Soliris - baza leków

Wskazania

Leczenie dorosłych i dzieci z: napadową nocną hemoglobinurią (PNH), dowody klinicznych korzyści wykazano u pacjentów z hemolizą z jednym lub kilkoma objawami klinicznymi wskazującymi na dużą aktywność choroby, niezależnie od wcześniejszych przetoczeń lub bez przetoczeń; atypowym zespołem hemolityczno-mocznicowym (aHUS). Leczenie dorosłych: z oporną na leczenie uogólnioną miastenią rzekomoporaźną (gMG) u pacjentów z dodatnim wynikiem badań na obecność przeciwciał przeciwko receptorowi acetylocholinowemu (AChR); z chorobą ze spektrum zapalenia nerwów wzrokowych i rdzenia kręgowego (NMOSD) u pacjentów z dodatnim wynikiem badania na obecność przeciwciał przeciw akwaporynie 4 (AQP4) w przypadku rzutowego przebiegu choroby.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ekulizumab, białka mysie lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nie rozpoczynać leczenia produktem u pacjentów: z niewyleczonym zakażeniem Neisseria meningitidis, którzy nie mają aktualnego szczepienia przeciwko Neisseria meningitidis (o ile nie otrzymują zapobiegawczo odpowiednich antybiotyków przez 2 tyg. po zaszczepieniu).

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli. PNH. Początkowo 600 mg ekulizumabu, podawane w infuzji dożylnej trwającej 25 - 45 min., co tydzień przez pierwsze 4 tygodnie. Następnie 900 mg w piątym tygodniu, a potem 900 mg co 14 ± 2 dni. aHUS, gMG, NMOSD. Początkowo 900 mg ekulizumabu, podawane w infuzji dożylnej trwającej 25 - 45 min., co tydzień przez pierwsze 4 tygodnie. Następnie 1200 mg w piątym tygodniu, a potem 1200 mg co 14 ± 2 dni. Dostępne dane sugerują, że odpowiedź kliniczną podczas leczenia gMG uzyskuje się zwykle przed upływem 12 tygodni leczenia. Należy rozważyć przerwanie leczenia u pacjenta, u którego brak jest dowodów na występowanie korzyści terapeutycznej po upływie 12 tygodni. Dzieci i młodzież z PNH i z aHUS o m.c. ≥40 kg są leczone zgodnie z odpowiednimi zaleceniami dotyczącymi dawkowania jak w przypadku pacjentów dorosłych. Dzieci i młodzieży z PNH i z aHUS o m.c. poniżej 40 kg schemat dawkowania jest następujący: m.c. 30 do ≤40 kg początkowo 600 mg co tydzień x 2, następnie 900 mg w 3. tygodniu; następnie 900 mg co 2 tygodnie; m.c. 20 do ≤30 kg początkowo 600 mg co tydzień x 2, następnie 600 mg w 3. tygodniu; następnie 600 mg co 2 tygodnie; m.c. 10 do ≤20 kg początkowo 600 mg co tydzień x 1, następnie 300 mg w 2. tygodniu; następnie 300 mg co 2 tygodnie; m.c. 5 do ≤10 kg początkowo 300 mg co tydzień x 1, następnie 300 mg w 2. tygodniu; następnie 300 mg co 3 tygodnie. Infuzja dożylna u dzieci i młodzieży powinna trwać 1-4 h. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania preparatu u pacjentów z PNH o m.c. poniżej 40 kg. Dawkowanie u pacjentów z PNH o m.c. poniżej 40 kg opiera się na dawkowaniu u pacjentów z aHUS o m.c. poniżej 40 kg. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania produktu u dzieci i młodzieży z oporną na leczenie gMG lub NMOSD. W przypadku dorosłych pacjentów z aHUS i z oporną na leczenie gMG i z NMOSD oraz dzieci i młodzieży z aHUS uzupełniające podanie ekulizumabu jest konieczne podczas równoczesnego leczenia z zastosowaniem osocza (plazmafereza lub przetaczanie osocza lub infuzja świeżego, mrożonego osocza). W ciągu 60 min. po każdej plazmaferezie lub po przetoczeniu krwi należy uzupełnić dawkę preparatu: jeżeli ostatnia dawka wynosiła 300 mg ekulizumabu należy zastosować 300 mg na każdą sesję plazmaferezy lub przetoczenia osocza; po dawce ≥600 mg należy zastosować 600 mg na każdą sesję. 60 min. przed infuzją świeżego, mrożonego osocza należy uzupełnić dawkę ekulizumabu: jeżeli ostatnia dawka wynosiła ≥300 mg, należy zastosować 300 mg na każdą infuzję osocza. Należy obserwować, czy u pacjentów z aHUS nie występują objawy przedmiotowe i podmiotowe mikroangiopatii zakrzepowej. Zaleca się stosowanie ekulizumabu przez cały okres życia pacjenta, chyba że przerwanie leczenia jest wskazane ze względów klinicznych. Sposób podania. Nie należy podawać leku w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus). Preparat należy podawać jedynie w infuzji dożylnej trwającej 25-45 min. w przypadku dorosłych pacjentów oraz 1-4 h w przypadku dzieci i młodzieży, we wlewie grawitacyjnym, za pomocą pompy strzykawkowej lub pompy infuzyjnej. Preparat należy rozcieńczyć do końcowego stężenia 5 mg/ml, dodając do worka infuzyjnego roztwór chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań, roztwór chlorku sodu 4,5 mg/ml (0,45%) do wstrzykiwań lub 5% roztwór wodny dekstrozy, jako rozcieńczalnik. Pacjenta należy obserwować przez godzinę po zakończeniu infuzji dożylnej. W razie wystąpienia zdarzenia niepożądanego, infuzję można spowolnić lub przerwać. W przypadku spowolnienia infuzji dożylnej całkowity czas podawania leku nie może przekraczać 2 h u dorosłych i młodzieży (w wieku od 12 do poniżej 18 lat) oraz 4 h u dzieci w wieku poniżej 12 lat.

