Scemblix - baza leków

Wskazania

Leczenie dorosłych pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową z chromosomem Philadelphia w fazie przewlekłej (Ph+ CML-CP), leczonych wcześniej dwoma lub więcej inhibitorami kinazy tyrozynowej.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w rozpoznawaniu i leczeniu pacjentów z białaczką. Zalecana dawka wynosi 40 mg dwa razy na dobę w przybliżeniu co 12 h. Pominięcie dawki. Jeśli od czasu przyjęcia dawki minęło mniej niż 6 h, należy ją przyjąć, a kolejną dawkę należy zażyć zgodnie z planem. Jeśli od czasu przyjęcia dawki minęło więcej niż ok. 6 h, należy ją pominąć i przyjąć kolejną dawkę zgodnie z planem. Czas trwania leczenia. Leczenie asciminibem należy kontynuować tak długo, jak długo obserwuje się korzyści kliniczne lub do wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności. Dostosowanie dawki ze względu na działania niepożądane. Dawka początkowa wynosi 40 mg 2 razy na dobę, natomiast dawka zmniejszona wynosi 20 mg 2 razy na dobę. Dawkę można modyfikować w zależności od indywidualnego bezpieczeństwa stosowania i tolerancji. Leczenie asciminibem należy zakończyć i nie wznawiać u pacjentów nietolerujących dawki 20 mg dwa razy na dobę. Małopłytkowość i (lub) neutropenia: ANC <1,0 x 10⁹/l i (lub) PLT <50 x 10⁹/l - modyfikacje - wstrzymać podawanie asciminibu do czasu, gdy ANC ≥1 x 10⁹/l i (lub) PLT ≥50 x 10⁹/l. Jeśli powrót do tych wartości nastąpi: w ciągu 2 tyg.: wznowić leczenie od dawki początkowej. Po ponad 2 tyg.: wznowić leczenie w zmniejszonej dawce. W przypadku ponownej ciężkiej małopłytkowości i (lub) neutropenii, wstrzymać podawanie asciminibu do czasu powrotu do wartości ANC ≥1 x 10⁹/l i PLT ≥50 x 10⁹/l, następnie wznowić leczenie w zmniejszonej dawce. Bezobjawowe zwiększenie aktywności amylazy i (lub) lipazy: zwiększenie >2,0 x GGN - modyfikacje - wstrzymać podawanie asciminibu do czasu powrotu do wartości <1,5 x GGN. Jeśli to działanie niepożądane ustąpi: wznowić leczenie w zmniejszonej dawce. Jeśli zdarzenia wystąpią ponownie po podaniu zmniejszonej dawki, zakończyć leczenie i nie wznawiać. Jeśli to działanie niepożądane nie ustąpi: zakończyć leczenie i nie wznawiać. Wykonać badania diagnostyczne w celu wykluczenia zapalenia trzustki. Niehematologiczne działania niepożądane: działania niepożądane w stopniu ≥3. - modyfikacje - wstrzymać podawanie asciminibu do czasu ustąpienia działań do stopnia 1. lub niższego. Jeśli działania ustąpią: wznowić leczenie w zmniejszonej dawce. Jeśli działania nie ustąpią: zakończyć leczenie i nie wznawiać. Szczególne grupy pacjentów. Brak konieczności dostosowania dawki u pacjentów w wieku ≥65 lat. Brak konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek/wątroby. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Sposób podania. Tabletki należy połykać w całości popijając szklanką wody i nie należy ich przełamywać, kruszyć ani żuć. Tabletki należy przyjmować doustnie bez pokarmu. Należy unikać spożywania pokarmu przez co najmniej 2 h przed i 1 h po przyjęciu asciminibu.

Skład

1 tabl. powl. zawiera 20 mg lub 40 mg  asciminibu. Tabletki zawierają laktozę.

