Tenkasi - baza leków

Wskazania

Leczenie ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ABSSSI). Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych. Tenkasi 400 mg jest przeznaczony do stosowania u dorosłych, młodzieży i dzieci >3 mies. Tenkasi 1200 mg jest przeznaczony do stosowania u dorosłych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Dożylne podawanie heparyny sodowej niefrakcjonowanej jest przeciwwskazane przez okres 120 h (5 dni) po podaniu orytawancyny, ponieważ przez okres do 120 h po podaniu orytawancyny wyniki badania czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT) mogą pozostać fałszywie wydłużone.

Dawkowanie

Dawkowanie Dożylnie. Tenkasi 400 mg. Dorośli: 1200 mg w pojedynczej dawce w 3-godzinnym wlewie dożylnym. Dzieci >3 mies. oraz młodzież do <18 lat: 15 mg/kg podane w pojedynczej dawce w 3-godzinnym wlewie dożylnym (maksymalnie 1200 mg). Dane dla konkretnych przykładów oraz dodatkowe informacje patrz Charakterystyka Produktu Leczniczego. Tenkasi 1200 mg. Dorośli: 1200 mg w pojedynczej dawce w 1-godzinnym wlewie dożylnym. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat). Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek. Dostępne są bardzo ograniczone dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Zaburzenia czynności nerek nie miały klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję na orytawancynę, należy jednak zachować ostrożność, kiedy orytawancynę przepisuje się pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Orytawancyna nie jest usuwana z krwi podczas hemodializy. Hydroksypropylo-β-cyklodekstryna (HPβCD) – substancja pomocnicza zawarta w Tenkasi 1200 mg - jest prawie wyłącznie wydalana przez nerki poprzez przesączanie kłębuszkowe; nie oceniano jej farmakokinetyki u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby (klasa B według Childa-Pugha). W przypadku pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C według Childa-Pugha) nie ma konieczności dostosowania dawkowania, przy czym należy zachować ostrożność. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności orytawancyny w Tenkasi 400 mg u dzieci <3 mies. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności orytawancyny w Tenkasi 1200 mg u dzieci i młodzieży do 18 lat. Sposób podania. Przed podaniem należy dokładnie zapoznać się z zalecanym dawkowaniem oraz instrukcjami dotyczącymi rekonstytucji i rozcieńczania Tenkasi 400 mg i Tenkasi 1200 mg - szczegółowe informacje patrz Charakterystyka Produktu Leczniczego. Tenkasi 400 mg. Podawać w 3-godzinnym wlewie dożylnym. Zawartość każdej z trzech 400 mg fiolek należy najpierw rozpuścić w 40 ml sterylnej wody do wstrzykiwań. Tak przygotowane roztwory należy pobrać i dodać do 1000 ml worka do infuzji dożylnych z 5% roztworem glukozy, a następnie wykonać trwający 3 h wlew dożylny. Do rozcieńczania należy stosować wyłącznie 5% roztwór glukozy. Do rozcieńczania nie należy stosować roztworu chlorku sodu. Tenkasi 1200 mg. Podawać w 1-godzinnym wlewie dożylnym. Zawartość jednej fiolki 1200 mg należy najpierw rozpuścić w 40 ml sterylnej wody do wstrzykiwań. Tak przygotowany roztwór należy pobrać i dodać do 250 ml worka do infuzji dożylnych z 5% roztworem glukozy lub 0,9% (9 mg/ml) roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań, a następnie wykonać trwający 1 godzinę wlew dożylny.        

Skład

1 fiolka zawiera 400 mg lub 1200 mg orytawancyny w postaci difosforanu. Po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera odpowiednio 10 mg lub 30 mg orytawancyny. Po rozcieńczeniu 1 ml roztworu do infuzji zawiera odpowiednio 1,2 mg lub 4,8 mg orytawancyny. Każda fiolka Tenkasi 1200 mg zawiera 2400 mg hydroksypropylobetadeksu (hydroksypropylo-β-cyklodekstryny [HPβCD]).

