Natrium chloratum 0,9% Kabi - baza leków

Wskazania

Nośnik lub rozpuszczalnik do parenteralnego podawania leków stosowanych dożylnie, domięśniowo lub podskórnie.

Przeciwwskazania

Hipernatremia, hipertonia, niewydolność serca, stany obrzęku u pacjentów z zaburzeniami serca, wątroby lub nerek, ciężkie nadciśnienie, kwasica metaboliczna. Ponadto należy uwzględnić przeciwwskazania do stosowania dodawanego preparatu.

Dawkowanie

Dożylne, domięśniowo lub podskórne. Dawkowanie ustala się w zależności od stężenia, w jakim należy podać rozpuszczony preparat.

Skład

1 ml roztworu zawiera 9 mg chlorku sodu. Osmolarność: 308 mOsmol/l.

Działanie

Chlorek sodu, główna sól odpowiedzialna za utrzymanie prawidłowego ciśnienia płynu pozakomórkowego, jest stosowany w leczeniu zmniejszonej objętości płynu pozakomórkowego, podczas odwodnienia oraz niedoboru sodu, spowodowanymi nadmierną diurezą, zapaleniem żołądka lub obniżonym spożyciem soli. Sód, składnik egzogenny i niemożliwy do zastąpienia, jest głównym kationem płynu pozakomórkowego i najważniejszym składnikiem osmotycznym w regulacji objętości krążącej krwi. Anion chlorkowy może ulec wymianie na wodorowęglanowy, zawsze dostępny dla metabolizmu komórkowego jako dwutlenek węgla. W przypadku łagodnej zasadowicy, podanie roztworu fizjologicznego soli daje możliwość uzupełnienia ubytku jonów chlorkowych, wydalenia z moczem nadmiaru wodorowęglanów, a w następstwie obniżenia i normalizacji zasobów zasad. Ponadto, izotoniczny roztwór chlorku sodu jest odpowiednim nośnikiem do podawania wielu leków i elektrolitów. Elektrolity - sód i chlor dystrybuowane są głównie do płynu pozakomórkowego. Jon sodowy jest głównie wydalany przez nerki (95%), a reszta przez skórę (pot) i układ pokarmowy.

Interakcje

Interakcje zależą od preparatu, który ma być rozpuszczony. Chlorek sodu wykazuje interakcję z węglanem litu, którego wydzielanie nerkowe jest wprost proporcjonalne do stężenia sodu w organizmie. Podanie chlorku sodu przyspiesza nerkowe wydzielanie litu, przez co ogranicza jego działanie terapeutyczne. Należy unikać dodawania alkoholu do roztworów chlorku sodu.

Środki ostrożności

Po otwarciu pojemnika roztwór należy zużyć natychmiast. W przypadku podawania podskórnego nie należy stosować żadnych dodatków, które mogłyby zmienić izotoniczność roztworu. Nie stosować roztworu jeśli nie jest przezroczysty i zawiera osad. Przed dodaniem zawartości ampułki do preparatu, należy sprawdzić zgodność rozpuszczanej substancji z chlorkiem sodu. U noworodków, zarówno wcześniaków jak i donoszonych, może występować zbyt wysokie stężenie sodu spowodowane niedojrzałością nerek. Dlatego u noworodków, zarówno wcześniaków jak i donoszonych, powtarzane wstrzyknięcia chlorku sodu można podać po określeniu stężenia sodu we krwi. Chlorek sodu należy stosować ostrożnie u pacjentów z nadciśnieniem, niewydolnością serca, obrzękiem płuc lub obrzękiem obwodowym, zaburzeniami czynności nerek, w stanie przedrzucawkowym, z hiperaldosteronizmem, marskością wątroby i innymi chorobami wątroby, hiperwolemią, zwężeniem dróg moczowych, hipoproteinemią oraz innymi chorobami i leczeniem (np. kortykosteroidami) związanymi z zatrzymaniem sodu.

Ciąża i laktacja

Z uwagi na właściwości preparatu, nie należy spodziewać się jego wpływu na kobiety w okresie ciąży lub podczas karmienia piersią, jeśli sposób podawania jest poprawny i pod kontrolą. Preparat w okresie ciąży i karmienia piersią stosować z zachowanie ostrożności.

Działania niepożądane

Mogą wystąpić zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania. Nieodpowiednie lub nadmierne podanie roztworu chlorku sodu 9 mg/ml może wywołać przewodnienie, hipernatremię, hiperchloremię i związane z nimi objawy, takie jak kwasica metaboliczna spowodowana zmniejszeniem stężenia wodorowęglanów, oraz wystąpienie obrzęku. Nadmiar chlorku sodu może wywołać nudności, wymioty i ból głowy. Gdy rozpuszczalnik do sporządzania leków parenteralnych jest stosowany do rozcieńczania preparatów do wstrzykiwań, to rodzaj dodawanego leku określa prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych związanych z dodanym preparatem leczniczym, należy natychmiast przerwać infuzję, ocenić stan pacjenta, wdrożyć odpowiednie postępowanie korygujące oraz zachować roztwór w razie konieczności jego późniejszej analizy.