Libtayo - baza leków

Wskazania

Rak kolczystokomórkowy skóry. W monoterapii w leczeniu dorosłych pacjentów z przerzutowym lub miejscowo zaawansowanym rakiem kolczystokomórkowym skóry (mCSCC lub laCSCC), którzy nie kwalifikują się do radykalnego leczenia chirurgicznego lub radykalnej radioterapii. Rak podstawnokomórkowy skóry. W monoterapii w leczeniu dorosłych pacjentów z miejscowo zaawansowanym rakiem lub z przerzutowym rakiem podstawnokomórkowym skóry (laBCC lub mBCC), u których stwierdzono progresję choroby lub którzy wykazują nietolerancję na inhibitor szlaku Hedgehog (HHI). Niedrobnokomórkowy rak płuca. W monoterapii u dorosłych pacjentów w leczeniu pierwszego rzutu niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) z ekspresją PD-L1 na ≥50% komórek guza, bez aberracji genów EGFR, ALK i ROS1, u których występuje: miejscowo zaawansowany NDRP i którzy nie kwalifikują się do radykalnej chemioradioterapii lub przerzutowy NDRP. Lek w skojarzeniu z chemioterapią opartą na związkach platyny jest wskazany do stosowania u dorosłych w leczeniu pierwszego rzutu NDRP z ekspresją PD-L1 na ≥1% komórek guza, bez aberracji genów EGFR, ALK i ROS1, u których występuje: miejscowo zaawansowany NDRP i którzy nie kwalifikują się do radykalnej chemioradioterapii lub przerzutowy NDRP. Rak szyjki macicy. Lek w monoterapii jest wskazany do stosowania w leczeniu dorosłych pacjentek z nawrotowym lub przerzutowym rakiem szyjki macicy i progresją choroby w trakcie lub po chemioterapii opartej na związkach platyny.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Dawkowanie