Skład

Jedna fiolka (30 ml) zawiera 300 mg ekulizumabu. Preparat zawiera sód (5 mmol w fiolce).

Działanie

Lek immunosupresyjny. Humanizowane, monoklonalne przeciwciało IgG_2/4K, wytwarzane w linii komórek NS0 techniką rekombinacji DNA. Ekulizumab jest inhibitorem końcowej fazy aktywacji dopełniacza, który w sposób swoisty i z wysokim powinowactwem wiąże się z białkiem C5 dopełniacza, hamując w ten sposób jego rozkład na C5a i C5b i zapobiegając wytwarzaniu końcowego kompleksu dopełniacza C5b-9. Ekulizumab nie wpływa na wcześniejsze etapy aktywacji dopełniacza, które mają zasadnicze znaczenie dla opsonizacji drobnoustrojów i usuwania kompleksów immunologicznych. U wszystkich pacjentów podawanie produktu zgodnie z zaleceniami, powodowało szybkie i trwałe zmniejszenie aktywacji końcowej fazy dopełniacza. Przeciwciała ludzkie ulegają endocytozie i rozkładowi w komórkach układu siateczkowo-śródbłonkowego. Ekulizumab zawiera jedynie naturalnie występujące aminokwasy i nie ma znanych czynnych metabolitów. Przeciwciała ludzkie są katabolizowane głównie przez enzymy lizosomalne do niewielkich peptydów i aminokwasów. Nie przeprowadzono specjalnych badań mających na celu ocenę wątrobowej, nerkowej, oddechowej lub pokarmowej drogi wydalania (eliminacji) produktu. W prawidłowych nerkach przeciwciała nie są wydalane i nie podlegają przesączaniu ze względu na swój rozmiar. U 40 pacjentów z PNH użyto jednokompartmentowego modelu w celu oszacowania parametrów farmakokinetycznych po podaniu dawek wielokrotnych. Średni klirens wynosił 0,31 ± 0,12 ml/h/kg, średnia objętość dystrybucji wynosiła 110,3 ± 17,9 ml/kg, a okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił 11,3 ± 3,4 dni. Na podstawie tych danych można przewidywać, że stan stacjonarny wystąpi po około 49-56 dniach. U pacjentów z PNH aktywność farmakodynamiczna bezpośrednio koreluje ze stężeniem ekulizumabu w surowicy, a minimalne stężenia występujące pomiędzy dawkami ≥35 mikrogramów/ml zazwyczaj wystarczają do całkowitego zahamowania aktywności hemolitycznej u większości pacjentów z PNH. Klirens produktu u typowego pacjenta z aHUS o m.c. 70 kg, wynosił 0,0139 l/h, a objętość dystrybucji 5,6 l. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił 297 h (około 12,4 dni). U pacjentów z aHUS aktywność farmakodynamiczna bezpośrednio koreluje ze stężeniem ekulizumabu w surowicy, a minimalne stężenia występujące pomiędzy dawkami ok. 50-100 mikrogramów/ml zazwyczaj wystarczają do całkowitego zahamowania aktywności hemolitycznej u wszystkich pacjentów z aHUS. Parametry farmakokinetyczne obserwowane w populacji pacjentów z oporną na leczenie gMG są spójne z obserwowanymi w populacjach pacjentów z PNH i aHUS.

