Lazcluze - baza leków

Wskazania

Lek w skojarzeniu z amiwantamabem jest wskazany w pierwszej linii leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NSCLC) z delecjami w eksonie 19 EGFR lub mutacjami substytucyjnymi eksonu 21 L858R.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną (substancje czynne) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie preparatem powinien rozpoczynać lekarz mający doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Przed rozpoczęciem stosowania leku należy ustalić dodatni status mutacji EGFR w próbkach tkanki guza lub osocza za pomocą zwalidowanej metody badania. Jeśli nie wykryto mutacji w próbce osocza, należy zbadać tkankę guza, jeśli jest dostępna w wystarczającej ilości i jakości, ze względu na możliwość uzyskania fałszywie ujemnych wyników przy użyciu testu
osoczowego. Zalecana dawka leku wynosi 240 mg raz na dobę w skojarzeniu z amiwantamabem. Zaleca się podawanie leku w dowolnym momencie przed podaniem
amiwantamabu, jeśli jest on podawany tego samego dnia. Żylne zdarzenia zakrzepowo-zatorowe (VTE) podczas jednoczesnego stosowania z amiwantamabem. Na początku leczenia należy profilaktycznie podawać leki przeciwzakrzepowe w celu zapobiegania żylnym incydentom zakrzepowo-zatorowym (VTE) u pacjentów otrzymujących lazertynib w skojarzeniu z amiwantamabem. Zgodnie z wytycznymi klinicznymi, pacjenci powinni otrzymywać profilaktyczne dawki doustnego antykoagulantu o bezpośrednim działaniu (DOAC) lub heparyny drobnocząsteczkowej (LMWH). Nie zaleca się stosowania antagonistów witaminy K. Reakcje dotyczące skóry i paznokci. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia i nasilenia reakcji skórnych i dotyczących paznokci u pacjentów otrzymujących lek w skojarzeniu z amiwantamabem zaleca się profilaktyczne stosowanie doustnych i miejscowych antybiotyków. Zaleca się również stosowanie niekomedogennego środka nawilżającego do skóry (preferowane są preparaty na bazie ceramidów lub inne preparaty zapewniające długotrwałe nawilżenie skóry i niezawierające środków wysuszających) na twarz i całe ciało (z wyjątkiem skóry głowy) oraz roztworu chlorheksydyny do mycia rąk i stóp. Pacjentów należy poinstruować, aby ograniczyli ekspozycję na słońce w trakcie i przez 2 mies. po zakończeniu terapii skojarzonej lazertynibem. Czas trwania leczenia. Leczenie należy kontynuować do czasu progresji choroby lub wystąpienia nietolerowanej toksyczności. Pominięcie dawki. W przypadku pominięcia zaplanowanej dawki leku można ją podać w ciągu 12 h. Jeśli od podania dawki minęło więcej niż 12 h, nie należy podawać pominiętej dawki, a następną dawkę należy podać zgodnie ze zwykłym schematem dawkowania. Modyfikacje dawki. Zalecane zmniejszenie dawki leku w razie wystąpienia działań niepożądanych: dawka początkowa - 240 mg raz na dobę; 1. zmniejszenie dawki - 160 mg raz na dobę; 2. zmniejszenie dawki - 80 mg raz na dobę; 3. zmniejszenie dawki - odstawić lek. Zalecane modyfikacje dawki lazertynibu i amiwantamabu w przypadku wystąpienia działań niepożądanych. Śródmiąższowa choroba płuc (ILD)/nieinfekcyjne zapalenie płuc (każdy stopień): wstrzymać podawanie lazertynibu i amiwantamabu w przypadku podejrzenia ILD/nieinfekcyjnego zapalenia płuc. W przypadku potwierdzenia ILD/nieinfekcyjnego zapalenia płuc należy na stałe odstawić lazertynib i amiwantamab. Żylne zdarzenia zakrzepowo-zatorowe (VTE): zdarzenia z niestabilnością kliniczną (np. niewydolność oddechowa lub zaburzenia czynności serca): wstrzymać podawanie lazertynibu i amiwantamabu do czasu ustabilizowania stanu klinicznego pacjenta. Następnie można wznowić podawanie obu leków w tej samej dawce; nawracające zdarzenie VTE pomimo terapeutycznego poziomu działania przeciwzakrzepowego: należy na stałe odstawić amiwantamab. Leczenie można kontynuować stosując lazertynib w tej samej dawce. Reakcje skórne i dotyczące paznokci: stopień 1.: należy