osocza w kierunku swoistych markerów zakażenia i włączenie do procesu produkcji etapów skutecznej inaktywacji/usuwania wirusów. Pomimo tego, nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia czynników zakaźnych podczas podawania leków otrzymanych z ludzkiej krwi lub osocza. Dotyczy to także wirusów nieznanych i nowo odkrytych oraz innych patogenów. Podejmowane środki uznawane są za skuteczne wobec wirusów otoczkowych, takich jak ludzki wirus niedoboru odporności (HIV), wirus zapalenia wątroby typu B (HBV) oraz wirus zapalenia wątroby typu C (HCV), a także bezotoczkowego wirusa zapalenia wątroby typu A HAV. Środki te mogą mieć jednak ograniczoną skuteczność wobec niektórych bezotoczkowych wirusów, takich jak parwowirus B19. Zakażenie parwowirusem B19 może być groźne u kobiet w ciąży (zakażenie płodu) oraz dla osób z niedoborem odporności lub zwiększoną erytropoezą (np. z niedokrwistością hemolityczną). U pacjentów, u których powtarza się stosowanie klejów fibrynowych wytwarzanych z ludzkiego osocza, należy rozważyć przeprowadzenie odpowiednich szczepień (przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B). Preparaty zawierające oksydowaną celulozę nie powinny być stosowane z lekiem. Substancje pomocnicze. Polisorbat 80 może wywoływać ograniczone miejscowo reakcje skórne, takie jak kontaktowe zapalenie skóry.

Ciąża i laktacja

W ciąży i w okresie karmienia piersią stosować tylko wtedy, gdy jest to wyraźnie konieczne (nie ustalono bezpieczeństwa stosowania).

Działania niepożądane

Bardzo często: miejscowe nagromadzenie płynu surowiczego. Często: pooperacyjne zakażenie rany, zaburzenia czucia, zakrzepica żyły pachowej (jako wynik podania donaczyniowego do zatoki skalistej górnej), wysypka, ból w kończynie, ból, podwyższona temperatura ciała. Niezbyt często: wzrost produktów degradacji fibryny, reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne i wstrząs anafilaktyczny (w tym przypadki śmiertelne), parestezje, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, świąd, rumień, bradykardia, tachykardia, krwiak, zator tętniczy, zator tętnicy mózgowej, zawał mózgu (jako wynik podania donaczyniowego do zatoki skalistej górnej), duszność, nudności, niedrożność jelit, pokrzywka, zaburzenia gojenia, zaczerwienienie, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ból związany z zabiegiem. Rzadko: niedociśnienie. Częstość nieznana: zator spowodowany powietrzem. Tak jak w przypadku innych klejów fibrynowych, występowały zagrażające życiu/zakończone zgonem przypadki zatoru spowodowanego powietrzem lub gazem przy stosowaniu urządzeń ze sprężonym powietrzem lub gazem; to działanie wydaje się być powiązane z nieprawidłowym zastosowaniem urządzenia rozpylającego ( np. o wyższym niż zalecane ciśnieniu oraz w bliższej niż zalecana odległości od powierzchni tkanki). Inne działania niepożądane związane z klejami fibrynowymi/środkami hemostatycznymi obejmują reakcje nadwrażliwości, które mogą objawiać się: podrażnieniem w miejscu podania, dyskomfortem w klatce piersiowej, dreszczami, bólem głowy, senność, niepokojem i wymiotami.

Pozostałe informacje

Zdecydowanie zaleca się, aby przy każdorazowym zastosowaniu, odnotować nazwę i numer serii leku.