Interakcje

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Ze względu na potencjalny hamujący wpływ ekulizumabu na zależną od układu dopełniacza cytotoksyczność rytuksymabu, ekulizumab może zmniejszać spodziewane efekty farmakodynamiczne rytuksymabu. Przewlekłe leczenie dożylną immunoglobuliną ludzką (IVIg) może wpływać na związany z noworodkowym receptorem Fc (FcRn) endosomalny mechanizm recyklingu przeciwciał monoklonalnych, takich jak ekulizumab, i tym samym zmniejszać stężenia ekulizumabu w surowicy. Nie prowadzono badań dotyczących interakcji ekulizumabu z innymi produktami leczniczymi u pacjentów leczonych za pomocą IVIg.

Środki ostrożności

Nie przypuszcza się, aby lek miał wpływ na aplastyczną składową niedokrwistości u pacjentów z PNH. Ze względu na mechanizm działania, stosowanie preparatu zwiększa podatność pacjentów na zakażenie dwoinkami zapalenia opon mózgowych (Neisseria meningitidis). W celu zmniejszenia ryzyka zakażenia każdego pacjenta należy zaszczepić przeciwko zakażeniu meningokokami na co najmniej 2 tyg. przed podaniem preparatu, chyba że ryzyko wynikające z opóźnienia leczenia ekulizumabem przeważa nad ryzykiem rozwinięcia się zakażenia meningokokowego. Pacjentom, u których rozpoczęto leczenie wcześniej niż po 2 tyg. od momentu zaszczepienia przeciwko meningokokom, należy podawać zapobiegawczo odpowiedni antybiotyk przez 2 tyg. od momentu zaszczepienia. Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się rozpoczęcie immunizacji pacjentów z PNH, aHUS i oporną na leczenie gMG i NMOSD, zgodnie z aktualnymi wytycznymi dotyczącymi immunizacji. Pacjentów w wieku poniżej 18 lat należy zaszczepić przeciwko Haemophilus influenzae i przeciwko zakażeniom pneumokokami. Szczepienie może powodować dalszą aktywację dopełniacza, w związku z tym po wykonaniu zalecanego szczepienia pacjentów należy uważnie monitorować pod kątem objawów chorobowych. Ze względu na mechanizm działania leku, należy zachować ostrożność podczas podawania go pacjentom z czynnymi zakażeniami układowymi (może występować zwiększona podatność na zakażenia, zwłaszcza na infekcje spowodowane bakteriami otoczkowymi). W przypadku wystąpienia u pacjenta ciężkich reakcji na infuzję dożylną, należy przerwać podawanie i zastosować odpowiednie leczenie. Należy obserwować, czy u pacjentów z PNH nie występują objawy przedmiotowe i podmiotowe hemolizy wewnątrznaczyniowej, w tym kontrolować aktywność LDH w surowicy. Może być również konieczne skorygowanie dawki w zakresie zalecanego schematu dawkowania co 14 ±2 dni w fazie leczenia podtrzymującego (maksymalnie co 12 dni). U pacjentów z aHUS kontroluje się zakrzepową mikroangiopatię mierząc liczbę płytek krwi, aktywność LDH i stężenie kreatyniny w surowicy. Może być również konieczne skorygowanie dawki w zakresie zalecanego schematu dawkowania co 14 ±2 dni w fazie leczenia podtrzymującego (maksymalnie co 12 dni). Należy uważnie obserwować czy u pacjentów z PNH, którzy przerwą leczenie, nie występują przedmiotowe i podmiotowe objawy ciężkiej hemolizy wewnątrznaczyniowej. Ciężką hemolizę rozpoznaje się, gdy aktywność LDH w surowicy jest większa niż przed