rozpocząć leczenie wspomagające zgodnie ze wskazaniami klinicznymi, ponowna ocena po 2 tyg.; stopień 2.: należy rozpocząć leczenie wspomagające zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Jeśli po 2 tyg. nie nastąpi poprawa, należy zmniejszyć dawkę amiwantamabu i kontynuować podawanie lazertynibu. Oceniać stan co 2 tyg., w przypadku braku poprawy, zmniejszyć dawkę lazertynibu do czasu uzyskania stopnia ≤1.; stopień 3.: należy rozpocząć leczenie wspomagające zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Wstrzymać podawanie lazertynibu i amiwantamabu. Po zmniejszeniu nasilenia do stopnia ≤ 2. należy wznowić podawanie obu leków w tej samej dawce lub rozważyć zmniejszenie dawki, zmniejszając najpierw dawkę amiwantamabu. Jeśli w ciągu 2 tyg. nie nastąpi poprawa, należy na stałe odstawić zarówno lazertynib, jak i amiwantamab; stopień 4. (w tym ciężkie pęcherzowe lub złuszczające stany skóry, np. martwica toksycznorozpływna naskórka):  na stałe odstawić amiwantamab i wstrzymać stosowanie lazertynibu do czasu uzyskania stopnia ≤2. lub wartości wyjściowej. Po zmniejszeniu nasilenia do stopnia ≤2. należy wznowić leczenie lazertynibem w tej samej dawce. Hepatotoksyczność: stopień 3.-4.: wstrzymać podawanie lazertynibu i amiwantamabu. Po zmniejszeniu nasilenia do stopnia ≤1. należy wznowić podawanie obu leków w tej samej dawce lub rozważyć zmniejszenie dawki, zmniejszając najpierw dawkę amiwantamabu. Parestezje: stopień 3.-4.: należy rozpocząć leczenie wspomagające. Wstrzymać podawanie lazertynibu do czasu uzyskania stopnia ≤1. lub wartości wyjściowej. Wznowić leczenie lazertynibem w tej samej dawce lub rozważyć zmniejszenie dawki. Należy rozważyć odstawienie na stałe lazertynibu, jeśli poprawa nie nastąpi w ciągu 4 tyg. Biegunka: stopień 3.: należy rozpocząć leczenie wspomagające. Wstrzymać podawanie lazertynibu i amiwantamabu. Po zmniejszeniu nasilenia do stopnia ≤1. należy wznowić podawanie obu leków w tej samej dawce lub rozważyć zmniejszenie dawki, zmniejszając najpierw dawkę amiwantamabu; stopień 4.: należy rozpocząć leczenie wspomagające. Wstrzymać podawanie lazertynibu i amiwantamabu. Po zmniejszeniu nasilenia do stopnia ≤1. należy zmniejszyć dawki, zmniejszając najpierw dawkę amiwantamabu. Zapalenie jamy ustnej: stopień 3.-4.: wstrzymać podawanie lazertynibu i amiwantamabu. Po zmniejszeniu nasilenia do stopnia ≤2. należy wznowić podawanie obu leków w tej samej dawce lub rozważyć zmniejszenie dawki, zmniejszając najpierw dawkę amiwantamabu. Inne działania niepożądane: stopień 3.-4.: wstrzymać podawanie lazertynibu i amiwantamabu do czasu ustąpienia działania niepożądanego do stopnia ≤1. lub do wartości wyjściowej. Wznowić stosowanie jednego lub obu leków, preferencyjnie wznawiając najpierw stosowanie lazertynibu w zmniejszonej dawce, chyba że istnieje silne podejrzenie, że działanie niepożądane jest związane ze stosowaniem lazertynibu. Należy rozważyć odstawienie na stałe zarówno lazertynibu, jak i amiwantamabu, jeśli poprawa nie nastąpi w ciągu 4 tyg. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej (PK) nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek są ograniczone. PK lazertynibu u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek jest nieznana. Należy zachować ostrożność u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek. Nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. PK lazertynibu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby jest nieznana. Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Nie ma istotnego zastosowania lazertynibu w populacji dzieci i młodzieży w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuca. Sposób podania. Tabletki należy połykać w całości z jedzeniem lub bez jedzenia. Tabletek nie należy kruszyć, dzielić ani żuć. Jeśli w dowolnym momencie po przyjęciu leku wystąpią wymioty, kolejną dawkę należy przyjąć następnego dnia.

