Voydeya - baza leków

Wskazania

Jako lek dodatkowy do stosowania z rawulizumabem lub ekulizumabem w leczeniu dorosłych pacjentów z nocną napadową hemoglobinurią (PNH), u których występuje resztkowa niedokrwistość hemolityczna.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Pacjenci z niewyleczonym zakażeniem meningokokowym (Neisseria meningitidis) na początku leczenia. Pacjenci, którzy nie mają aktualnego szczepienia przeciwko zakażeniom meningokokowym (Neisseria meningitidis), chyba że przez 2 tyg. po szczepieniu będą otrzymywać leczenie profilaktyczne odpowiednimi antybiotykami.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie powinien rozpoczynać pracownik fachowego personelu medycznego mający doświadczenie w leczeniu pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi. Zalecana dawka początkowa to 150 mg 3 razy na dobę, w odstępie ok. 8 h (±2 h). Dawkę można zwiększyć do 200 mg 3 razy na dobę po co najmniej 4 tyg. leczenia w zależności od odpowiedzi klinicznej. Pominięcie dawki. W przypadku pominięcia dawki należy zalecić pacjentom, aby ją przyjęli jak tylko sobie o tym przypomną, chyba że zbliża się pora przyjęcia kolejnej dawki. W takim przypadku pacjenci nie powinni przyjmować pominiętej dawki i przyjąć lek o następnej planowej porze. Należy poinformować pacjentów, aby nie przyjmowali jednocześnie 2 lub więcej dawek. Przerwanie leczenia. Ze względu na możliwość zwiększenia aktywności AlAT po zaprzestaniu leczenia, w przypadku przerwania leczenia dawkę należy zmniejszać w ciągu 6 dni aż do całkowitego odstawienia leku w następujący sposób: schemat dawkowania 100 mg - 100 mg 2 razy na dobę przez 3 dni, a następnie 100 mg raz na dobę przez 3 dni; schemat dawkowania 150 mg - 100 mg 3 razy na dobę przez 3 dni, a następnie 50 mg 3 razy na dobę przez 3 dni; schemat dawkowania 200 mg - 100 mg 3 razy na dobę przez 3 dni, a następnie 100 mg 2 razy na dobę przez 3 dni. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowanie dawki. Doświadczenie ze stosowaniem danikopanu u pacjentów w wieku ≥65 lat jest jednak ograniczone. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi (eGFR ≥60 do <90 ml/min/1,73 m²) lub umiarkowanymi (eGFR ≥30 do <60 ml/min/1,73 m²) zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²), zalecana dawka początkowa wynosi 100 mg 3 razy na dobę, podawane doustnie w odstępie ok. 8 h (± 2 h). Dawkę można zwiększyć do 150 mg 3 razy na dobę po co najmniej 4 tyg. leczenia w zależności od odpowiedzi klinicznej. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi (klasa A w skali Childa-Pugha) lub umiarkowanymi (klasa B w skali Childa-Pugha) zaburzeniami czynności wątroby. Nie przeprowadzono badań u pacjentów z ciężkimi (klasa C w skali Childa-Pugha) zaburzeniami czynności wątroby. W związku z tym nie zaleca się stosowania danikopanu w tej populacji. Nie ustalono dotychczas bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Sposób podania. Tabletki należy przyjmować z jedzeniem (posiłkiem lub przekąską).

Skład

1 tabl. powl. zawiera 50 mg lub 100 mg danikopanu. Preparat zawiera laktozę.

Działanie

Lek immunosupresyjny, inhibitor dopełniacza. Danikopan wiąże się odwracalnie z czynnikiem D dopełniacza (ang. factor D, FD) i działa jako selektywny inhibitor funkcji FD. Hamując FD, danikopan selektywnie blokuje aktywację alternatywnego szlaku dopełniacza (AP), co prowadzi do zapobiegania wytwarzaniu wielu efektorów, w tym fragmentów C3, po aktywacji AP. Pozostałe 2 szlaki dopełniacza (klasyczny i lektynowy) pozostają aktywne. Hamujący wpływ danikopanu na aktywację AP blokuje odkładanie się fragmentów C3 na czerwonych krwinkach pacjentów z PNH; takie odkładanie się jest kluczową przyczyną hemolizy zewnątrznaczyniowej (EVH), która u małej podgrupy pacjentów z PNH leczonych inhibitorem C5 może stać się istotna klinicznie. Utrzymanie procesu hamowania C5 kontroluje zagrażające życiu patofizjologiczne konsekwencje końcowej fazy aktywacji dopełniacza leżącej u podstaw PNH. Danikopan jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym, a średni czas do osiągnięcia C_max  wynosi ok. 3 h po podaniu. Danikopan jest wysoce przepuszczalnym substratem glikoproteiny P (P-gp) in vitro, ale ma niski współczynnik wypływu. Nie uważa się, aby wypływ P-gp z przewodu pokarmowego miał wpływ na ekspozycję na danikopan po podaniu doustnym. Danikopan nie jest substratem BCRP, OATP1B1 ani OATP1B3. Lek w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (91,5-94,3%) i ulega dystrybucji głównie w osoczu. Jest w znacznym stopniu metabolizowany (96%) po podaniu doustnym za pośrednictwem reakcji utleniania, redukcji i hydrolizy, przy czym jako główną drogę eliminacji zidentyfikowano hydrolizę amidową. Metabolizm za pośrednictwem mechanizmów CYP jest minimalny. Po podaniu doustnym główną drogą eliminacji jest kał (ok. 69% podanej dawki w porównaniu z ok. 25% podanej dawki wydalanej z moczem). W populacyjnej analizie farmakokinetyki (PK) u pacjentów z PNH, u których występuje klinicznie istotna EVH, szacunkowa średnia wartość T_0,5 wynosi
7,91 h.