Działanie

Silny inhibitor kinazy białkowej ABL/BCR::ABL1. Asciminib hamuje działanie kinazy ABL1 w białku fuzyjnym BCR::ABL1 i jest ukierunkowany swoiście na kieszeń mirystoilową ABL. Leczenie asciminibem wiąże się z wydłużeniem odstępu QT związanym z ekspozycją. Asciminib jest szybko wchłaniany, a C_max jest osiągane po 2 do 3 h od podania doustnego, niezależnie od dawki. Spożycie pokarmu zmniejsza dostępność biologiczną asciminibu, przy czym wysokotłuszczowy posiłek ma większy wpływ na farmakokinetykę asciminibu niż posiłek niskotłuszczowy. AUC asciminibu zmniejsza się o 62,3% z posiłkiem wysokotłuszczowym i o 30% z posiłkiem niskotłuszczowym w porównaniu z przyjęciem leku na czczo. Asciminib wiąże się w 97,3% z białkami osocza, niezależnie od dawki. Jest metabolizowany głównie w procesie utleniania z udziałem CYP3A4 i glukuronidacji z udziałem UGT2B7 i UGT2B17. Asciminib jest główną substancją w osoczu (92,7% podanej dawki). Eliminowany głównie z kałem (56,7% podanej dawki niezmienionego asciminibu), przy niewielkim udziale wydalania przez nerki. Asciminib jest eliminowany przez wydzielanie z żółcią przy udziale białka oporności raka piersi (BCRP). T_0,5 w fazie eliminacji wynosi od 7 do 15 h po podaniu dawki 40 mg dwa razy na dobę.

Interakcje

Należy zachować ostrożność podając asciminib jednocześnie z lekami, o których wiadomo, że zwiększają ryzyko wystąpienia częstoskurczu typu torsades de pointes, w tym m.in. beprydylem, chlorochiną, klarytromycyną, halofantryną, haloperydolem, metadonem, moksyfloksacyną i pimozydem. Po jednoczesnym podaniu silnego induktora CYP3A4 (ryfampicyna) AUC_inf asciminibu zmniejszyło się o 15%, a C_max wzrosło o 9% u zdrowych osób otrzymujących pojedynczą dawkę 40 mg asciminibu. Należy zachować ostrożność podając asciminib jednocześnie z silnymi induktorami CYP3A4, w tym m.in. karbamazepiną, fenobarbitalem, fenytoiną i zielem dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum), które mogą zmniejszać skuteczność asciminibu. Po jednoczesnym podaniu asciminibu z substratem CYP3A4 (midazolam) AUC_inf i C_max midazolamu zwiększyło się odpowiednio o 28% i 11% u zdrowych osób otrzymujących asciminib w dawce 40 mg 2 razy na dobę. Należy zachować ostrożność podając asciminib jednocześnie z substratami CYP3A4, o których wiadomo, że mają wąski indeks terapeutyczny, w tym m.in. substratami CYP3A4 fentanylem, alfentanylem, dihydroergotaminą i ergotaminą; nie ma konieczności dostosowania dawki asciminibu. Po jednoczesnym podaniu asciminibu z substratem CYP2C9 (warfaryną) AUC_inf i C_max S-warfaryny zwiększały się odpowiednio o 41% i 8% u zdrowych osób otrzymujących asciminib w dawce 40 mg 2 razy na dobę. Należy zachować ostrożność podając asciminib jednocześnie z substratami CYP2C9, o których wiadomo, że mają wąski indeks terapeutyczny, m.in. fenytoina i warfaryna; nie ma konieczności dostosowania dawki asciminibu. W oparciu o modelowanie fizjologiczne (PBPK) stwierdzono, że należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania asciminibu z substratami OATP1B, BCRP lub obu transporterów, w tym między innymi sulfasalazyną, metotreksatem, prawastatyną, atorwastatyną, pitawastatyną, rozuwastatyną i symwastatyną. Nie przeprowadzono żadnego badania klinicznego dotyczącego interakcji między lekami. W oparciu o modelowanie PBPK stwierdzono, że należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania asciminibu z substratami P-gp, o których wiadomo, że mają wąski indeks terapeutyczny, w tym między innymi z digoksyną, dabigatranem i kolchicyną; dostosowanie dawki asciminibu nie jest wymagane.

