Rilmenidine Grindeks - baza leków

Wskazania

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężka depresja. Ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 15 ml/min). Jednoczesne stosowanie sultoprydu.

Dawkowanie

Doustnie. Zalecana dawka to 1 tabl. na dobę (1 mg) w pojedynczej dawce, rano. Jeżeli po miesiącu leczenia nie uzyska się normalizacji wartości ciśnienia tętniczego, dawkę można zwiększyć do 2 tabl. (2 mg) na dobę (1 tabl. rano i 1 tabl. wieczorem) przyjmowanych bezpośrednio przed posiłkiem. Leczenie należy kontynuować przez nieokreślony czas. Szczególne grupy pacjentów. Ze względu na dobrą tolerancję biologiczną i kliniczną leku, może być on stosowany u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z cukrzycą. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, jeżeli klirens kreatyniny jest większy niż 15 ml/min, modyfikacja dawki nie jest konieczna. Nie należy stosować rylmenidyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <15 ml/min). Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności nie zaleca się stosowania rylmenidyny u dzieci.

Skład

1 tabl. zawiera 1 mg rylmenidyny, co odpowiada 1,544 mg diwodorofosforanu rylmenidyny.

Działanie

Lek hipotensyjny, agonista receptora imidazolinowego. Rylmenidyna, oksazolina o właściwościach hipotensyjnych, działająca w ośrodkach wazomotorycznych zarówno rdzenia przedłużonego jak i obwodowych. Rylmenidyna wykazuje większą selektywność w stosunku do receptorów imidazolowych (I₁) niż do mózgowych receptorów alfa-2-adrenergicznych, co odróżnia ją od leków z grupy agonistów receptorów alfa-2. Wchłanianie leku jest szybkie. C_max w surowicy występuje po 1,5-2 h po podaniu pojedynczej dawki 1 mg. Wchłanianie jest całkowite, dostępność biologiczna wynosi 100%, brak efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Wchłanianie leku jest stałe: zmienność międzyosobnicza jest niewielka, zaś przyjmowanie z posiłkiem nie wpływa na biodostępność; szybkość wchłaniania nie zmienia się przy zalecanych dawkach terapeutycznych. Stopień wiązania z białkami jest mniejszy niż 10%. Rylmenidyna tylko w niewielkim stopniu podlega metabolizmowi. Śladowe ilości metabolitów mogą pojawić się w moczu. Są to produkty hydrolizy lub utleniania pierścienia oksazolinowego. Metabolity nie wykazują działania agonistycznego na receptory alfa–2 adrenergiczne. Rylmenidyna jest wydalana głównie przez nerki: 65% podanego leku jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem. T_0,5 wynosi 8 h, niezależnie od dawki czy zastosowania wielokrotnych dawek. Badania farmakokinetyczne wykazały, że okres półtrwania w fazie eliminacji u pacjentów w wieku powyżej 70 lat wynosi 12 h. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 11 h. Ponieważ eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki, jest ona zmniejszona proporcjonalnie do nasilenia zaburzeń czynności nerek. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 15 ml/min), okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 35 h.