Dożylnie. Leczenie musi być rozpoczynane i nadzorowane przez lekarzy z doświadczeniem w leczeniu nowotworów złośliwych. Pacjentów z NDRP należy ocenić pod kątem leczenia w oparciu o ekspresję PD-L1 w obrębie nowotworu potwierdzoną zwalidowanym testem. Zalecana dawka cemiplimabu to 350 mg co 3 tyg., podawana we wlewie dożylnym przez 30 min. Leczenie można kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. Modyfikacje leczenia w przypadku wystąpienia działań niepożądanych. Nie jest zalecana redukcja dawki. Może być konieczne opóźnienie podania dawki lub odstawienie leku, w zależności od bezpieczeństwa i tolerancji leczenia w indywidualnych przypadkach. Nieinfekcyjne zapalenie płuc. Stopnia 2.: wstrzymanie podawania cemiplimabu; początkowo podawanie prednizonu w dawce 1-2 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, a następnie stopniowa redukcja dawki; wznowienie podawania cemiplimabu, jeśli dojdzie do zmniejszenia się objawów nieinfekcyjnego zapalenia płuc i będzie się utrzymywać stopień 0. lub 1. ich nasilenia po zmniejszeniu dawki kortykosteroidu - prednizonu ≤10 mg/dobę, lub równoważnej dawki innego leku. Stopnia 3. lub 4. lub nawrotowe stopnia 2.: trwałe odstawienie cemiplimabu; początkowo podawanie prednizonu w dawce 2-4 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, a następnie stopniowa redukcja dawki. Zapalenie okrężnicy. Stopnia 2. lub 3.: wstrzymanie podawania cemiplimabu; początkowo podawanie prednizonu w dawce 1-2 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, a następnie stopniowa redukcja dawki; wznowienie podawania cemiplimabu, jeśli dojdzie do zmniejszenia się objawów zapalenia płuc i będzie się utrzymywać stopień 0. lub 1. ich nasilenia po zmniejszeniu dawki kortykosteroidu - prednizonu ≤10 mg/dobę, lub równoważnej dawki innego leku. Stopnia 4. lub nawrotowe stopnia 3.: trwałe odstawienie cemiplimabu; początkowo podawanie prednizonu w dawce 2-4 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, a następnie stopniowa redukcja dawki. Zapalenie wątroby. Stopnia 2. ze zwiększeniem AspAT lub AlAT >3 i ≤5 x GGN lub bilirubina całkowita >1,5 i ≤3 x GGN: wstrzymanie podawania cemiplimabu; początkowo podawanie prednizonu w dawce 1-2 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, a następnie stopniowa redukcja dawki; wznowienie podawania cemiplimabu, jeśli dojdzie do zmniejszenia się nasilenia zapalenia wątroby i będzie się utrzymywać stopień 0. lub 1. jego nasilenia po zmniejszeniu dawki kortykosteroidu - prednizonu ≤10 mg/dobę, lub równoważnej dawki innego leku, lub wartości AspAT lub AlAT powrócą do poziomu wyjściowego po zakończeniu stopniowej redukcji dawki kortykosteroidu. Stopnia ≥3. ze zwiększeniem AspAT lub AlAT >5 x GGN lub bilirubina całkowita >3 x GGN: trwałe odstawienie cemiplimabu; początkowo podawanie prednizonu w dawce 1-2 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, a następnie stopniowa redukcja dawki. Niedoczynność tarczycy. Stopnia 3. lub 4.: wstrzymanie podawania cemiplimabu; zastosowanie leczenia zastępczego hormonami tarczycy wg wskazań klinicznych; wznowienie podawania cemiplimabu, jeśli dojdzie do poprawy niedoczynności tarczycy do stopnia 0. lub 1., lub jeśli niedoczynność tarczycy zostanie uznana za stabilną klinicznie. Nadczynność tarczycy. Stopnia 3. lub 4.: wstrzymanie podawania cemiplimabu; zastosowanie leczenia objawowego; wznowienie podawania cemiplimabu, jeśli dojdzie do poprawy nadczynności tarczycy do stopnia 0 lub 1, lub jeśli nadczynność tarczycy zostanie uznana za stabilną klinicznie. Zapalenie tarczycy. Stopnia 3. lub 4.: wstrzymanie podawania cemiplimabu; zastosowanie leczenia objawowego; wznowienie podawania cemiplimabu, jeśli dojdzie do poprawy zapalenia tarczycy do stopnia 0. lub 1., lub jeśli zapalenie tarczycy zostanie uznana za stabilną klinicznie. Zapalenie przysadki mózgowej. Stopnia od 2. do 4.: wstrzymanie podawania cemiplimabu; początkowo podawanie prednizonu w dawce 1-2 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, a następnie stopniowa redukcja dawki, a ponadto zastosowanie zastępczego leczenia hormonalnego wg wskazań klinicznych; wznowienie podawania cemiplimabu, jeśli dojdzie do zmniejszenia się objawów zapalenia przysadki mózgowej i będzie się utrzymywać stopień 0. lub 1. ich nasilenia po zmniejszeniu dawki kortykosteroidu - prednizonu ≤10 mg/dobę, lub równoważnej dawki innego leku lub jeśli zapalenie przysadki zostanie uznane za stabilne klinicznie. Niedoczynność nadnerczy. Stopnia od 2. do 4.: wstrzymanie podawania cemiplimabu; początkowo podawanie prednizonu w dawce 1-2 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, a następnie stopniowa redukcja dawki i terapia hormonalna, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi; wznowienie podawania cemiplimabu, jeśli dojdzie do poprawy niedoczynności nadnerczy i będzie się utrzymywać stopień 0. lub 1. jej nasilenia po zmniejszeniu dawki kortykosteroidu - prednizonu ≤10 mg/dobę lub równoważnej dawki innego leku, lub jeśli niedoczynność nadnerczy zostanie uznana za stabilną klinicznie. Cukrzyca typu 1. Stopnia 3. lub 4. (hiperglikemia): wstrzymanie podawania cemiplimabu; zastosowanie leczenia lekami hipoglikemizującymi wg wskazań klinicznych; wznowienie podawania cemiplimabu, jeśli dojdzie do poprawy cukrzycy do stopnia 0. lub 1. lub jeśli zostanie uznana za stabilną klinicznie. Skórne działania niepożądane. Stopnia 2., jeśli utrzymuje się przez więcej niż 1 tydz., stopnia 3. lub podejrzenie SJS lub TEN: wstrzymanie podawania cemiplimabu; początkowo podawanie prednizonu w dawce 1-2 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, a