Działanie

Antybiotyk glikopeptydowy. W badaniach klinicznych wykazano skuteczność przeciwko poniższym bakteriom Gram-dodatnim, które in vitro były wrażliwe na orytawancynę: Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Streptococcus dysgalactiae, grupa Streptococcus anginosus (S. anginosus, S. intermedius i S. constellatus). Nie ustalono, jaka jest skuteczność kliniczna przeciwko następującym drobnoustrojom chorobotwórczym, choć badania in vitro wskazują, że ze względu na brak nabytego mechanizmu odpornościowego mogą być one wrażliwe na orytawancynę: paciorkowce β-hemolizujące grupy G, Clostridium perfringens i Peptostreptococcus spp. Bakterie Gram-ujemne są naturalnie oporne na wszystkie glikopeptydy, w tym orytawancynę. Oporność na orytawancynę zaobserwowano in vitro u szczepów Staphylococcus aureus opornych na wankomycynę. Nieznane są przypadki oporności krzyżowej pomiędzy orytawancyną a innymi antybiotykami nieglikopeptydowymi. Orytawancyna wykazuje słabsze działanie in vitro na bakterie Gram-dodatnie z rodzajów Lactobacillus, Leuconostoc i Pediococcus, które są naturalnie oporne na glikopeptydy. Orytawancyna wiąże się z białkami osocza ludzkiego w ok. 85%. Orytawancyna podlega szerokiej dystrybucji do tkanek organizmu. Nie jest metabolizowana. Średni T_0,5 w fazie eliminacji w osoczu wynosi 245 h.

Interakcje

Orytawancyna jest nieswoistym słabym inhibitorem (CYP2C9 i CYP2C19) lub słabym induktorem (CYP3A4 i CYP2D6) kilku izoform CYP. Należy zachować ostrożność podczas stosowaniu orytawancyny jednocześnie z lekami o wąskim zakresie terapeutycznym, które są metabolizowane głównie przez jeden z enzymów CYP450 (np. warfaryna), ponieważ ich równoczesne podanie może zwiększać (np. z substratami CYP2C9) lub zmniejszać (np. z substratami CYP2D6) stężenie leku o wąskim zakresie terapeutycznym. Pacjentów należy uważnie monitorować, czy nie występują u nich objawy toksyczności lub braku skuteczności, jeśli podaje się im orytawancynę w czasie stosowania leku, którego może to dotyczyć; np. pacjentów należy monitorować, czy nie występują u nich objawy krwawienia, jeżeli jednocześnie otrzymują orytawancynę i warfarynę. Badania nie wykazały wpływu orytawancyny na AUC i C_max S-warfaryny. Niezgodności farmaceutyczne. Tenkasi 400 mg. Nie należy stosować roztworu chlorku sodu do rozcieńczenia, ponieważ wykazuje niezgodność z orytawancyną w dawce 400 mg i może spowodować wytrącanie się leku. Innych substancji, dodatków czy innych leków rozpuszczonych w roztworze chlorku sodu do podania dożylnego nie należy dodawać do jednorazowych fiolek z orytawancyną, podawać jednocześnie w tym samym zestawie do wlewu dożylnego ani przez ten sam port naczyniowy. Tenaksi 1200 mg. Preparatu nie wolno mieszać z innymi lekami ani roztworami, z wyjątkiem wymienionych w Charakterystyce Produktu Leczniczego: przed użyciem proszek rozpuścić w sterylnej wodzie do wstrzyk.; uzyskany koncentrat rozcieńczyć w worku infuzyjnym zawierającym 5% roztwór glukozy lub 0,9% roztwór NaCl do wstrzyk. Tenkasi 400 mg i 1200 mg. Leki o zasadowym lub obojętnym pH mogą wykazywać niezgodność z orytawancyną.

