Cuprior - baza leków

Wskazania

Leczenie choroby Wilsona u osób dorosłych, młodzieży i dzieci ≥ 5 lat nietolerujących terapii D-penicylaminą.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie powinien rozpoczynać jedynie lekarz specjalista mający doświadczenie w leczeniu choroby Wilsona. Dawka początkowa odpowiada na ogół najmniejszej dawce z zakresu, a następnie dawkę należy dostosować zależnie od odpowiedzi klinicznej pacjenta. Zalecane dawki preparatu podano w mg trientyny - zasady (tzn. nie w mg tetrachlorowodorku trientyny). Dorośli. Zalecana dawka wynosi od 450 mg do 975 mg (3 do 6,5 tabl. powl.) na dobę w 2 do 4 dawkach podzielonych. Dzieci ≥5 lat. Dawka początkowa dla dzieci i młodzieży jest niższa niż w przypadku osób dorosłych i zależy od wieku oraz masy ciała. Dawkę należy następnie dostosować zależnie od odpowiedzi klinicznej dziecka. Dawka wynosi na ogół od 225 mg do 600 mg na dobę (1,5 do 4 tabl. powl.) w 2 do 4 dawkach podzielonych. Szczególne grupy pacjentów. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności trientyny u dzieci w wieku <5 lat; ta postać farmaceutyczna nie jest odpowiednia do podawania dzieciom w tym wieku. Nie ma potrzeby modyfikacji dawki u osób w podeszłym wieku. Dane dotyczące stosowania u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek są ograniczone; nie ma konieczności specjalnej modyfikacji dawki u tych pacjentów. Sposób podania. Tabletki należy połykać, popijając wodą. Tabletkę powlekaną z linią podziału w razie potrzeby można podzielić na pół, aby umożliwić dokładniejsze dawkowanie lub ułatwić podawanie. Ważne jest, aby podawać lek na pusty żołądek, co najmniej 1 h przed posiłkiem lub 2 h po posiłku i w odstępie co najmniej 1 h od innego leku, pokarmu lub mleka.

Skład

1 tabl. powl. zawiera 150 mg trientyny w postaci tetrachlorowodorku trientyny.

Działanie

Trientyna jest środkiem chelatującym miedź, którego zasadniczy mechanizm działania polega na eliminacji wchłoniętej miedzi z organizmu poprzez utworzenie trwałego kompleksu, który jest następnie eliminowany poprzez wydalanie z moczem. Trientyna może także chelatować miedź w układzie pokarmowym i w ten sposób hamować jej wchłanianie. Wchłanianie trientyny po podaniu doustnym jest u pacjentów z chorobą Wilsona małe i zmienne. Stężenia trientyny w osoczu szybko wzrastały po podaniu, z medianą C_max osiąganą po 1,25 do 2 h. Następnie stężenie leku w osoczu zmniejszało się w sposób wielofazowy, początkowo szybko, po czym następowała faza wolniejszej eliminacji. Trientyna jest acetylowana do dwóch głównych metabolitów, N(1)-acetylotrietylenotetraminy (MAT) i N(1),N(10)-diacetylotrietylenotetraminy (DAT). MAT może także przyczyniać się do ogólnej aktywności klinicznej leku, jednak nie określono dotychczas, jaki jest udział MAT w łącznym wpływie preparatu na stężenie miedzi. Trientyna i jego metabolity są szybko wydalane z moczem, jednak niewielkie stężenia trientyny można nadal wykryć w osoczu po upływie 20 h. Trientyna, która nie została wchłonięta, jest eliminowana poprzez wydalanie z kałem. Ekspozycja osoczowa u ludzi wykazuje liniową zależność od doustnych dawek trientyny.

Interakcje

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Stwierdzono, że trientyna obniża stężenie żelaza w surowicy, prawdopodobnie na skutek zmniejszenia jego wchłaniania, może więc być konieczne stosowanie preparatów żelaza. Z uwagi na to, że żelazo i trientyna mogą wzajemnie hamować swoje wchłanianie, suplementy żelaza należy przyjmować po upływie co najmniej 2 h od podania trientyny. Ponieważ lek źle wchłania się po podaniu doustnym a główny mechanizm działania wymaga ekspozycji ogólnoustrojowej, ważne jest, aby podawać tabletki powlekane na pusty żołądek, co najmniej 1 h przed posiłkiem lub 2 h po posiłku oraz w odstępie co najmniej 1 h od innego leku, pokarmu lub mleka. Zwiększa to wchłanianie trientyny i zmniejsza prawdopodobieństwo wiązania preparatu z metalami w układzie pokarmowym. Nie przeprowadzono jednak badań dotyczących interakcji z pokarmami, a zatem zakres wpływu pokarmu na ogólnoustrojową ekspozycję na trientynę jest nieznany. Pomimo braku dowodów na to, że środki zobojętniające kwasy zawierające wapń i magnez zmieniają skuteczność trientyny, dobrą praktyką jest podawanie ich oddzielnie.