następnie stopniowa redukcja dawki; wznowienie podawania cemiplimabu, jeśli dojdzie do poprawy reakcji skórnej i będzie się utrzymywać stopień 0. lub 1. jej nasilenia po zmniejszeniu dawki kortykosteroidu - prednizonu ≤10 mg/dobę, lub równoważnej dawki innego leku. Stopnia 4. lub potwierdzony SJS lub TEN: trwałe odstawienie cemiplimabu; początkowo podawanie prednizonu w dawce 1-2 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, a następnie stopniowa redukcja dawki. Reakcje skórne o podłożu immunologicznym lub inne działania niepożądane o podłożu immunologicznym, u pacjentów leczonych wcześniej idelalizybem. Stopnia 2.: wstrzymanie podawania cemiplimabu; natychmiastowe zastosowanie leczenia, co obejmuje początkowe podanie prednizonu w dawce 1-2 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, a następnie stopniowa redukcja dawki; wznowienie podawania cemiplimabu, jeśli dojdzie do poprawy reakcji skórnej lub innego działania niepożądanego o podłożu immunologicznym i będzie się utrzymywać stopień 0. lub 1. ich nasilenia po zmniejszeniu dawki kortykosteroidu - prednizonu ≤10 mg/dobę, lub równoważnej dawki innego leku. Stopnia 3. lub 4. (z wyłączeniem endokrynopatii) lub nawrotowe stopnia 2.: trwałe odstawienie cemiplimabu; natychmiastowe zastosowanie leczenia, co obejmuje początkowe podawanie prednizonu w dawce 1-2 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, a następnie stopniowa redukcja dawki. Zapalenie nerek z zaburzeniami czynności nerek. Podwyższone stężenie kreatyniny stopnia 2.: wstrzymanie podawania cemiplimabu; początkowo podawanie prednizonu w dawce 1- 2 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, a następnie stopniowa redukcja dawki; wznowienie podawania cemiplimabu, jeśli dojdzie do zmniejszenia objawów zapalenia nerek i będzie się utrzymywać stopień 0. lub 1. ich nasilenia po zmniejszeniu dawki kortykosteroidu - prednizonu ≤10 mg/dobę, lub równoważnej dawki innego leku. Podwyższone stężenie kreatyniny stopnia 3. lub 4.: trwałe odstawienie cemiplimabu; początkowo podawanie prednizonu w dawce 1-2 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, a następnie stopniowa redukcja dawki. Inne działania niepożądane o podłożu immunologicznym (w tym m.in.: paranowotworowe zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mięśni, odrzucenie przeszczepu narządów miąższowych, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, zespół Guillaina-Barrego, zapalenie w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, przewlekła zapalna poliradikuloneuropatia demielinizacyjna, zapalenie mózgu, miastenia, neuropatia obwodowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, małopłytkowość immunologiczna, zapalenie naczyń, bóle stawów, zapalenie stawów, osłabienie mięśni, bóle mięśni, polimialgia reumatyczna, zespół Sjogrena, świąd, zapalenie rogówki, zapalenie błony śluzowej żołądka o podłożu immunologicznym, zapalenie jamy ustnej i limfohistiocytoza hemofagocytarna). Stopnia 2. lub 3. w zależności od rodzaju reakcji: wstrzymanie podawania cemiplimabu; zastosowanie leczenia objawowego, co obejmuje początkowe podawanie prednizonu w dawce 1-2 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi, a następnie stopniowa redukcja dawki; wznowienie podawania cemiplimabu, jeśli dojdzie do poprawy działania niepożądanego o podłożu immunologicznym i będzie się utrzymywać stopień 0. lub 1. jego nasilenia po zmniejszeniu dawki kortykosteroidu - prednizonu ≤10 mg/dobę, lub równoważnej dawki innego leku. Stopnia 3. w zależności od rodzaju reakcji lub stopnia 4. (z wyjątkiem endokrynopatii); lub toksyczność neurologiczna stopnia 3. lub 4.; lub zapalenie mięśnia sercowego lub zapalenie osierdzia stopnia 3. lub 4.; potwierdzona limfohistiocytoza hemofagocytarna; lub nawrotowe działanie niepożądane o podłożu immunologicznym stopnia 3; lub utrzymujące się działania niepożądane o podłożu immunologicznym stopnia 2. lub 3. trwające 12 tyg. lub dłużej (z wyjątkiem endokrynopatii); lub brak możliwości zmniejszenia dawki kortykosteroidu - prednizonu do 10 mg lub mniej, lub równoważnej dawki innego leku na dobę w ciągu 12 tyg.: trwałe odstawienie cemiplimabu; początkowo podawanie prednizonu w dawce 1-2 mg/kg mc./dobę lub równoważnej dawki innego leku, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi, a następnie stopniowa redukcja dawki. Reakcja związana z wlewem dożylnym. Stopnia 1. lub 2.: przerwanie wlewu lub zwolnienie tempa jego podawania; zastosowanie leczenia objawowego. Stopnia 3. lub 4.: trwałe odstawienie cemiplimabu; zastosowanie leczenia objawowego. Szczególne grupy pacjentów. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Nie jest zalecane dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Ekspozycja na cemiplimab jest zbliżona we wszystkich grupach wiekowych. Dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania cemiplimabu w monoterapii u pacjentów w wieku >75 lat. Nie jest zalecane dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CCr 15-29 ml/min). Nie jest zalecane dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Nie badano stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Nie ma wystarczających danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, aby można było opracować zalecenia dotyczące dawkowania. Sposób podania. Lek jest podawany we wlewie dożylnym przez 30 min za pomocą zestawu do infuzji dożylnych, zawierającego jałowy, niepirogenny, znajdujący się w linii dożylnej lub przyłączony filtr o małej zdolności wiązania białka (o wielkości porów od 0,2 mikrona do 5 mikronów). Nie należy podawać równocześnie innych leków przez ten sam zestaw infuzyjny.