Środki ostrożności

Reakcje nadwrażliwości. Opisano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym reakcji anafilaktycznych i wstrząsu anafilaktycznego po zastosowaniu orytawancyny. W razie wystąpienia ostrej reakcji nadwrażliwości podczas infuzji orytawancyny, należy natychmiast przerwać podawanie leku i zastosować odpowiednie leczenie podtrzymujące. Nie ma dostępnych danych dotyczących reakcji krzyżowych między orytawancyną a innymi glikopeptydami, włącznie z wankomycyną. Przed zastosowaniem orytawancyny należy dokładnie wypytać o występujące wcześniej reakcje nadwrażliwości na glikopeptydy (np. wankomycynę, telawancynę). Ze względu na możliwość wystąpienia nadwrażliwości krzyżowej, pacjenci z nadwrażliwością na glikopeptydy w wywiadzie, powinni być uważnie monitorowani w trakcie infuzji i po jej zakończeniu. Reakcje związane z infuzją. Orytawancynę należy podawać w infuzji dożylnej trwającej 3 h (Tenkasi 400 mg) lub 1 h (Tenkasi 1200 mg), aby uniknąć reakcji związanych z infuzją. Wlewy dożylne orytawancyny mogą wywołać reakcje, takie jak nagłe zaczerwienienie skóry górnej części ciała, pokrzywkę, świąd i (lub) wysypkę. Podczas stosowania orytawancyny obserwowano reakcje związane z infuzją, które charakteryzowały się bólem w klatce piersiowej, dyskomfortem w klatce piersiowej, dreszczami, drżeniem, bólem pleców, bólem szyi, dusznościami, niedotlenieniem, bólem brzucha i gorączką, również po podaniu więcej niż jednej dawki orytawancyny podczas jednego cyklu leczenia. W razie wystąpienia reakcji przerwanie lub zmniejszenie szybkości infuzji może spowodować ustąpienie tych objawów. Konieczność jednoczesnego stosowania innych antybiotyków. Orytawancyna działa wyłącznie na bakterie Gram-dodatnie. W zakażeniach mieszanych, w których podejrzewa się zakażenie bakteriami Gram-ujemnymi i (lub) niektórymi bakteriami beztlenowymi, orytawancynę należy stosować jednocześnie z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi. Biegunka wywołana przez Clostridioides difficile. Zgłaszano przypadki poantybiotykowego zapalenia jelit i rzekomobłoniastego zapalenia jelit podczas stosowania orytawancyny. Może mieć ono przebieg od lekkiego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne, aby wziąć tę możliwość pod uwagę u pacjentów, u których po podaniu orytawancyny wystąpi biegunka. W takich przypadkach należy rozważyć zastosowanie leczenia podtrzymującego z jednoczesnym leczeniem zakażenia Clostridioides difficile. Nadkażenie. Stosowanie leków przeciwbakteryjnych może zwiększać ryzyko nadmiernego wzrostu drobnoustrojów opornych na leczenie. Jeżeli w trakcie leczenia dojdzie do nadkażenia, należy wdrożyć odpowiednie leczenie. Zapalenie kości i szpiku. W III fazie badań klinicznych nad leczeniem ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ABSSSI), w ramieniu grupy pacjentów leczonych orytawancyną zgłaszano więcej przypadków zapalenia kości i szpiku niż w ramieniu grupy pacjentów leczonych wankomycyną. Po podaniu orytawancyny, pacjentów należy monitorować, czy nie występują u nich objawy zapalenia kości i szpiku. Jeśli u pacjenta podejrzewa się lub rozpoznano zapalenie kości i szpiku, należy rozpocząć leczenie właściwym, alternatywnym lekiem przeciwbakteryjnym. Ropień. W III fazie badań klinicznych w ramieniu grupy pacjentów leczonych orytawancyną zgłaszano nieco więcej przypadków nowopowstałych ropni niż w ramieniu grupy pacjentów leczonych wankomycyną (odpowiednio 4,6% vs 3,4%). Jeśli dojdzie do powstania nowych ropni, należy wdrożyć odpowiednie postępowanie. Ograniczone dane kliniczne. Podczas dwóch głównych badań nad leczeniem ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ABSSSI) ograniczono się do leczenia zapaleń tkanki łącznej, ropni i zakażenia ran. Nie badano innych rodzajów zakażeń. Istnieją ograniczone doświadczenia w zakresie danych z badań klinicznych z udziałem pacjentów z bakteriemią, chorobą tętnic obwodowych lub neutropenią, pacjentów z niedoborem odporności, pacjentów >65 lat, pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz z zakażeniami wywołanymi przez Streptococcus pyogenes. Substancje pomocnicze. Solubilizator HPβCD (substancja pomocnicza w Tenkasi 1200 mg) jest wydalany z moczem; klirens HPβCD może być zmniejszony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, znaczenie kliniczne tego odkrycia nie jest znane. Tenkasi 1200 mg zawiera 2400 mg hydroksypropylobetadeksu w każdej fiolce, co odpowiada 9,6 mg/ml.

Ciąża i laktacja

Jako postępowanie zapobiegawcze, zaleca się unikanie stosowania leku w okresie ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety wymaga leczenia orytawancyną. Na podstawie dostępnych danych farmakodynamicznych i (lub) toksykologicznych dotyczących zwierząt wykazano, że orytawancyna przenika do mleka. Nie wiadomo, czy orytawancyna i (lub) jej metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków i (lub) dzieci. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać lub zrezygnować z podawania leku, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu orytawancyny podawanej w największych dawkach na płodność.