Środki ostrożności

Należy zachować ostrożność w przypadku zmiany terapii u pacjenta z innego preparatu trientyny, ponieważ dawki podane w przeliczeniu na trientynę – zasadę mogą nie odpowiadać dotychczasowym dawkom. Lek jest środkiem chelatującym, który, jak stwierdzono, obniża stężenie żelaza w surowicy. W przypadku niedokrwistości z niedoboru żelaza może być konieczne przyjmowanie suplementów żelaza. Należy je podawać o innej porze. Nie jest zalecane łączenie trientyny z cynkiem. Dostępne są jedynie ograniczone dane na temat ich jednoczesnego stosowania i nie można podać szczegółowych zaleceń odnośnie do dawkowania. Zgłaszano reakcje toczniopodobne u pacjentów leczonych wcześniej D-penicylaminą, u których następnie stosowano trientynę, nie można jednak ustalić, czy istnieje związek przyczynowy z trientyną. Pacjenci przyjmujący lek powinni pozostawać pod regularnym nadzorem lekarskim i należy ich obserwować pod względem odpowiedniego ograniczenia objawów i stężeń miedzi w celu zoptymalizowania dawki. Leczenie podtrzymujące ma na celu utrzymanie stężeń wolnej miedzi w surowicy w dopuszczalnych granicach. Najbardziej wiarygodnym wskaźnikiem monitorowania terapii jest oznaczenie stężenia wolnej miedzi w surowicy, które oblicza się jako różnicę między miedzią całkowitą i miedzią związaną z ceruloplazminą (prawidłowe stężenie wolnej miedzi w surowicy wynosi zwykle od 100 do 150 µg/l). W trakcie terapii można wykonać pomiar wydalania miedzi z moczem. Z uwagi na to, że terapia chelatująca prowadzi do wzrostu stężenia miedzi w moczu, może on nie być/nie będzie dokładnym odzwierciedleniem nadmiernego obciążenia miedzią w organizmie, ale może być przydatnym miernikiem przestrzegania zaleceń dotyczących leczenia. Na początku terapii chelatującej może nastąpić pogorszenie objawów klinicznych, w tym pogorszenie pod względem neurologicznym, z uwagi na nadmiar wolnej miedzi w surowicy w trakcie początkowej reakcji na leczenie. Wymagane jest uważne kontrolowanie w celu zoptymalizowania dawki lub modyfikacji leczenia w razie konieczności. Nadmierne stosowanie leku wiąże się z ryzykiem niedoboru miedzi. Należy monitorować pacjentów w celu wykrycia oznak nadmiernego stosowanie leku, zwłaszcza w przypadku zmiany zapotrzebowania na miedź, na przykład w ciąży i u dzieci, u których utrzymanie odpowiedniego stężenia miedzi jest niezbędne dla zapewnienia prawidłowego wzrostu i rozwoju umysłowego. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek przyjmujący trientynę powinni pozostawać pod systematycznym nadzorem lekarskim i należy ich obserwować pod względem odpowiedniego ograniczenia objawów i stężeń miedzi. U tych pacjentów zalecane jest także uważne monitorowanie czynności nerek. Lek zawiera <1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, tzn. uznaje się go za „wolny od sodu”.

Ciąża i laktacja

Istnieje ograniczona ilość danych dotyczących stosowania trientyny u kobiet w okresie ciąży. W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczny wpływ na rozrodczość, który prawdopodobnie był wynikiem niedoboru miedzi wywołanego przez trientynę. Lek powinien być stosowany u kobiet w ciąży po starannym rozważeniu korzyści w porównaniu z ryzykiem leczenia u danej pacjentki. Czynniki, które należy uwzględnić, obejmują ryzyko związane z samą chorobą, ryzyko dostępnych terapii alternatywnych i ewentualne działania teratogenne trientyny. Ponieważ miedź jest niezbędna do prawidłowego wzrostu i rozwoju umysłowego, konieczna może być modyfikacja dawki, by nie doszło do niedoboru miedzi u płodu i istotna jest uważna obserwacja pacjentki. Pacjentki w ciąży należy bardzo dokładnie kontrolować w celu wykrycia ewentualnych nieprawidłowości u płodu i oceny stężeń miedzi w surowicy matki przez cały okres ciąży. Dawkę trientyny należy dostosować w celu utrzymania stężeń miedzi w surowicy w prawidłowym zakresie. W razie konieczności, u dzieci urodzonych przez matki leczone trientyną należy obserwować stężenia miedzi w surowicy. Nie wiadomo, czy trientyna przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać terapię, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Nie wiadomo, czy trientyna ma wpływ na płodność u ludzi.

Działania niepożądane

Często: nudności. Niezbyt często: niedokrwistość syderoblastyczna, wysypka skórna, świąd, rumień. Częstość nieznana: niedokrwistość z niedoboru żelaza, zapalenie dwunastnicy, zapalenie okrężnicy (w tym ciężkie), pokrzywka.

Pozostałe informacje

Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.