Skład

1 ml koncentratu zawiera 50 mg cemiplimabu. 1 fiolka (7 ml) zawiera 350 mg cemiplimabu.

Działanie

Lek przeciwnowotworowy, przeciwciało monoklonalne. Cemiplimab jest przeciwciałem monoklonalnym będącym w pełni ludzką immunoglobuliną klasy G4 (IgG4), wiążącym się z receptorem programowanej śmierci (PD-1) i blokującym jego oddziaływanie z ligandami PD-L1 i PD-L2. Połączenie PD-1 z jego ligandami PD-L1 i PD-L2, które ulegają ekspresji w komórkach prezentujących antygen i mogą ulegać ekspresji w komórkach nowotworowych i (lub) w innych komórkach w mikrośrodowisku nowotworu, prowadzi do zahamowania funkcji limfocytów T, takich jak proliferacja, wydzielanie cytokin i działanie cytotoksyczne. Cemiplimab nasila odpowiedzi ze strony limfocytów T, w tym odpowiedzi przeciwnowotworowe, poprzez zablokowanie wiązania się PD-1 z ligandami PD-L1 i PD-L2. Lek jest podawany drogą dożylną, stąd wykazuje całkowitą biodostępność. Mediana T_max występuje na koniec 30-min infuzji. Cemiplimab powinien ulegać rozkładowi na niewielkie peptydy i poszczególne aminokwasy. T_0,5 w stanie stacjonarnym pomiędzy podaniem kolejnych dawek wynosi 20,3 dnia.

Interakcje

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji farmakokinetycznych cemiplimabu z innymi lekami. Należy unikać stosowania kortykosteroidów ogólnoustrojowych lub leków immunosupresyjnych przed rozpoczęciem leczenia cemiplimabem, z wyjątkiem kortykosteroidów ogólnoustrojowych w fizjologicznych dawkach (≤10 mg/dobę prednizonu lub równoważnej dawki innego leku), z powodu ich potencjalnego niekorzystnego wpływu na działanie farmakodynamiczne i skuteczność cemiplimabu. Kortykosteroidy ogólnoustrojowe lub inne leki immunosupresyjne można jednak stosować po rozpoczęciu leczenia cemiplimabem, w ramach leczenia działań niepożądanych o podłożu immunologicznym.