Działania niepożądane

Często: zapalenie tkanki łącznej, ropień (na kończynie i podskórny), niedokrwistość, ból i zawroty głowy, tachykardia, nudności, wymioty, biegunka, zaparcie, nieprawidłowy wynik testów czynnościowych wątroby (zwiększenie aktywności AlAT i AspAT), pokrzywka, wysypka, świąd, mialgia, reakcje w miejscu podania (w tym zapalenie żył, rumień, wynaczynienie, stwardnienie, świąd, wysypka, obrzęki obwodowe). Niezbyt często: zapalenie kości i szpiku, eozynofilia, małopłytkowość, nadwrażliwość, reakcja anafilaktyczna, hipoglikemia, hiperurykemia, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, duszność*, ból brzucha*, podwyższone stężenie bilirubiny we krwi, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń krwionośnych, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, nagłe zaczerwienienie, zapalenie pochewki ścięgna, ból w klatce piersiowej*, gorączka*. Rzadko: drżenie*, niedotlenienie*, ból pleców*, ból szyi*, dyskomfort w klatce piersiowej*, dreszcze*. Częstość nieznana: wstrząs anafilaktyczny. *Reakcje te mogą być związane z infuzją. U kobiet działania niepożądane zgłaszano częściej niż u mężczyzn. Ocena bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży opiera się na danych z jednego badania, w którym lek otrzymało 38 pacjentów w wieku od 3 mies. do 18 lat z podejrzeniem lub potwierdzonym zakażeniem bakteriami Gram-dodatnimi. Ogólnie profil bezpieczeństwa u tych pacjentów był podobny do obserwowanego w populacji dorosłych. Następujące działania niepożądane niezgłoszone u dorosłych pacjentów zaobserwowano u nie więcej niż 1 pacjenta pediatrycznego: drażliwość, wydłużenie odstępu QT w elektrokardiogramie (przemijające, bezobjawowe i niezwiązane z innymi nieprawidłowościami w zapisie EKG), zapalenie okrężnicy Clostridioides difficile.

Pozostałe informacje

Orytawancyna zafałszowuje wynik pomiaru (wydłuża) czasu protrombinowego (PT) i zwiększa międzynarodowy współczynnik znormalizowany (INR) przez okres do 12 h. Z tego względu do 12 h po podaniu orytawancyny kontrola przeciwzakrzepowego działania warfaryny jest niewiarygodna. Stwierdzane we krwi stężenia orytawancyny po podaniu pojedynczej dawki 1200 mg fałszywie wydłużają: czas APTT do 120 h po podaniu; PT i INR przez okres do 12 h po podaniu; czas krzepnięcia po aktywacji (ACT) do 24 h po podaniu; czas krzepnięcia z zastosowaniem aktywatora - krzemionki (SCT) do 18 h po podaniu; wyniki testu z użyciem rozcieńczonego jadu żmii Russella (DRVVT) do 72 h po podaniu. Takie działanie wynika z faktu, że orytawancyna wiąże fosfolipidowe odczynniki - które w powszechnie stosowanych laboratoryjnych badaniach krzepliwości krwi aktywują koagulację - uniemożliwiając ich działanie. W przypadku pacjentów, u których w ciągu 120 h po podaniu orytawancyny konieczna jest kontrola APTT, można rozważyć zastosowanie badań krzepliwości krwi niewykorzystujących fosfolipidów, tj. pomiar aktywności anty-Xa (metodą chromogenną) lub alternatywny lek przeciwzakrzepowy niewymagający monitorowania APTT. Nie wykazano wpływu orytawancyny na oznaczenie czynnika Xa metodą chromogenną, oznaczenie czasu trombinowego (TT) ani badań w kierunku małopłytkowości indukowanej podawaniem heparyny (HIT). W badaniach in vitro orytawancyna w stężeniu o wartości 46,6 μg/ml nie wywierała wpływu na oznaczanie oporności na aktywowane białko C (APCR). Sugeruje to, że istnieje małe prawdopodobieństwo, że orytawancyna zaburzy wyniki tego badania. Badanie APCR jest jednak badaniem wykorzystującym fosfolipidy i nie można wykluczyć, że większe stężenia orytawancyny, które mogą wystąpić podczas zastosowania klinicznego, mogłyby zaburzać wyniki tego badania. Nie zaobserwowano wpływu orytawancyny na układ krzepnięcia in vivo w badaniach nieklinicznych ani klinicznych. Preparat wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Przyjmowanie leku może wiązać się z wystąpieniem zawrotów głowy, co może mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.