MabThera - baza leków

Wskazania

Leczenie chłoniaków nieziarniczych (NHL) u dorosłych: leczenie wcześniej nieleczonych chorych na nieziarnicze chłoniaki grudkowe w III-IV stopniu klinicznego zaawansowania w skojarzeniu z chemioterapią; leczenie podtrzymujące chorych na nieziarnicze chłoniaki grudkowe, u których uzyskano odpowiedź na leczenie indukcyjne; leczenie chorych na chłoniaki nieziarnicze rozlane z dużych komórek B, z dodatnim antygenem CD20, w skojarzeniu z chemioterapią wg schematu CHOP (cyklofosfamid, doksorubicyna, winkrystyna, prednizolon).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na rytuksymab, hialuronidazę, jakikolwiek inny składnik preparatu lub na białka mysie. Czynne, ciężkie zakażenia. Pacjenci w stanie silnie obniżonej odporności.

Dawkowanie

Podskórnie. Dorośli: 1400 mg niezależnie od powierzchni ciała pacjenta. Przed rozpoczęciem podawania rytuksymabu w postaci roztworu do wstrzykiwań podskórnych wszyscy pacjenci muszą najpierw dożylnie otrzymać pełną dawkę leku w postaci roztworu do wlewów dożylnych. Pacjenci, którzy nie mogli otrzymać jednej pełnej dawki leku w infuzji dożylnej, przed zmianą postaci leku powinni w kolejnych cyklach leczenia otrzymywać rytuksymab w postaci infuzji dożylnej, aż do czasu podania pełnej dawki dożylnej. Zmiana postaci leku na podawaną podskórnie jest możliwa dopiero w drugim lub kolejnym cyklu leczenia. Nieziarnicze chłoniaki grudkowe. Terapia skojarzona. Dawka rytuksymabu w skojarzeniu z chemioterapią w leczeniu indukcyjnym wcześniej nieleczonych chorych na nieziarnicze chłoniaki grudkowe lub u chorych na nieziarnicze chłoniaki grudkowe w fazie nawrotu lub oporności na leczenie: w pierwszym cyklu rytuksymab w postaci roztworu do wlewów dożylnych w dawce 375 mg/m² pc., a następnie rytuksymab w postaci roztworu do wstrzykiwań podskórnych w stałej dawce 1400 mg/cykl przez nie więcej niż 8 kolejnych cykli. Rytuksymab powinien być podawany 1. dnia każdego cyklu chemioterapii po dożylnym podaniu glikokortykosteroidu będącego składnikiem chemioterapii, w stosownych przypadkach. Leczenie podtrzymujące. Chorzy wcześniej nieleczeni na nieziarnicze chłoniaki grudkowe: zalecana dawka rytuksymabu w postaci roztworu do wstrzykiwań podskórnych w leczeniu podtrzymującym u wcześniej nieleczonych chorych na nieziarnicze chłoniaki grudkowe, u których uzyskano odpowiedź na leczenie indukcyjne wynosi 1400 mg raz na 2 mies. (rozpoczynając leczenie po 2 mies. od podania ostatniej dawki leczenia indukcyjnego) do czasu progresji choroby lub przez maksymalny okres 2 lat (w sumie 12 infuzji). Chorzy na nieziarnicze chłoniaki grudkowe w fazie nawrotu lub oporności na leczenie: zalecana dawka rytuksymabu w postaci roztworu do wstrzykiwań podskórnych w leczeniu podtrzymującym u chorych na nieziarnicze chłoniaki grudkowe w fazie nawrotu lub oporności na leczenie, u których uzyskano odpowiedź na leczenie indukcyjne wynosi: 1400 mg raz na 3 mies. (rozpoczynając leczenie po 3 mies. od podania ostatniej dawki leczenia indukcyjnego) do czasu progresji choroby lub przez maksymalny okres 2 lat (w sumie 8 infuzji). Chłoniaki nieziarnicze rozlane z dużych komórek B. Rytuksymab powinien być stosowany w skojarzeniu z chemioterapią wg schematu CHOP (cyklofosfamid, doksorubicyna, winkrystyna, prednizolon). W pierwszym cyklu rytuksymab w postaci wlewu dożylnego 375 mg/m² pc., następnie w postaci roztworu do wstrzykiwań podskórnych w stałej dawce 1400 mg/cykl, w sumie do 8 cykli. Rytuksymab należy podawać w 1. dniu każdego cyklu chemioterapii, po uprzednim dożylnym podaniu glikokortykoidu będącego jednym ze składników schematu CHOP. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności rytuksymabu w skojarzeniu z innymi schematami chemioterapii w leczeniu chłoniaków nieziarniczych rozlanych z dużych komórek B. Modyfikacje dawki podczas leczenia. Nie zaleca się redukcji dawki rytuksymabu. W przypadku gdy lek stosowany jest w skojarzeniu z chemioterapią, należy stosować standardowe redukcje dawki dla chemioterapeutyków. Dzieci i młodzież. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci i młodzieży w wieku <18 lat. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest wymagana modyfikacja dawki u pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat).  Sposób podania. Preparat powinien być podawany pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza w miejscu, w którym natychmiastowo dostępne są pełne środki niezbędne do prowadzenia resuscytacji. Pacjenci powinni znajdować się pod obserwacją przez minimum 15 min od podania leku, a w przypadku pacjentów obarczonych wyższym ryzykiem wystąpienia reakcji nadwrażliwości okres ten powinien być dłuższy. Przed każdym podaniem rytuksymabu należy podać premedykację w postaci leku przeciwgorączkowego i przeciwhistaminowego (np. paracetamolu i difenhydraminy). W przypadku chorych na chłoniaki nieziarnicze, którzy nie otrzymują rytuksymabu w skojarzeniu z chemioterapią zawierającą glikokortykosteroid, należy rozważyć podanie premedykacji z glikokortykosteroidem. Ważne jest, by każdorazowo sprawdzać etykiety leku w celu upewnienia się, że podany zostanie lek we właściwej, zaleconej pacjentowi postaci (dożylnej lub podskórnej) i dawce. Rytuksymab w postaci roztworu do wstrzykiwań podskórnych należy podawać wyłącznie w iniekcji podskórnej przez ok. 5 min. Igłę do iniekcji podskórnych należy umieścić na strzykawce bezpośrednio przed podaniem leku, co pozwoli zapobiec jej zatkaniu. Wstrzykiwać podskórnie w brzuch (brak danych dotyczących podawania zastrzyku w inne miejsca ciała). Nigdy nie należy podawać w miejscach, w których występuje zaczerwienienie, tkliwość lub stwardnienie skóry oraz sińce, znamiona lub blizny. Podczas leczenia preparatem inne leki podawane podskórnie najlepiej podawać w różne miejsca. Jeśli podawanie iniekcji zostanie przerwane, można je wznowić w tym samym lub innym miejscu, w stosownych przypadkach.

