Soligardin - baza leków

Wskazania

Pomocniczo w stanach zapalnych jamy ustnej i gardła w przebiegu nieżytów górnych dróg oddechowych, anginy, infekcji wirusowych i zakażeń grzybiczych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Uszkodzona powierzchnia błon śluzowych.

Dawkowanie

Do płukania gardła i jamy ustnej: 0,5 łyżeczki (lub 1 saszetka) -1 łyżeczki (lub 2 saszetki) do 0,5 szklanki ciepłej wody. Roztworem płukać jamę ustną i gardło 3 razy na dobę. Sposób podania. Zewnętrznie, na śluzówkę jamy ustnej i gardła.

Skład

100 g proszku zawiera: 34,8 g boraksu, 34,8 g wodorowęglanu sodu, 14,9 g chlorku sodu, 14,9 g benzoesanu sodu, 0,5 g mentolu.

Działanie

Preparat ma działanie odkażające, ściągające, przeciwzapalne, miejscowo przeciwbólowe. Preparat wykazuje bardzo dobre działanie bakteriostatyczne w stosunku do Staphylococcus aureus, Escherichia coli oraz silne działanie grzybostatyczne dla Candida albicans i Aspergillus niger. Preparat ma również słabe działanie bójcze w stosunku do testowych szczepów Staphylococcus aureus, Escherichia coli, Candida albicans i Aspergillus niger. Preparat działa hamująco na rozwój infekcji wirusowych, gdyż jego stosowanie miejscowo podwyższa pH, spłukuje i mechanicznie usuwa zakażone komórki nabłonka iniszczy wolne wiriony. Działa również przeciwgrzybiczo dzięki skojarzonemu działaniu alkalicznego pH i działania przeciwgrzybiczego składników, szczególnie benzoesanu sodu. Boraks podany na błonę śluzową lub na skórę uszkodzoną wchłania się dobrze, po podaniu doustnym wchłania się prawie całkowicie. Boraks jest szeroko dystrybuowany w organizmie największe stężenie osiągają w tkance kostnej. Borany jako związki nieorganiczne nie są metabolizowane w organizmie, a jedynie (jeszcze przed wchłonięciem) przechodzą w formę niezdysocjowaną - kwas borowy. Benzoesan sodu ulega szybkiemu metabolizmowi, nie ulega kumulacji w ustroju, jest metabolizowany do kwasu hipurowego i glukuronianu benzoilu. Mentol metabolizowany jest w wątrobie do szeregu metabolitów, z których część jest dodatkowo sprzęgana z kwasem glikuronowym. Kwas borowy wydalany jest głównie przez nerki, ale również z kałem i z mlekiem. Benzoesan sodu wydalany jest głównie z moczem i w mniejszym stopniu z kałem. Mentol sprzężony z kwasem glukuronowym, wydalany jest z moczem i kałem. Sole nieorganiczne (NaCl i NaHCO3) praktycznie nie podlegają przemianom w organizmie – poza anionem wodorowęglanowym, z którego powstaje CO₂, a ich losy w ustroju podlegają mechanizmom fizjologicznym.

Interakcje

Leki powodujące przekrwienie błon śluzowych mogą zwiększać prawdopodobieństwo wchłaniania składników preparatu do krążenia ogólnego.

Środki ostrożności

Podczas płukania gardła należy uważać aby nie połykać preparatu. Przy stosowaniu preparatu na uszkodzoną powierzchnię błon śluzowych istnieje możliwość kumulowania związków boru w organizmie. Długotrwałe stosowanie preparatu ze względu na zawartość boraksu, zwłaszcza u małych dzieci może zwiększać ryzyko kumulacji związków boru w tkankach i narządach organizmu, głównie w mózgu, wątrobie, śledzionie i nerkach oraz w tkance tłuszczowej.

Ciąża i laktacja

Brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania preparatu u kobiet w ciąży.

Działania niepożądane

Mogą wystąpić: brak łaknienia, wymioty, biegunka, śluzowo-krwawe wymioty, bezmocz, wysypka skórna, wyłysienie, niedokrwistość, gorączka.

Pozostałe informacje

Preparat w zalecanych dawkach nie powoduje upośledzenia sprawności psychofizycznej, zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.