Skład

1 tabl. powl. zawiera 80 mg lub 240 mg lazertynibu.

Działanie

Lazertynib jest nieodwracalnym inhibitorem kinazy tyrozynowej EGFR (TKI). Selektywnie hamuje zarówno pierwotne aktywujące mutacje EGFR (delecje eksonu 19 i mutacje substytucyjne eksonu 21 L858R), jak i mutację oporności EGFR T790M, jednocześnie wykazując mniejszą aktywność wobec EGFR typu dzikiego. Po pojedynczym i wielokrotnym podaniu doustnym raz na dobę C_max lazertynibu w osoczu i AUC zwiększały się w przybliżeniu proporcjonalnie do dawki w zakresie dawek od 20 do 320 mg. Ekspozycja na lek w osoczu w stanie stacjonarnym została osiągnięta w 15. dniu podawania raz na dobę, a ok. 2-krotną kumulację obserwowano w stanie stacjonarnym przy dawce 240 mg raz na dobę. Ekspozycja na lazertynib w osoczu była porównywalna, gdy lazertynib podawano w skojarzeniu z amiwantamabem lub w monoterapii. Mediana czasu do osiągnięcia C_max dla pojedynczej dawki i stanu stacjonarnego była porównywalna i wynosiła od 2 do 4 h. Wiązanie lazertynibu z białkami osocza wynosiło u ludzi ok. 99,2%. Lazertynib jest metabolizowany głównie przez koniugację z glutationem, zarówno enzymatycznie przez transferazę glutationu (GST), jak i nieenzymatycznie, a także przez CYP3A4. T_0,5 lazertynibu w dawce 240 mg wynosiły odpowiednio, 44,5 (29,5%) l/h i 64,7 (32,8%) h. Po podaniu pojedynczej doustnej dawki radioznakowanego lazertynibu, ok. 86% dawki pojawiło się w kale i 4% w moczu.

Interakcje

Silne induktory CYP3A4 mogą zmniejszać stężenie lazertynibu w osoczu. Lazertynib może zwiększać stężenie substratów CYP3A4 i BCRP w osoczu. Substancje, które mogą zmieniać stężenie lazertynibu w osoczu. Jednoczesne stosowanie dawek wielokrotnych ryfampicyny (silnego induktora CYP3A4) zmniejszało stężenie lazertynibu C_max o 72% i AUC o 83% u zdrowych osób. Należy unikać jednoczesnego stosowania lazertynibu z silnymi induktorami CYP3A4 (np. karbamazepiną, fenytoiną, ryfampicyną, zielem dziurawca). Jednoczesne stosowanie lazertynibu z umiarkowanymi induktorami CYP3A4 może również zmniejszać stężenie lazertynibu w osoczu, dlatego umiarkowane induktory CYP3A4 (np. bosentan, efawirenz, modafinil) należy stosować ostrożnie. Jednoczesne stosowanie dawek wielokrotnych itrakonazolu (silnego inhibitora CYP3A4) powodowało 1,19-krotne zwiększenie C_max i 1,46-krotne zwiększenie AUC lazertynibu u zdrowych osób. Nie jest wymagane dostosowanie dawki początkowej w przypadku jednoczesnego stosowania lazertynibu z inhibitorami CYP3A4. Nie jest wymagane dostosowanie dawki, gdy lazertynib jest stosowany z produktami zmniejszającymi wydzielanie kwasu żołądkowego (IPP i antagonistami receptora H2). Leki, których stężenie w osoczu może być zmienione przez lazertynib. Jednoczesne stosowanie wielokrotnych dawek 160 mg lazertynibu raz na dobę powodowało 1,39- krotne zwiększenie C_max midazolamu (substratu CYP3A4) i 1,47-krotne zwiększenie AUC. Leki o wąskim indeksie terapeutycznym, które są substratami CYP3A4 (np. cyklosporyna, ewerolimus, pimozyd, chinidyna, syrolimus, takrolimus) należy stosować ostrożnie, ponieważ lazertynib może zwiększać ich stężenie w osoczu. Jednoczesne stosowanie wielokrotnych dawek 160 mg lazertynibu raz na dobę powodowało 2,24- krotne zwiększenie stężenia rosuwastatyny (substratu BCRP) C_max i 2,02-krotne zwiększenie AUC. Leki o wąskim indeksie terapeutycznym, które są substratami BCRP (np. sunitynib), należy stosować ostrożnie, ponieważ lazertynib może zwiększać ich stężenie w osoczu. Nie można wykluczyć indukcji CYP1A2; zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego podawania z substratami CYP1A2 (np. tyzanidyną).