leczeniem i występuje jedno z poniższych zjawisk: bezwzględne zmniejszenie wielkości klonu komórek PNH przekraczające 25% (przy braku rozcieńczenia związanego z przetoczeniem) w ciągu jednego tygodnia lub w czasie krótszym, stężenie hemoglobiny <5 g/dl lub zmniejszenie o >4 g/dl w ciągu tygodnia lub w czasie krótszym, dusznica bolesna, zmiana stanu psychicznego, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy o 50% lub zakrzepica. W celu wykrycia ciężkiej hemolizy i innych reakcji, każdego pacjenta odstawiającego produkt należy obserwować przez co najmniej 8 tygodni. Jeżeli po odstawieniu leku wystąpi ciężka hemoliza, należy rozważyć następujące sposoby postępowania (leczenia): przetoczenie krwi (masy erytrocytarnej) lub transfuzja wymienna, jeżeli odsetek komórek PNH oznaczany metodą cytometrii przepływowej wynosi >50% wszystkich krwinek czerwonych, podawanie leków przeciwzakrzepowych, stosowanie kortykosteroidów lub ponowne zastosowanie leku. Należy uważnie obserwować, czy u pacjentów z aHUS, którzy przerwą leczenie, nie występują przedmiotowe i podmiotowe objawy ciężkiej zakrzepowej mikroangiopatii. Wystąpienie poważnych powikłań po przerwaniu leczenia, związanych z ciężką zakrzepową mikroangiopatią, można stwierdzić na podstawie (i) zmiany jakichkolwiek dwóch lub powtarzającej się zmiany któregokolwiek z następujących parametrów: zmniejszenie liczby płytek krwi o co najmniej 25% w porównaniu do stanu początkowego lub maksymalnej liczby płytek krwi podczas leczenia, lub zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy o co najmniej 25% w porównaniu do stanu początkowego lub minimum obserwowanego podczas leczenia; lub zwiększenia aktywności LDH o co najmniej 25% w porównaniu ze stanem początkowym lub z minimum obserwowanym podczas leczenia; lub (ii) któregokolwiek z następujących: zmiana stanu psychicznego lub drgawki; dusznica bolesna lub duszności; lub zakrzepica. Jeżeli po przerwaniu leczenia wystąpi powikłanie w postaci zakrzepowej mikroangiopatii, należy rozważyć: ponowne zastosowanie leczenia, podtrzymujące leczenie z zastosowaniem osocza lub odpowiednie dla danego narządu metody podtrzymujące, w tym podtrzymywanie czynności nerek za pomocą dializ, czynności oddechowych za pomocą mechanicznej wentylacji lub podawania leków przeciwzakrzepowych. Stosowanie w opornej na leczenie gMG badano tylko w warunkach długotrwałego podawania. Pacjentów, którzy przerwą leczenie, należy uważnie monitorować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych pogorszenia przebiegu choroby. Stosowanie w NMOSD badano tylko w warunkach długotrwałego podawania, a skutki przerwania leczenia nie zostały opisane. Pacjentów, którzy przerwą leczenie należy uważnie monitorować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych możliwego rzutu NMOSD. Doświadczenia ze stosowaniem u pacjentów w wieku 65 lat i starszych są wciąż ograniczone. Nie badano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności preparatu u pacjentów z niewydolnością wątroby. Jedna fiolka preparatu zawiera 5 mmol sodu. Należy to uwzględnić u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