Środki ostrożności

Zahamowanie czynności szpiku. U pacjentów otrzymujących asciminib występowała małopłytkowość, neutropenia i niedokrwistość. Podczas leczenia asciminibem zgłaszano ciężką (stopień 3. lub 4. wg NCI CTCAE) małopłytkowość i neutropenię. Zahamowanie czynności szpiku było na ogół odwracalne i kontrolowane za pomocą czasowego wstrzymania leczenia. Badanie morfologiczne krwi należy wykonywać co 2 tyg. przez pierwsze 3 mies. leczenia, a następnie co miesiąc lub według wskazań klinicznych. Należy monitorować pacjentów w kierunku podmiotowych i przedmiotowych objawów zahamowania czynności szpiku. W zależności od nasilenia małopłytkowości i (lub) neutropenii, dawkowanie leku należy zmodyfikować. Toksyczne działanie na trzustkę. U pacjentów otrzymujących asciminib występowało zapalenie trzustki i przebiegające bezobjawowo zwiększenie aktywności lipazy i amylazy w surowicy, w tym reakcje ciężkie; należy zachować ostrożność. Aktywność lipazy i amylazy w surowicy należy sprawdzać co miesiąc podczas leczenia asciminibem lub w zależności od wskazań klinicznych; u pacjentów z zapaleniem trzustki w wywiadzie monitorowanie powinno odbywać się częściej. Jeśli zwiększeniu aktywności lipazy i amylazy w surowicy towarzyszą objawy w jamie brzusznej, należy czasowo wstrzymać leczenie i rozważyć przeprowadzenie odpowiednich badań diagnostycznych, aby wykluczyć zapalenie trzustki. W zależności od nasilenia zwiększenia aktywności lipazy i amylazy w surowicy, dawkowanie leku należy zmodyfikować. U pacjentów otrzymujących asciminib występowało wydłużenie odstępu QT. Zaleca się wykonanie badania EKG przed rozpoczęciem leczenia asciminibem oraz monitorowanie w trakcie leczenia wg wskazań klinicznych. Hipokaliemię i hipomagnezemię należy wyrównać przed podaniem asciminibu oraz kontrolować w trakcie leczenia według wskazań klinicznych. Należy zachować ostrożność podając asciminib jednocześnie z lekami, o których wiadomo, że zwiększają ryzyko wystąpienia częstoskurczu typu torsades de pointes. Nadciśnienie tętnicze. U pacjentów otrzymujących asciminib występowało nadciśnienie tętnicze, w tym ciężkie nadciśnienie tętnicze. W trakcie leczenia asciminibem należy regularnie kontrolować oraz leczyć nadciśnienie tętnicze i inne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Reaktywacja wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV) występowała u pacjentów będących nosicielami tego wirusa po podaniu innych inhibitorów kinazy tyrozynowej (TKI) BCR::ABL1. Należy zbadać pacjentów pod kątem zakażenia HBV przed rozpoczęciem leczenia asciminibem. Nosicieli HBV, u których konieczne jest leczenie asciminibem należy kontrolować w kierunku podmiotowych i przedmiotowych objawów aktywnego zakażenia HBV przez cały czas trwania leczenia oraz przez kilkanaście miesięcy po zakończeniu leczenia. Substancje pomocnicze. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabl. powl., to znaczy uznaje się go za „wolny od sodu”.