Środki ostrożności

U pacjentów leczonych lazertynibem i amiwantamabem zgłaszano występowanie śródmiąższowej choroby płuc (ILD) lub działania niepożądane podobne do ILD (np. nieinfekcyjne zapalenie płuc), w tym zdarzenia zakończone zgonem. Pacjenci z ILD w wywiadzie, ILD wywołaną lekami, popromiennym zapaleniem płuc, które wymagało leczenia sterydami, lub z jakimikolwiek dowodami klinicznie aktywnej ILD zostali wyłączeni z głównego badania klinicznego. Pacjenci powinni być obserwowani pod kątem objawów wskazujących na ILD/nieinfekcyjne zapalenie płuc (np. duszność, kaszel, gorączka). W razie wystąpienia objawów, należy przerwać leczenie lazertynibem do czasu zbadania tych objawów. Należy ocenić podejrzewaną ILD lub działania niepożądane podobne do ILD i w razie potrzeby rozpocząć odpowiednie leczenie. Lazertynib należy na stałe odstawić u pacjentów z potwierdzoną ILD lub działaniami niepożądanymi podobnymi do ILD. U pacjentów otrzymujących lek w skojarzeniu z amiwantamabem zgłaszano występowanie żylnych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (VTE), w tym zakrzepicy żył głębokich (DVT) i zatorowości płucnej (PE), w tym zdarzenia zakończone zgonem. Zgodnie z wytycznymi klinicznymi, pacjenci powinni otrzymywać profilaktyczne dawki doustnego leku przeciwzakrzepowego o bezpośrednim działaniu (DOAC) lub heparyny drobnocząsteczkowej (LMWH). Nie zaleca się stosowania antagonistów witaminy K. Należy monitorować objawy przedmiotowe i podmiotowe VTE. Pacjenci ze zdarzeniami VTE powinni być leczeni przeciwzakrzepowo zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. W przypadku zdarzeń VTE, którym towarzyszy niestabilność kliniczna, leczenie należy wstrzymać do czasu ustabilizowania stanu klinicznego pacjenta. Następnie można wznowić stosowanie obu leków w tej samej dawce. W przypadku nawrotu pomimo odpowiedniego leczenia przeciwzakrzepowego, należy przerwać stosowanie amiwantamabu. Leczenie można kontynuować lazertynibem w tej samej dawce. Reakcje dotyczące skóry i paznokci. U pacjentów leczonych lazertynibem w skojarzeniu z amiwantamabem występowały wysypka (w tym trądzikowe zapalenie skóry), świąd i suchość skóry. Pacjentów należy poinstruować, aby ograniczyli ekspozycję na słońce w trakcie leczenia i przez 2 mies. po zakończeniu leczenia skojarzonego lazertynibem. Zaleca się stosowanie odzieży ochronnej i filtrów przeciwsłonecznych UVA/UVB o szerokim spektrum działania. Zalecane jest profilaktyczne podejście do zapobiegania wysypce. Obejmuje ono, na początku terapii, profilaktyczne podawanie doustnego antybiotyku (np. doksycyklinę lub minocyklinę, 100 mg 2 razy na dobę) rozpoczynając w dniu 1. przez 12 pierwszych tygodni leczenia, a po zakończeniu doustnej antybiotykoterapii miejscowy antybiotyk (np. 1% klindamycynę) na skórę głowy przez kolejne 9 mies. leczenia. Zaleca się stosowanie niekomedogennego środka nawilżającego (preferowane są preparaty na bazie ceramidów lub inne preparaty, które zapewniają długotrwałe nawilżenie skóry i nie zawierają środków wysuszających) do skóry twarzy i całego ciała (z wyjątkiem skóry głowy) oraz roztworu chloroheksydyny do mycia rąk i stóp, rozpoczynając w dniu 1., i kontynuować podczas leczenia. Zaleca się wystawić recepty na stosowane miejscowo i (lub) doustnie antybiotyki i stosowane miejscowo kortykosteroidy w momencie rozpoczęcia dawkowania, aby zminimalizować wszelkie opóźnienia w postępowaniu reaktywnym jeśli wystąpi wysypka mimo zastosowania profilaktyki. Jeśli wystąpią reakcje skórne lub reakcje dotyczące paznokci, należy zastosować terapię wspomagającą, podać stosowane miejscowo kortykosteroidy oraz stosowane miejscowo i (lub) doustnie antybiotyki. W przypadku zdarzeń stopnia 3. lub źle tolerowanych zdarzeń stopnia 2. należy również podać stosowane ogólnoustrojowo antybiotyki i doustne steroidy oraz rozważyć konsultację dermatologiczną. W zależności od stopnia ciężkości należy zmniejszyć dawkę lazertynibu, przerwać jego stosowanie lub odstawić go na stałe. U pacjentów leczonych lazertynibem w skojarzeniu z amiwantamabem wystąpiły zaburzenia oka, w tym zapalenie rogówki. Pacjenci, u których wystąpią nasilające się objawy oczne, powinni zostać niezwłocznie skierowani do okulisty i powinni zaprzestać stosowania soczewek kontaktowych do czasu oceny objawów. 1 tabl. powl. zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Ciąża i laktacja