Interakcje

Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia komorowych zaburzeń rytmu serca (zwłaszcza torsade de pointes) przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie rylmenidyny z sultoprydem. Nie zaleca się stosowania rylmenidyny z alkoholem. Alkohol zwiększa działanie sedacyjne rylmenidyny. Zaburzenie czujności może mieć niekorzystny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy unikać spożywania napojów alkoholowych i leków zawierających alkohol. Nie zaleca się stosowania rylmenidyny z β-adrenolitykami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca (bisoprolol, karwedilol, metoprolol). Ośrodkowe zmniejszenie napięcia współczulnego i działanie rozszerzające naczynia leków przeciwnadciśnieniowych działających ośrodkowo może być szkodliwe u pacjentów z niewydolnością serca leczonych β-adrenolitykami i lekami rozszerzającymi naczynia. Nie zaleca się stosowania rylmenidyny z oksybatem sodu - zwiększona depresja ośrodkowego układu nerwowego; zmniejszona czujność może sprawić, że prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn stanie się niebezpieczne. Nie zaleca się stosowania rylmenidyny z inhibitorami MAO - działanie przeciwnadciśnieniowe rylmenidyny może być częściowo antagonizowane. Szczególnej uwagi wymaga stosowanie rylmenidyny z baklofenem - zwiększenie działania przeciwnadciśnieniowego; należy monitorować ciśnienie krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę leku przeciwnadciśnieniowego. Szczególnej uwagi wymaga stosowanie rylmenidyny z β-adrenolitykami (należy unikać nagłego odstawienia działającego ośrodkowo leku przeciwnadciśnieniowego; należy przeprowadzić obserwację kliniczną). Szczególnej uwagi wymaga stosowanie rylmenidyny z lekami powodującymi torsade de pointes (oprócz sultoprydu): leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid); leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, dofetylid, ibutylid, sotalol); niektóre neuroleptyki: pochodne fenotiazyny (chlorpromazyna, lewomepromazyna, tiorydazyna), benzamidy (amisulpryd, sulpiryd, tiapryd), butyrofenony (droperydol, haloperydol), inne neuroleptyki (pimozyd); inne leki: beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna, mizolastyna, moksyfloksacyna, pentamidyna, spiramycyna podawana dożylnie, winkamina podawana dożylnie. Przy stosowaniu rylmenidyny z tymi lekami istnieje zwiększone ryzyko arytmii komorowych, zwłaszcza zaburzeń torsade de pointes. Zaleca się monitorowanie kliniczne i elektrokardiograficzne. Szczególnej uwagi wymaga stosowanie rylmenidyny z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (działanie przeciwnadciśnieniowe rylmenidyny może być częściowo antagonizowane) oraz z lekami przeciwnadciśnieniowymi (nasilenie działania obniżającego ciśnienie krwi; zwiększone ryzyko niedociśnienia ortostatycznego). Skojarzenia leków, które należy rozważyć: α-adrenolityki (nasilenie działania obniżającego ciśnienie krwi; zwiększone ryzyko niedociśnienia ortostatycznego); amifostyna (zwiększenie działania przeciwnadciśnieniowego); kortykosteroidy, tetrakozaktyd (podanie ogólne) - oprócz hydrokortyzonu stosowanego w terapii zastępczej w chorobie Addisona (zmniejszenie działania przeciwnadciśnieniowego (zatrzymanie wody i sodu przez kortykosteroidy); neuroleptyki, leki przeciwdepresyjne typu imipraminy (zwiększone działanie przeciwnadciśnieniowe i ryzyko niedociśnienia ortostatycznego - działanie kumulacyjne); inne leki działające hamująco na OUN: pochodne morfiny (leki przeciwbólowe, przeciwkaszlowe i leki stosowane w substytucyjnej terapii opioidowej, takie jak buprenorfina, metadon), pochodne benzodiazepiny, anksjolityki inne niż pochodne benzodiazepiny, leki nasenne, neuroleptyki, antagoniści receptora histaminowego H₁ o działaniu uspokajającym, leki przeciwdepresyjne o działaniu uspokajającym (amitryptylina, doksepina, mianseryna, mirtazapina, trimipramina), inne działające ośrodkowo leki przeciwnadciśnieniowe, baklofen, talidomid, pizotifen, indoramina (zwiększone działanie hamujące OUN; zaburzenie koncentracji może niebezpiecznie wpływać na prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn).

Środki ostrożności

Podczas odstawiania rylmenidyny, dawkę należy zmniejszać stopniowo; leczenia nigdy nie należy przerywać nagle. U pacjentów z chorobami układu krążenia w wywiadzie (udar mózgu, zawał mięśnia sercowego), lek powinien być podawany pod stałą kontrolą lekarską. Z powodu ryzyka zmniejszenia częstości akcji serca i wywołania bradykardii podczas przyjmowania rylmenidyny, należy dokładnie rozważyć rozpoczęcie leczenia u pacjentów z bradykardią lub z czynnikami ryzyka bradykardii (np. u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, z blokiem przedsionkowo-komorowym, z wcześniej ujawnioną niewydolnością serca lub innym stanem, w którym częstość akcji serca jest uwarunkowana nadmierną aktywacją układu współczulnego). U tych pacjentów jest uzasadnione kontrolowanie częstości akcji serca, zwłaszcza podczas pierwszych 4 tygodni terapii. Nie zaleca się spożywania alkoholu w trakcie leczenia. Nie zaleca się stosowania w skojarzeniu z beta-adrenolitykami stosowanymi przy niewydolności serca (bisoprolol, karwedylol, metoprolol). Z powodu możliwego wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego, pacjentów w podeszłym wieku należy ostrzec przed zwiększonym ryzykiem upadków. Nie zaleca się stosowania rylmenidyny w skojarzeniu z inhibitorami MAO. Nie zaleca się stosowania w skojarzeniu z oksybatem sodu.

Ciąża i laktacja

W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania leku podczas ciąży. Nie ma danych lub istnieją ograniczone dane (dotyczące mniej niż 300 ciąż) odnośnie stosowania rylmenidyny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie lub pośrednie szkodliwe działanie w odniesieniu do toksycznego wpływu na rozród. Nie wiadomo, czy rylmenidyna/ metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Na podstawie dostępnych danych farmakodynamicznych/ toksykologicznych dotyczących zwierząt stwierdzono przenikanie rylmenidyny/metabolitów do mleka. Nie można wykluczyć ryzyka dla karmionych piersią noworodków lub niemowląt. Nie należy stosować leku podczas karmienia piersią. Badania działania na rozrodczość u szczurów nie wykazały wpływu rylmenidyny na płodność.

Działania niepożądane

Często: lęk, depresja, bezsenność, senność, ból głowy, zawroty głowy, palpitacje, uczucie zimna w kończynach, ból w górnej części brzucha, suchość błony śluzowej jamy ustnej, biegunka, zaparcia, świąd, wysypka, skurcze mięśni, zaburzenie czynności seksualnych, astenia, zmęczenie, obrzęk. Niezbyt często: uderzenia gorąca, niedociśnienie ortostatyczne, nudności. Rzadko: duszności. Częstość nieznana: bradykardia.

Pozostałe informacje

Nie przeprowadzono specyficznych badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Ponieważ jednak senność jest częstym działaniem niepożądanym, należy poinformować pacjentów, że może ona wpływać na ich zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.