Środki ostrożności

W trakcie leczenia oraz po odstawieniu leku pacjentów należy monitorować pod kątem występowania objawów przedmiotowych i podmiotowych działań niepożądanych o podłożu immunologicznym. Postępowanie w przypadku działań niepożądanych o podłożu immunologicznym powinno obejmować modyfikacje leczenia cemiplimabem, zastosowanie hormonalnej terapii zastępczej (w przypadku wskazań klinicznych) i stosowanie kortykosteroidów. W przypadku podejrzenia wystąpienia działań niepożądanych o podłożu immunologicznym, należy poddać pacjentów ocenie w celu potwierdzenia tych działań i wykluczenia innych możliwych przyczyn, w tym zakażeń. W zależności od nasilenia działania niepożądanego należy przerwać stosowanie cemiplimabu lub lek ten należy trwale odstawić. Zasady postępowania w przypadku działań niepożądanych o podłożu immunologicznym dotyczą cemiplimabu podawanego w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią. Ze względu na ryzyko wystąpienia zapalenia płuc o podłożu immunologicznym pacjentów należy obserwować pod kątem występowania objawów przedmiotowych i podmiotowych zapalenia płuc oraz należy wykluczyć przyczyny inne niż zapalenie płuc o podłożu immunologicznym. Pacjentów z podejrzeniem zapalenia płuc należy poddać ocenie radiologicznej odpowiednio do wskazań wynikających z oceny klinicznej i należy u tych pacjentów zastosować modyfikacje leczenia cemiplimabem oraz kortykosteroidy. Ze względu na ryzyko wystąpienia biegunki lub zapalenia okrężnicy o podłożu immunologicznym pacjentów należy obserwować pod kątem występowania objawów przedmiotowych i podmiotowych biegunki lub zapalenia okrężnicy i należy u tych pacjentów zastosować modyfikacje leczenia cemiplimabem, leki przeciwbiegunkowe oraz kortykosteroidy. Ze względu na ryzyko wystąpienia zapalenia wątroby o podłożu immunologicznym pacjentów należy monitorować pod kątem występowania nieprawidłowych wyników badań czynnościowych wątroby przed leczeniem i okresowo w trakcie leczenia, odpowiednio do wskazań wynikających z oceny klinicznej i należy u tych pacjentów zastosować modyfikacje leczenia cemiplimabem oraz kortykosteroidy. Ze względu na ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności tarczycy o podłożu immunologicznym pacjentów należy monitorować pod kątem zmian czynności tarczycy na początku leczenia i okresowo w trakcie leczenia, odpowiednio do wskazań wynikających z oceny klinicznej. U pacjentów należy zastosować hormonalną terapię zastępczą (w przypadku wskazań klinicznych) i zmodyfikować leczenie cemiplimabem. Nadczynność tarczycy należy leczyć zgodnie ze standardowymi zasadami postępowania terapeutycznego. Ze względu na ryzyko wystąpienia zapalenia przysadki mózgowej o podłożu immunologicznym pacjentów należy obserwować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych zapalenia przysadki mózgowej i należy u nich zastosować modyfikacje leczenia cemiplimabem, kortykosteroidy i terapię hormonalną, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Ze względu na ryzyko wystąpienia niedoczynności nadnerczy pacjentów należy obserwować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych niedoczynności nadnerczy w trakcie leczenia i po jego zakończeniu i należy u nich zastosować modyfikacje leczenia cemiplimabem, kortykosteroidy i terapię hormonalną, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. U pacjentów otrzymujących cemiplimab obserwowano cukrzycę typu 1 o podłożu immunologicznym, w tym cukrzycową kwasicę ketonową. Pacjentów należy monitorować pod kątem hiperglikemii oraz objawów przedmiotowych i podmiotowych cukrzycy, odpowiednio do wskazań wynikających z oceny klinicznej i należy u nich zastosować doustne leki hipoglikemizujące lub insulinę oraz modyfikacje leczenia cemiplimabem. Pacjentów należy monitorować pod kątem podejrzenia wystąpienia objawów ciężkich reakcji skórnych i wykluczyć inne przyczyny takich reakcji. U pacjentów należy zastosować modyfikacje leczenia cemiplimabem oraz kortykosteroidy. W przypadku objawów podmiotowych lub przedmiotowych SJS lub TEN, pacjenta należy skierować pod specjalistyczną opiekę w celu oceny i leczenia oraz zastosować modyfikacje leczenia. Przypadki SJS, śmiertelnej TEN i zapalenia błony śluzowej jamy ustnej występowały po 1 dawce cemiplimabu u pacjentów otrzymujących w przeszłości idelalizyb, którzy uczestniczyli w badaniu klinicznym oceniającym stosowanie cemiplimabu w leczeniu chłoniaka nieziarniczego (NHL), a także u pacjentów stosujących w przeszłości antybiotyki sulfonamidowe. U pacjentów należy zastosować modyfikacje leczenia cemiplimabem oraz kortykosteroidy, zgodnie z powyższym opisem. Ze względu na ryzyko wystąpienia zapalenia nerek o podłożu immunologicznym pacjentów należy monitorować pod kątem zmian czynności nerek. U pacjentów należy zastosować modyfikacje leczenia cemiplimabem oraz kortykosteroidy. U pacjentów otrzymujących cemiplimab obserwowano inne prowadzące do zgonu i zagrażające życiu działania niepożądane o podłożu immunologicznym, w tym paranowotworowe zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mięśni oraz zapalenie mięśnia sercowego. Niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego zgłoszono także w przypadku innych inhibitorów PD-1/PDL1. Należy ocenić podejrzewane działania niepożądane o podłożu immunologicznym, aby wykluczyć inne przyczyny. Pacjentów należy obserwować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych działań niepożądanych o podłożu immunologicznym i należy u nich zastosować modyfikacje leczenia cemiplimabem oraz kortykosteroidy, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki odrzucenia przeszczepu narządów miąższowych u pacjentów leczonych inhibitorami PD-1. Leczenie cemiplimabem może zwiększać ryzyko odrzucenia przeszczepu narządów miąższowych u biorców przeszczepu. U tych pacjentów należy rozważyć korzyści z leczenia cemiplimabem w porównaniu z ryzykiem odrzucenia przeszczepu narządu. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki choroby przeszczep przeciw gospodarzowi u pacjentów leczonych innymi inhibitorami PD-1/PD-L1 w połączeniu z allogenicznym przeszczepem krwiotwórczych komórek macierzystych. Pacjentów należy obserwować pod kątem klinicznych objawów przedmiotowych i podmiotowych limfohistiocytozy hemofagocytarnej (HLH). W przypadku potwierdzenia HLH należy przerwać podawanie cemiplimabu i rozpocząć leczenie HLH. Pacjentów należy obserwować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych reakcji związanych z wlewem dożylnym i należy u nich zastosować modyfikacje leczenia cemiplimabem oraz kortykosteroidy. W razie wystąpienia łagodnych lub umiarkowanych reakcji związanych z wlewem dożylnym należy przerwać leczenie cemiplimabem lub zwolnić tempo wlewu. W razie wystąpienia ciężkich (stopnia 3.) lub zagrażających życiu (stopnia 4.) reakcji związanych z wlewem dożylnym należy przerwać wlew i odstawić trwale cemiplimab. Z udziału w badaniach klinicznych wykluczano pacjentów z następujących powodów: choroba autoimmunologiczna, która wymagała leczenia ogólnego lekami immunosupresyjnymi w okresie ostatnich 5 lat; w wywiadzie przeszczep litego narządu; zapalenie płuc w wywiadzie w okresie ostatnich 5 lat; wcześniejsze leczenie anty PD-1/PD-L1 lub innymi inhibitorami immunologicznego punktu kontrolnego; czynne zakażenie wymagające leczenia, w tym stwierdzone zakażenie ludzkim wirusem niedoboru odporności lub zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B lub C; przewlekła białaczka limfocytowa (CLL); przerzuty do mózgu lub ocena stanu sprawności (PS) wg ECOG ≥2. Ze względu na brak odpowiednich danych, cemiplimab należy stosować ostrożnie u pacjentów z tych grup, po starannym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka u danego pacjenta.