Skład

1 fiolka (11,7 ml) zawiera 1400 mg rytuksymabu (1 ml zawiera 120 mg rytuksymabu).

Działanie

Rytuksymab jest chimerycznym przeciwciałem monoklonalnym ludzko-mysim, wytwarzanym dzięki zastosowaniu metod inżynierii genetycznej. Jest glikozylowaną immunoglobuliną, zawierającą ludzkie sekwencje stałe IgG1 oraz złożone z łańcuchów lekkich i ciężkich mysie sekwencje zmienne. Przeciwciało to jest wytwarzane w hodowli zawiesiny komórek jajnika chomika chińskiego i oczyszczane poprzez zastosowanie metod wybiórczej chromatografii i wymiany jonów oraz procedur swoistej inaktywacji i usuwania wirusów. Rytuksymab wiąże się swoiście z przezbłonowym antygenem CD20, który jest nieglikozylowaną fosfoproteiną, występującą na limfocytach pre-B i na dojrzałych limfocytach B. Domena Fab cząsteczki rytuksymabu wiąże się z antygenem CD20 na limfocytach B i poprzez domenę Fc uruchamia mechanizmy układu odpornościowego prowadzące do lizy komórek B. Do prawdopodobnych mechanizmów lizy komórek należy cytotoksyczność zależna od układu dopełniacza (CDC), związana z przyłączeniem składnika C1q, oraz cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał (ADCC), której mediatorami jest jeden lub kilka rodzajów receptorów Fcγ, znajdujących się na powierzchni granulocytów, makrofagów i limfocytów NK. Wykazano także, że przyłączenie rytuksymabu do antygenu CD20 na limfocytach B indukuje śmierć komórki w drodze apoptozy. Po podskórnym podaniu rytuksymab wchłaniany jest powoli i osiąga C_max po upływie ok. 3 dni. Biodostępność bezwzględna wynosi ok. 71%. Ekspozycja na rytuksymab wzrasta proporcjonalnie do dawki w zakresie dawkowania od 375 mg/m² do 800 mg/m² (podanie podskórne). Parametry farmakokinetyczne (klirens, objętość dystrybucji i okres półtrwania w fazie eliminacji) są zbliżone dla postaci podawanej podskórnie i postaci podawanej dożylnie. Szacunkowa mediana T_0,5 w fazie eliminacji dla leku podawanego podskórnie wynosi 29,7 dni (zakres od 9,9 do 91,2 dni). Lek do podawania podskórnego zawiera rekombinowaną hialuronidazę ludzką (rHuPH20), enzym wykorzystywany do zwiększenia dyspersji i wchłaniania podawanych jednocześnie leków w przypadku wstrzyknięć podskórnych.