Ciąża i laktacja

Lek nie jest zalecany do stosowania w okresie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej metody antykoncepcji. Należy poinformować pacjentki o potencjalnym ryzyku dla płodu wynikającym ze stosowania asciminibu w okresie ciąży lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę przyjmując asciminib. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. Nie wiadomo, czy asciminib/metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Z powodu potencjalnych ciężkich działań niepożądanych u noworodków/niemowląt karmionych piersią, nie należy karmić piersią w trakcie leczenia i przez co najmniej 3 dni po zakończeniu leczenia asciminibem. U kobiet w wieku rozrodczym przed rozpoczęciem leczenia asciminibem należy wykonać test ciążowy. Kobiety w wieku rozrodczym aktywne seksualnie powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji (metody, których stosowanie skutkuje mniej niż 1% ciąż) w trakcie leczenia asciminibem i przez co najmniej 3 dni po zakończeniu leczenia. Asciminib nie wpływał na funkcje rozrodcze u samców i samic szczurów w badaniach and płodnością u szczurów. Jednak u szczurów po podaniu dawek wynoszących 200 mg/kg/dobę obserwowano działania niepożądane na ruchliwość i liczbę plemników. Znaczenie tych obserwacji dla ludzi jest nieznane.

Działania niepożądane

Bardzo często: zakażenie górnych dróg oddechowych (obejmujące: zapalenie jamy nosowej i gardła, zapalenie gardła oraz zapalenie błony śluzowej nosa), małopłytkowość (obejmująca: małopłytkowość i zmniejszenie liczby płytek krwi), neutropenia (w tym: neutropenia i zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych), niedokrwistość (obejmująca: niedokrwistość, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i niedokrwistość normocytową), dyslipidemia (obejmująca: hipertriglicerydemię, zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi, hipercholesterolemię, zwiększenie stężenia trójglicerydów we krwi, hiperlipidemię i dyslipidemię), ból głowy, zawroty głowy, nadciśnienie tętnicze (obejmujące: nadciśnienie tętnicze i wzrost ciśnienia tętniczego krwi), duszność, kaszel, zwiększona aktywność enzymów trzustkowch (obejmująca: zwiększenie aktywności lipazy, zwiększenie aktywności amylazy i hiperlipazemię), wymioty, biegunka, nudności, ból brzucha (obejmujący: ból brzucha i ból w górnej części jamy brzusznej), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (obejmujące: zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej, zwiększenie aktywności gamma-glutamylotranspeptydazy i zwiększenie aktywności aminotransferaz), wysypka (obejmująca: wysypkę i wysypkę grudkowo-plamistą), bóle mięśniowo-szkieletowe (w tym: ból w kończynie, ból pleców, ból mięśni, ból kości, ból mięśniowo-szkieletowy, ból karku, mięśniowo-szkieletowy ból w klatce piersiowej i dyskomfort mięśniowo-szkieletowy), ból stawów, uczucie zmęczenia (obejmujące: uczucie zmęczenia i astenię), świąd. Często: zakażenie dolnych dróg oddechowych (obejmujące: zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli oraz zapalenie tchawicy i oskrzeli), grypa, zmniejszenie apetytu, hiperglikemia, suchość oka, niewyraźne widzenie, kołatania serca, wysięk opłucnowy, pozasercowy ból w klatce piersiowej, zapalenie trzustki (obejmujące: zapalenie trzustki i ostre zapalenie trzustki), zwiększenie stężenie bilirubiny we krwi (obejmujące: zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie stężenia bilirubiny sprzężonej i hiperbilirubinemię), pokrzywka, gorączka (w tym gorączka i zwiększenie temperatury ciała), obrzęk (w tym obrzęk i obrzęk obwodowy), zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi. Niezbyt często: gorączka neutropeniczna, pancytopenia, nadwrażliwość, wydłużenie odstępu QT w badaniu EKG.

Pozostałe informacje

Asciminib nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak zleca się, aby pacjenci u których występują zawroty głowy, uczucie zmęczenia lub inne działania niepożądane potencjalnie wpływające na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, powstrzymali się od wykonywania tych czynności do czasu ustąpienia tych działań niepożądanych.