Ciąża i laktacja

Nie zaleca się stosowania cemiplimabu w okresie ciąży i u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji, chyba że korzyści kliniczne przeważają nad potencjalnym ryzykiem. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia cemiplimabem i przez co najmniej 4 miesiące po przyjęciu ostatniej dawki. Nie przeprowadzono badań na zwierzętach nad wpływem cemiplimabu na reprodukcję. Brak dostępnych danych dotyczących stosowania cemiplimabu u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach wykazano, że hamowanie szlaku PD-1/PD-L1 może prowadzić do zwiększenia ryzyka odrzucenia przez układ immunologiczny rozwijającego się płodu, powodując jego obumarcie. Ludzkie przeciwciała klasy IgG4 przenikają przez barierę łożyskową, a cemiplimab jest przeciwciałem z tej klasy; z tego względu cemiplimab może być przekazywany z organizmu matki do organizmu rozwijającego się płodu. Jeżeli kobieta karmiąca piersią zdecyduje się na leczenie cemiplimabem, należy jej zalecić, aby nie karmiła piersią w trakcie leczenia cemiplimabem i przez co najmniej 4 miesiące po przyjęciu ostatniej dawki. Nie wiadomo, czy cemiplimab przenika do mleka kobiecego. Wiadomo, że przeciwciała (w tym z klasy IgG4) przenikają do mleka matki; nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodka/niemowlęcia karmionego piersią. Brak dostępnych danych klinicznych na temat możliwego wpływu cemiplimabu na płodność. Nie zaobserwowano wpływu leku na parametry oceny płodności lub na męskie i żeńskie narządy rozrodcze w 3-miesięcznym badaniu oceniającym płodność po wielokrotnym zastosowaniu dawek leku u dojrzałych płciowo małp cynomolgus.