Ciąża i laktacja

Preparatu nie należy stosować w ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne dla kobiety ciężarnej. Ludzkie IgG przenikają przez barierę łożyska, dlatego ekulizumab może potencjalnie doprowadzić do zahamowania końcowej fazy aktywacji dopełniacza w krążeniu płodowym. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie i do 5 miesięcy po okresie leczenia. Nie należy się spodziewać wpływu na organizm noworodków/dzieci karmionych piersią, ponieważ dostępne ograniczone dane wskazują, że ekulizumab nie przenika do mleka ludzkiego. Jednak ze względu na ograniczenia dostępnych danych należy rozważyć korzyści dla rozwoju i zdrowia dziecka wynikające z karmienia piersią w stosunku do klinicznej potrzeby podawania ekulizumabu matce oraz wszelkich potencjalnych działań niepożądanych u karmionego dziecka wynikających ze stosowania ekulizumabu lub choroby podstawowej matki.

Działania niepożądane

Bardzo często: ból głowy. Często: zapalenie płuc, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie nosa i gardła, zakażenie dróg moczowych, opryszczka wargowa, leukopenia, niedokrwistość, bezsenność, zawroty głowy, zaburzenia smaku, nadciśnienie, kaszel, ból gardła i krtani, biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha, wysypka, świąd, łysienie, bóle stawów, bóle mięśni, gorączka, zmęczenie, dolegliwości grypopodobne. Niezbyt często: zakażenie meningokokami, posocznica, wstrząs septyczny, zapalenie otrzewnej, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zakażenia wirusowe, ropień, zapalenie tkanki łącznej, grypa, zakażenia układu pokarmowego, zapalenie pęcherza moczowego, zakażenie, zapalenie zatok, małopłytkowość, limfopenia, reakcja anafilaktyczna, nadwrażliwość, osłabione łaknienie, depresja, niepokój, zmiany nastroju, zaburzenia czucia, drżenia, niewyraźne widzenie, szumy uszne, zawroty głowy, kołatanie serca, nadciśnienie złośliwe, niedociśnienie, uderzenie gorąca, zaburzenia żylne, duszność, krwawienie z nosa, podrażnienie gardła, przekrwienie błony śluzowej nosa, wodnisty katar, zaparcia, niestrawność, wzdęcia brzucha, pokrzywka, rumień, wybroczyny, nadmierna potliwość, suchość skóry, kurcze mięśni, bóle kości, bóle pleców, bóle szyi, obrzęk stawów, ból kończyn, zaburzenie czynności nerek, bolesne lub utrudnione oddawanie moczu, krwiomocz, samoistna erekcja prącia, dolegliwości w obrębie klatki piersiowej, astenia, ból w obrębie klatki piersiowej, ból w miejscu infuzji, dreszcze, zwiększona aktywność AlAT, zwiększona aktywność AspAT, zwiększona aktywność gamma-glutamylotransferazy, zmniejszenie hematokrytu, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, reakcja w miejscu infuzji. Rzadko: zakażenie grzybicze wywołane przez Aspergillus, bakteryjne zapalenie stawów, rzeżączkowe zakażenie układu moczowo-płciowego, zakażenie wywołane przez Haemophilus influenzae, liszajec, zapalenie dziąseł, czerniak złośliwy, zespół mielodysplastyczny, hemoliza, nieprawidłowy czynnik krzepnięcia, aglutynacja czerwonych krwinek, koagulopatia, choroba Basedowa, niezwykłe sny, zaburzenia snu, omdlenia, podrażnienie spojówek, krwiaki, refluks żołądkowo-przełykowy, bóle dziąseł, żółtaczka, zapalenie skóry, odbarwienie skóry, szczękościsk, zaburzenia miesiączkowania, wynaczynienie, zaburzenia czucia w miejscu infuzji, uczucie gorąca, dodatni odczyn Coombsa.

Pozostałe informacje

Należy przedyskutować z pacjentem korzyści i zagrożenia wynikające ze stosowania preparatu i dostarczyć mu broszurę dla pacjenta oraz kartę dla pacjenta dotyczącą bezpieczeństwa stosowania. Należy pouczyć pacjenta, że w razie wystąpienia gorączki, bólu głowy przebiegającego z gorączką i (lub) sztywnością karku lub wrażliwością na światło, należy natychmiast zwrócić się do lekarza, ponieważ objawy te mogą wskazywać na zakażenie meningokokami. Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.