Interakcje

Obecnie dostępne są ograniczone dane dotyczące interakcji rytuksymabu z innymi lekami. Rytuksymab nie wpływa na parametry farmakokinetyczne fludarabiny ani cyklofosfamidu. Nie obserwowano również wpływu fludarabiny ani cyklofosfamidu na parametry farmakokinetyczne rytuksymabu. U pacjentów, u których obecne są ludzkie przeciwciała przeciwko przeciwciałom mysim (HAMA) lub  przeciwciała przeciwko lekowi (ADA), po podaniu innych przeciwciał monoklonalnych w celach diagnostycznych lub leczniczych mogą wystąpić reakcje alergiczne lub nadwrażliwości.

Środki ostrożności

W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych preparatów należy czytelnie zapisać nazwę  i nr serii podawanego leku. Stosowanie leku w monoterapii u chorych na nieziarnicze chłoniaki grudkowe w III-IV stopniu klinicznego zaawansowania klinicznego, opornych na chemioterapię lub w drugim bądź kolejnym nawrocie po zastosowaniu chemioterapii nie powinno być zalecane, ponieważ nie ustalono bezpieczeństwa stosowania rytuksymabu w postaci roztworu do wstrzykiwań podskórnych, podawanych 1 raz w tyg. Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), pacjenci stosujący lek muszą być regularnie monitorowani po kątem objawów neurologicznych lub pojawienia się objawów wskazujących na wystąpienie PML. W przypadku podejrzewania PML należy natychmiast przerwać podawanie leku do czasu wykluczenia rozpoznania. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek wątpliwości diagnostycznych należy wykonać badanie MRI z kontrastem, badanie płynu mózgowo-rdzeniowego w celu określenia DNA wirusa JC oraz powtórną ocenę neurologiczną. Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ objawy PML mogą być niezauważone przez pacjenta. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy PML, konieczne jest trwałe przerwanie terapii preparatem. Leczenie preparatem wiąże się z występowaniem reakcji związanych podaniem leku, które mogą się wiązać z uwalnianiem cytokin i (lub) innych mediatorów chemicznych. Zespół uwalniania cytokin, zespół rozpadu guza oraz reakcje anafilaktyczne i nadwrażliwości nie są związane z drogą podania i występują podczas leczenia rytuksymabem zarówno podawanym dożylnie, jak i podskórnie. Zgłaszano ciężkie, prowadzące do zgonu reakcje na wlew, które występowały w ciągu 30 min do 2 h od rozpoczęcia podawania pierwszego wlewu dożylnego preparatu (m.in. zdarzenia płucne, a w niektórych przypadkach szybki rozpad guza i cechy zespołu rozpadu guza, gorączka, dreszcze, sztywność mięśni, hipotonia, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy). U pacjentów, u których wystąpił ciężki zespół uwalniania cytokin, należy natychmiast przerwać infuzję i wdrożyć intensywne leczenie objawowe. Jako że po początkowej poprawie stanu klinicznego, może nastąpić pogorszenie, wszyscy pacjenci powinni zostać poddani ścisłej obserwacji do czasu ustąpienia lub wykluczenia zespołu rozpadu guza i nacieku płucnego. W trakcie dalszego leczenia pacjentów, po całkowitym ustąpieniu cech i objawów, rzadko obserwowano ponowne wystąpienie zespołu uwalniania cytokin. Preparat należy szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z dużą masą guza lub z dużą liczbą (≥25 x 10⁹/l) krążących komórek nowotworowych, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiego zespołu uwalniania cytokin. Należy rozważyć zmniejszenie szybkości podawania pierwszej infuzji leku u tych chorych lub podział dawki na 2 dni w 1. cyklu i w każdym kolejnym cyklu, jeśli liczba limfocytów wciąż wynosi >25 x 10⁹/l. Po dożylnym podaniu produktów