Działania niepożądane

Cemiplimab w monoterapii. Bardzo często: zakażenie górnych dróg oddechowych (w tym zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie zatok, nieżyt nosa, wirusowe zakażenie górnych dróg oddechowych, wirusowe zakażenie dróg oddechowych, zapalenie gardła, zapalenie krtani, wirusowy nieżyt nosa, ostre zapalenie zatok, zapalenie migdałków oraz zapalenie tchawicy), niedokrwistość, zmniejszone łaknienie, kaszel, nudności, biegunka, zaparcia, ból brzucha, wysypka (w tym wysypka plamisto-grudkowa, zapalenie skóry, rumień, wysypka ze świądem, pokrzywka, wysypka rumieniowata, pęcherzowe zapalenie skóry, trądzikopodobne zapalenie skóry, wysypka plamista, łuszczyca, wysypka grudkowa, wyprysk potnicowy, pemfigoid, autoimmunologiczne zapalenie skóry, alergiczne zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, osutkę polekową, rumień guzowaty, reakcja skórna, toksyczność skórną, złuszczające zapalenie skóry, uogólnione złuszczające zapalenie skóry, łuszczycowe zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, wysypka złuszczająca, zapalenie skóry o podłożu immunologicznym, liszaj płaski oraz przyłuszczyca), świąd, bóle mięśniowo-szkieletowe (w tym artralgia, bóle pleców, ból w obrębie kończyny, bóle mięśni, bóle mięśniowo-szkieletowe, ból szyi, sztywność mięśniowo-szkieletowa, bóle mięśniowo-szkieletowe w obrębie klatki piersiowej, ból kręgosłupa, ból kości oraz dyskomfort mięśniowo-szkieletowy), zmęczenie, osłabienie, złe samopoczucie. Często: zakażenie układu moczowego (w tym zakażenie układu moczowego, zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zakażenie nerek, ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, posocznicę moczową, bakteryjne zapalenie pęcherza moczowego, zakażenie układu moczowego bakteriami Escherichia, zapalenie miedniczek i pęcherza, bakteryjne zakażenie dróg moczowych oraz zakażenie układu moczowego bakteriami Pseudomonas), reakcja związana z wlewem dożylnym, niedoczynność tarczycy (w tym o podłożu immunologicznym), nadczynność tarczycy, ból głowy, neuropatia obwodowa (w tym obwodowa neuropatia czuciowa, polineuropatia, zapalenie nerwów, parestezje, obwodowa neuropatia ruchowa), nadciśnienie tętnicze (w tym przełom nadciśnieniowy), duszność (w tym duszność wysiłkowa), nieinfekcyjne zapalenie płuc (w tym choroba płuc o podłożu immunologicznym, choroba śródmiąższowa płuc, zwłóknienie płuc), wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie wątroby (w tym autoimmunologiczne zapalenie wątroby, zapalenie wątroby o podłożu immunologicznym, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, niewydolność wątroby oraz uszkodzenie komórek wątroby), rogowacenie słoneczne, zapalenie nerek (w tym ostre uszkodzenie nerek, zaburzenia czynności nerek, zapalenie nerek o podłożu immunologicznym, zapalenie nerek, niewydolność nerek, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nefropatia), gorączka, obrzęk (w tym obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, opuchlizna obwodowa, opuchlizna twarzy, obrzęk miejscowy, obrzęk uogólniony oraz opuchlizna), zwiększenie aktywności AspAT, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi. Niezbyt często: małopłytkowość (w tym małopłytkowość immunologiczna), zespół Sjogrena, zapalenie tarczycy (w tym autoimmunologiczne zapalenie tarczycy i zapalenie tarczycy o podłożu immunologicznym), niedoczynność nadnerczy, zapalenie przysadki mózgowej (w tym limfocytarne zapalenie przysadki), zapalenie mięśnia sercowego (w tym autoimmunologiczne zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mięśnia sercowego o podłożu immunologicznym), zapalenie osierdzia (w tym autoimmunologiczne zapalenie osierdzia), zapalenie błony śluzowej żołądka (w tym o podłożu immunologicznym), zapalenie stawów (w tym zapalenie wielostawowe, autoimmunologiczne zapalenie stawów i zapalenie stawów o podłożu immunologicznym), osłabienie mięśni, polimialgia reumatyczna, zapalenie mięśni (w tym zapalenie skórno-mięśniowe), zwiększone stężenie hormonu tyreotropowego we krwi, zwiększone stężenie transaminaz, zwiększone stężenie bilirubiny we krwi. Rzadko: cukrzyca typu 1 (w tym cukrzycowa kwasica ketonowa), zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (w tym aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), zapalenie