Nie ma danych dotyczących stosowania lazertynibu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję (zmniejszona przeżywalność zarodka i płodu, i zmniejszona masa ciała płodu). W oparciu o mechanizm działania i dane uzyskane na zwierzętach, lazertynib podawany kobietom w ciąży może powodować uszkodzenie płodu. Lazertynibu nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że korzyść z leczenia kobiety zostanie uznana za przewyższającą potencjalne ryzyko dla płodu. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas przyjmowania tego leku, powinna zostać poinformowana o potencjalnym ryzyku dla płodu. Nie wiadomo, czy lazertynib lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego lub wpływają na produkcję mleka. Ponieważ nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka karmionego piersią, pacjentkom należy zalecić, aby nie karmiły piersią podczas leczenia i przez 3 tyg. po przyjęciu ostatniej dawki lazertynibu. Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie skutecznej antykoncepcji w trakcie leczenia i do 3 tyg. po jego zakończeniu. Pacjentom płci męskiej i ich partnerkom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie skutecznej antykoncepcji (np. prezerwatywy) oraz nieoddawanie ani nieprzechowywanie nasienia w trakcie leczenia i przez 3 tyg. po przyjęciu ostatniej dawki lazertynibu. Badania na zwierzętach wykazały, że lazertynib ma wpływ na narządy rozrodcze u samic (zmniejszona liczba cykli estralnych i ciał lutealnych) i samców (zmiany zwyrodnieniowe jąder) i może upośledzać płodność samic i samców.