białkowych mogą wystąpić również reakcje anafilaktyczne lub inne reakcje nadwrażliwości (w przeciwieństwie do zespołu uwalniania cytokin występują zazwyczaj podczas pierwszych minut po rozpoczęciu infuzji); leki stosowane w leczeniu reakcji nadwrażliwości powinny być dostępne do natychmiastowego użycia podczas podawania rytuksymabu. Pozostałe reakcje, zgłoszone w kilku przypadkach, obejmowały zawał mięśnia sercowego, migotanie przedsionków, obrzęk płuc oraz ostrą odwracalną małopłytkowość. W związku z możliwością wystąpienia niedociśnienia w trakcie infuzji należy rozważyć odstawienie leków obniżających ciśnienie na 12 h przed infuzją rytuksymabu. Podskórne podanie leku wiązało się z wystąpieniem reakcji skórnych o nasileniu łagodnym lub umiarkowanym (1 lub 2 stopnia), które z reguły ustępowały bez specyficznego leczenia. Przed rozpoczęciem podawania preparatu w postaci roztworu do wstrzykiwań podskórnych wszyscy pacjenci muszą najpierw otrzymać pełną dawkę leku w postaci podawanej dożylnie. Największe ryzyko wystąpienia reakcji związanej z podaniem leku obserwuje się na ogół w pierwszym cyklu leczenia. Rozpoczęcie leczenia od podania preparatu w postaci podawanej dożylnie umożliwi skuteczniejsze złagodzenie niepożądanych reakcji poprzez spowolnienie lub przerwanie podawania infuzji. U pacjentów leczonych rytuksymabem stwierdzano występowanie dławicy piersiowej, zaburzeń rytmu serca, takich jak trzepotanie lub migotanie przedsionków, niewydolność serca i (lub) zawał mięśnia sercowego; należy ściśle monitorować chorych z chorobą serca w wywiadzie oraz takich, którzy otrzymywali kardiotoksyczną chemioterapię. Preparat należy stosować ostrożnie u pacjentów, u których liczba granulocytów obojętnochłonnych wynosi <1,5 x 10⁹/l i (lub) liczba płytek wynosi <75 x 10⁹/l, ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne u takich pacjentów. Podczas leczenia należy regularnie kontrolować morfologię krwi, w tym liczbę neutrofili i płytek krwi. Należy zachować szczególną ostrożność rozważając zastosowanie preparatu u pacjentów z nawracającymi lub przewlekłymi zakażeniami w wywiadzie oraz u pacjentów z chorobami podstawowymi, które mogłyby predysponować pacjentów do wystąpienia ciężkich zakażeń. Stosowanie rytuksymabu może być związane z reaktywacją zapalenia wątroby typu B (z ryzykiem wystąpienia piorunującego zapalenia wątroby zakończonego zgonem); większość tych pacjentów była także poddawana chemioterapii cytotoksycznej. U wszystkich pacjentów, przed rozpoczęciem leczenia preparatem, należy wykonać badania przesiewowe w kierunku wirusowego zapalenia wątroby typu B zawierające co najmniej testy w kierunku HBsAg i HBcAb. Diagnostykę należy uzupełnić o ocenę innych markerów zakażenia zgodnie z lokalnie obowiązującymi zaleceniami. Pacjenci z aktywnym zapaleniem wątroby typu B nie powinni być leczeni rytuksymabem. Pacjenci z dodatnimi wynikami badań serologicznych w kierunku zakażenia wirusem HBV [HBsAg i (lub) HBcAb], przed rozpoczęciem leczenia rytuksymabem powinni być skonsultowani przez specjalistę chorób zakaźnych a następnie monitorowani i poddani ścisłej obserwacji zgodnie z lokalnymi standardami, w celu zapobiegania reaktywacji zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B. Nie badano bezpieczeństwa uodparniania żywymi szczepionkami wirusowymi po leczeniu rytuksymabem u pacjentów z NHL; szczepionki zawierające żywe wirusy nie są zalecane. Leczenie rytuksymabem powinno być na stałe przerwane w przypadku wystąpienia ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczna nekroliza naskórka.