mózgu, paranowotworowe zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego, przewlekła zapalna poliradikuloneuropatia demielinizacyjna, zapalenie rogówki, zapalenie błony naczyniowej oka, miastenia, zmniejszone stężenie hormonu tyreotropowego we krwi. Częstość nieznana: limfohistiocytoza hemofagocytarna, odrzucenie przeszczepu narządów miąższowych, niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego. Cemiplimab w skojarzeniu z chemioterapią. Bardzo często: niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość, neuropatia obwodowa (w tym obwodowa neuropatia czuciowa, polineuropatia, zapalenie nerwów, parestezje, obwodowa neuropatia ruchowa), zmniejszone łaknienie, hiperglikemia, hipoalbuminemia, nudności, biegunka, zaparcia, wymioty, bezsenność, wysypka (w tym wysypka plamisto-grudkowa, zapalenie skóry, rumień, wysypka ze świądem, pokrzywka, wysypka rumieniowata, pęcherzowe zapalenie skóry, trądzikopodobne zapalenie skóry, wysypka plamista, łuszczyca, wysypka grudkowa, wyprysk potnicowy, pemfigoid, autoimmunologiczne zapalenie skóry, alergiczne zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, osutkę polekową, rumień guzowaty, reakcja skórna, toksyczność skórną, złuszczające zapalenie skóry, uogólnione złuszczające zapalenie skóry, łuszczycowe zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, wysypka złuszczająca, zapalenie skóry o podłożu immunologicznym, liszaj płaski oraz przyłuszczyca), łysienie, bóle mięśniowo-szkieletowe (w tym artralgia, bóle pleców, ból w obrębie kończyny, bóle mięśni, bóle mięśniowo-szkieletowe, ból szyi, sztywność mięśniowo-szkieletowa, bóle mięśniowo-szkieletowe w obrębie klatki piersiowej, ból kręgosłupa, ból kości oraz dyskomfort mięśniowo-szkieletowy), zmęczenie, osłabienie, złe samopoczucie, zwiększenie aktywności AspAT, zwiększenie aktywności AlAT, zmniejszenie masy ciała. Często: niedoczynność tarczycy (w tym o podłożu immunologicznym), nadczynność tarczycy, duszność (w tym duszność wysiłkowa), zapalenie okrężnicy (w tym autoimmunologiczne zapalenie okrężnicy oraz zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy o podłożu immunologicznym), zapalenie błony śluzowej żołądka (w tym o podłożu immunologicznym), świąd, zapalenie stawów (w tym zapalenie wielostawowe, autoimmunologiczne zapalenie stawów i zapalenie stawów o podłożu immunologicznym), zapalenie nerek (w tym ostre uszkodzenie nerek, zaburzenia czynności nerek, zapalenie nerek o podłożu immunologicznym, zapalenie nerek, niewydolność nerek, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nefropatia), zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, zwiększone stężenie hormonu tyreotropowego we krwi, zwiększone stężenie bilirubiny we krwi, zmniejszone stężenie hormonu tyreotropowego we krwi. Niezbyt często: reakcja związana z wlewem dożylnym, zapalenie tarczycy(w tym autoimmunologiczne zapalenie tarczycy i zapalenie tarczycy o podłożu immunologicznym), cukrzyca typu 1 (w tym cukrzycowa kwasica ketonowa), zwiększenie aktywności GGT. Podobnie jak w przypadku wszystkich białek stosowanych w celach terapeutycznych, cemiplimab może cechować się immunogennością. W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów leczonych cemiplimabem, u 2,1% pacjentów w trakcie leczenia pojawiły się przeciwciała, w tym u ok. 0,3% odpowiedź w postaci wytwarzania przeciwciał utrzymywała się. Nie obserwowano wytwarzania przeciwciał neutralizujących. Nie uzyskano danych wskazujących na zmianę profilu farmakokinetycznego lub profilu bezpieczeństwa związaną z pojawieniem się przeciwciał przeciwko cemiplimabowi.

Pozostałe informacje

W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych należy czytelnie zapisać nazwę i nr serii podawanego preparatu. Wszyscy lekarze przepisujący lek powinni znać treść materiałów edukacyjnych i powinni poinformować pacjentów o "Karcie Ostrzegawczej Pacjenta" zawierającej informacje, co robić w przypadku wystąpienia jakiegokolwiek objawu działań niepożądanych o podłożu immunologicznym i reakcji związanych z wlewem dożylnym. Lekarz ma obowiązek przekazania "Karty Ostrzegawczej Pacjenta" każdemu pacjentowi. Cemiplimab nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Opisywano występowanie zmęczenia po leczeniu cemiplimabem.