Działania niepożądane

Bardzo często: hipoalbuminemia (dotyczy tylko amiwantamabu), zmniejszony apetyt, hipokalcemia, hipokaliemia, parestezje, zawroty głowy, inne zaburzenia oka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, zapalenie jamy ustnej, biegunka, zaparcia, nudności, wymioty, ból brzucha, hepatotoksyczność, wysypka, toksyczność dotycząca paznokci, sucha skóra, świąd, skurcze mięśni, ból mięśni, obrzęk (dotyczy tylko amiwantamabu), zmęczenie, gorączka, reakcja związana z infuzją (dotyczy tylko amiwantamabu). Często: hipomagnezemia, zaburzenia widzenia, zapalenie rogówki, wzrost rzęs, śródmiąższowa choroba płuc/nieinfekcyjne, zapalenie płuc, hemoroidy, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, pokrzywka. Działania niepożądane u pacjentów otrzymujących lazertynib w skojarzeniu z amiwantamabem. Żylne zdarzenia zakrzepowo-zatorowe (VTE), w tym zakrzepica żył głębokich (14,5%) i zatorowość płucna (PE) (17,3%), zgłoszono u 37% pacjentów. Większość przypadków była stopnia 1. lub 2.; zdarzenia stopnia 3.- 4. wystąpiły u 11% pacjentów, a zmarło 0,5% pacjentów; mediana czasu do wystąpienia pierwszego zdarzenia VTE wynosiła 84 dni. Zdarzenia VTE doprowadziły do przerwania którejkolwiek terapii u 2,9% pacjentów. Śródmiąższową chorobę płuc lub działania niepożądane podobne do ILD (np. nieinfekcyjne zapalenie płuc) zgłaszano podczas stosowania lazertynibu w skojarzeniu z amiwantamabem, a także z innymi inhibitorami EGFR. ILD lub nieinfekcyjne zapalenie płuc zgłoszono u 3,1% pacjentów, w tym 0,2% przypadków śmiertelnych. Pacjenci z ILD w wywiadzie, ILD wywołaną lekami, popromiennym zapaleniem płuc, które wymagało leczenia steroidami, lub z jakimikolwiek dowodami klinicznie aktywnej ILD zostali wykluczeni z badania klinicznego. Wysypka (w tym trądzikowe zapalenie skóry), świąd i suchość skóry wystąpiła u 89% pacjentów. Większość przypadków była stopnia 1. lub 2., a zdarzenia stopnia 3. wystąpiły u 27% pacjentów. Wysypka prowadząca do przerwania którejkolwiek terapii wystąpiła u 6% pacjentów. Wysypka pojawiała się zwykle w ciągu pierwszych 4 tyg. leczenia, a mediana czasu do jej wystąpienia wynosiła 14 dni. Toksyczne działania na paznokcie wystąpiły u pacjentów. Większość zdarzeń była stopnia 1. lub 2., a toksyczne działania na paznokcie stopnia 3. wystąpiły u 11% pacjentów. Zaburzenia oka, w tym zapalenie rogówki (2,6%), wystąpiły u pacjentów. Większość zdarzeń była stopnia 1.-2. Reakcje związane z hepatotoksycznością wystąpiły u 47% pacjentów. Większość zdarzeń była stopnia 1.-2., a hepatotoksyczność stopnia 3.-4. wystąpiła u 9% pacjentów. Większość zdarzeń była związana ze zwiększeniem aktywności aminotransferaz w surowicy; u niewielkiej liczby pacjentów przerwano podawanie leku lub zmniejszono dawkę. W badaniach klinicznych nie odnotowano przypadków niewydolności wątroby ani przypadków hepatotoksyczności zakończonych zgonem. Parestezje wystąpiły u 34% pacjentów. Większość zdarzeń była stopnia 1.- 2., a parestezje stopnia 3. wystąpiły u 1,7% pacjentów. U większości pacjentów z parestezjami ustąpiły one po przerwaniu lub zmniejszeniu dawki. Zapalenie jamy ustnej wystąpiło u 43% pacjentów. Większość zdarzeń była stopnia 1.- 2., a zapalenie jamy ustnej stopnia 3. wystąpiło u 2,4% pacjentów. Biegunka wystąpiła u 29% pacjentów. Większość zdarzeń była stopnia 1.- 2., a biegunka stopnia 3. wystąpiła u 2,1% pacjentów. Pacjenci w podeszłym wieku (≥65 lat) zgłaszali więcej zdarzeń niepożądanych stopnia ≥3. w porównaniu z pacjentami w wieku <65 lat (81% vs. 70%).

Pozostałe informacje

Lek wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jeśli u pacjentów wystąpią objawy związane z leczeniem (takie jak zmęczenie) wpływające na ich zdolność koncentracji i reagowania, zaleca się, aby nie prowadzili pojazdów ani nie obsługiwali maszyn do czasu ustąpienia tych objawów.