Ciąża i laktacja

Immunoglobuliny klasy IgG przenikają przez barierę łożyskową. Lek nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży z wyłączeniem przypadków, w których możliwe korzyści przewyższają potencjalne ryzyko (istnieje ryzyko zmniejszenia liczby limfocytów B oraz wystąpienia limfocytopenii u noworodków). Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody zapobiegania ciąży, zarówno podczas leczenia, jak i w czasie 12 mies. po jego zakończeniu. Nie należy karmić piersią w trakcie leczenia preparatem oraz przez 12 mies. po jego zakończeniu. Ograniczone dane dotyczące wydalania rytuksymabu do mleka matki wskazują na bardzo małe stężenia rytuksymabu w mleku (względna dawka dla niemowląt mniejsza niż 0,4%). W nielicznych przypadkach obserwacji niemowląt karmionych piersią opisano prawidłowy wzrost i rozwój do wieku 2 lat. Jednakże, ponieważ dane te są ograniczone, a długoterminowy wpływ na niemowlęta karmione piersią pozostaje nieznany, nie zaleca się karmienia piersią podczas leczenia rytuksymabem i optymalnie przez 6 mies. po zakończeniu leczenia rytuksymabem. Badania na zwierzętach nie ujawniły szkodliwego wpływu rytuksymabu ani ludzkiej humanizowanej hialuronidazy (rHuPH20) na narządy rozrodcze.


 

Działania niepożądane

Profil bezpieczeństwa rytuksymabu w postaci roztworu do wstrzykiwań podskórnych jest zbliżony do obserwowanego dla leku w postaci podawanej dożylnie, za wyjątkiem miejscowych reakcji skórnych. Miejscowe reakcje skórne występują bardzo często u pacjentów otrzymujących rytuksymab podskórnie. Najczęściej występujące miejscowe reakcje skórne to: rumień (13%), ból w miejscu wkłucia (7%) i obrzęk w miejscu wkłucia (4%). Zdarzenia niepożądane po podaniu podskórnym są łagodne lub umiarkowane. Ciężkie reakcje związane z podaniem leku podskórnie (≥3. stopnia) mogą obejmować wysypkę 3. stopnia w miejscu wkłucia oraz suchość w jamie ustnej. Miejscowe reakcje skórne jakiegokolwiek stopnia występują najczęściej podczas pierwszego cyklu, następnie podczas drugiego cyklu, a ich częstość maleje z każdym kolejnym wstrzyknięciem. Poniżej przedstawiono działania niepożądane zgłaszane podczas stosowania rytuksymabu w postaci podawanej dożylnie u pacjentów z chłoniakami nieziarniczymi (NHL) i przewlekłą białaczką limfocytową (PBL), w monoterapii lub w skojarzeniu chemioterapią. Do najczęściej obserwowanych poważnych działań niepożądanych leku należały: reakcje związane z wlewem (łącznie z zespołem uwolnienia cytokin, zespołem lizy guza), infekcje oraz zdarzenia sercowo-naczyniowe. Do innych odnotowanych poważnych działań niepożądanych leku należały: ciężkie zakażenia wirusowe, w tym zakażenia wywołane przez wirusy z grupy Herpes (wirus cytomegalii, wirus ospy wietrznej-półpaśca oraz wirus opryszczki), wirus zapalenia wątroby typu C, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus JC (postępująca leukoencefalopatia wieloogniskowa  - PML) - obserwowano zgony. Wśród pacjentów z istniejącym uprzednio mięsakiem Kaposiego poddanych działaniu rytuksymabu obserwowano progresję nowotworu - przypadki te wystąpiły u osób z niezatwierdzonymi wskazaniami, a większość pacjentów była HIV dodatnia. Bardzo często: zakażenia bakteryjne, zakażenia wirusowe, zapalenie oskrzeli, neutropenia, leukopenia, neutropenia z gorączką, trombocytopenia, działania niepożądane związane z wlewem, obrzęk naczynioworuchowy, nudności, świąd, wysypka, łysienie, gorączka, dreszcze, osłabienie, ból głowy, obniżony poziom IgG. Często: posocznica, zapalenie płuc, infekcja z gorączką, półpasiec, zakażenia układu oddechowego, zakażenia grzybicze, zakażenia o nieznanej etiologii, ostre zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok przynosowych, WZW typu B (w tym pierwotne zakażenia oraz reaktywacja WZW typu B, częstsze u pacjentów otrzymujących rytuksymab w skojarzeniu z chemioterapią cytotoksyczną), niedokrwistość, pancytopenia, granulocytopenia, nadwrażliwość, hiperglikemia, zmniejszenie masy ciała, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, zwiększenie LDH, hipokalcemia, parestezje, osłabienie czucia, pobudzenie, bezsenność, rozszerzenie naczyń, zawroty głowy, niepokój, zaburzenia łzawienia, zapalenie spojówek, szumy uszne, ból ucha, zawał serca (w tym rzadko zgłaszane przypadki zakończone zgonem), arytmia, migotanie przedsionków, tachykardia, zaburzenia serca, nadciśnienie, hipotonia ortostatyczna, niskie ciśnienie, skurcz oskrzeli (w tym rzadko zgłaszane przypadki zakończone zgonem), choroby układu oddechowego, ból w klatce piersiowej, duszność, wzmożony kaszel, nieżyt nosa, wymioty, biegunka, ból brzucha, zaburzenia połykania, zapalenie jamy ustnej, zaparcia, niestrawność, jadłowstręt, podrażnienie gardła, pokrzywka, potliwość, poty nocne, choroby skóry, wzmożone napięcie mięśniowe, ból mięśni, ból stawów, ból pleców, ból szyi, ból, ból w obrębie guza, zaczerwienienie, złe samopoczucie, zespół przeziębienia, zmęczenie, dreszcze, niewydolność wielonarządowa (w tym rzadko zgłaszane przypadki zakończone zgonem). Niezbyt często: zaburzenia krzepnięcia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, limfadenopatia, depresja, nerwowość, zaburzenia smaku, niewydolność lewokomorowa, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, niedokrwienie mięśnia serca, bradykardia, astma, zarostowe zapalenie oskrzelików, zaburzenia płucne, hipoksja, powiększenie obwodu brzucha, ból w miejscu wkłucia. Rzadko: ciężkie infekcje wirusowe, anafilaksja, ciężkie zdarzenia serca (w tym rzadko zgłaszane przypadki zakończone zgonem), śródmiąższowa choroba płuc (w tym przypadki zakończone zgonem). Bardzo rzadko: przejściowe zwiększenie poziomu IgM w surowicy, zespół lizy guza i zespół uwolnienia cytokin (w tym rzadko zgłaszane przypadki zakończone zgonem), choroba posurowicza, neuropatia obwodowa, porażenie nerwu twarzowego, ciężka utrata widzenia, niewydolność serca (w tym rzadko zgłaszane przypadki zakończone zgonem), zapalenie naczyń (głównie skórnych), leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, niewydolność oddechowa (w tym rzadko zgłaszane przypadki zakończone zgonem), perforacja żołądka lub jelit (w tym przypadki zakończone zgonem), poważne reakcje skórne o typie pęcherzowym (zespół Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Lyella, w tym przypadki zakończone zgonem), niewydolność nerek (w tym rzadko zgłaszane przypadki zakończone zgonem). Częstość nieznana: późna neutropenia (związana z wlewem), ostra odwracalna małopłytkowość związana z wlewem, neuropatia nerwów czaszkowych, utrata innych zmysłów, utrata słuchu, nacieki płucne. Odnotowano przypadki zespołu odwracalnej tylnej encefalopatii - PRES (wystąpiły u pacjentów z rozpoznanymi czynnikami ryzyka PRES, w tym ukrytymi chorobami, nadciśnieniem tętniczym, leczeniem immunosupresyjnym i (lub) chemioterapią).

Pozostałe informacje

Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Preparat należy przechowywać w temp. 2-8st.C.