Interakcje

Substraty P-gp. Jednoczesne podanie pojedynczej doustnej dawki 180 mg feksofenadyny, substratu P-gp, z danikopanem w dawce 150 mg 3 razy na dobę spowodowało zwiększenie C_max i AUC_0-inf feksofenadyny odpowiednio 1,42-krotnie i 1,62-krotnie. Wyniki sugerują, że danikopan jest łagodnym inhibitorem P-gp. Może być konieczne zachowanie ostrożności podczas jednoczesnego podawania leków, o których wiadomo, że są substratami P-gp (takich jak dabigatran, digoksyna, edoksaban, feksofenadyna, takrolimus). Substraty BCRP. Jednoczesne podanie pojedynczej doustnej dawki 20 mg rozuwastatyny, substratu BCRP, z danikopanem w dawce 200 mg 3 razy na dobę spowodowało zwiększenie Cmax i AUC_0-inf rozuwastatyny odpowiednio 3,29-krotnie i 2,25-krotnie. Wynik ten sugeruje, że danikopan jest inhibitorem BCRP. Może być konieczne zachowanie ostrożności podczas jednoczesnego podawania leków, o których wiadomo, że są substratami BCRP (takich jak rozuwastatyna i sulfasalazyna).

Środki ostrożności

Danikopanu nie wolno podawać w monoterapii, ponieważ nie ustalono jego skuteczności. Należy go przepisywać wyłącznie jako leczenie dodatkowe do stosowania z rawulizumabem lub ekulizumabem. Ciężkie zakażenia. Pacjenci otrzymujący terapię inhibitorami dopełniacza mogą wykazywać zwiększoną podatność na zakażenia meningokokowe (Neisseria meningitidis). Przed otrzymaniem pierwszej dawki danikopanu pacjenci muszą być zaszczepieni przeciwko meningokokom, zgodnie z aktualnymi krajowymi wytycznymi dotyczącymi szczepień. Pacjenci, którzy rozpoczynają leczenie wcześniej niż przed upływem 2 tyg. po otrzymaniu szczepionki przeciw meningokokom, muszą otrzymywać leczenie odpowiednimi antybiotykami profilaktycznymi przez 2 tyg. po szczepieniu. Pacjenci muszą być zaszczepieni przeciwko serogrupom A, C, Y i W135, aby zapobiec zakażeniu przez powszechnie występujące patogenne serogrupy meningokoków. Jeśli jest to możliwe, zaleca się także szczepienie przeciwko serogrupie B. Należy mieć na uwadze oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych. Wszystkich pacjentów leczonych danikopanem należy monitorować pod kątem wczesnych objawów zakażenia meningokokowego i posocznicy, a w przypadku podejrzenia zakażenia należy natychmiast poddać pacjenta ocenie i zastosować odpowiednią antybiotykoterapię. Należy poinformować pacjentów o tych objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz o konieczności natychmiastowego uzyskania pomocy lekarskiej. Danikopan należy podawać ostrożnie pacjentom z czynnymi zakażeniami ogólnoustrojowymi. Lek selektywnie blokuje aktywację alternatywnego szlaku dopełniacza, dlatego pacjenci mogą wykazywać zwiększoną podatność na ciężkie zakażenia (inne niż zakażenia meningokokowe). Przed rozpoczęciem leczenia danikopanem dodatkowo do terapii rawulizumabem lub ekulizumabem zaleca się rozpoczęcie szczepień pacjentów zgodnie z aktualnymi wytycznymi dotyczącymi szczepień. Ciężkie zaburzenia czynności nerek. Pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, u których dawka zostaje zwiększona do 150 mg 3 razy na dobę, należy monitorować pod kątem działań niepożądanych podczas leczenia danikopanem z powodu spodziewanej zwiększonej ekspozycji u tych pacjentów. Niska masa ciała. Pacjentów z mc. <60 kg należy monitorować pod kątem działań niepożądanych podczas leczenia danikopanem z powodu spodziewanej zwiększonej ekspozycji u tych pacjentów. Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Ze względu na ryzyko zwiększenia aktywności AlAT zaleca się wykonanie badań enzymów wątrobowych przed rozpoczęciem leczenia. Po rozpoczęciu leczenia zaleca się wykonywanie rutynowych laboratoryjnych badań biochemicznych  zgodnie z zalecanym postępowaniem w leczeniu PNH. Należy rozważyć przerwanie lub zaprzestanie leczenia, jeśli zwiększenie stężenia jest istotne klinicznie lub jeśli u pacjenta wystąpią objawy. Nie zaleca się stosowania danikopanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Przerwanie leczenia.
W przypadku dawek większych niż 200 mg 3 razy na dobę u zdrowych ochotników zwiększenie aktywności ALAT następowało po zaprzestaniu leczenia bez zmniejszania dawki. W przypadku przerwania leczenia dawkę należy zmniejszać w ciągu 6 dni (patrz "Dawkowanie"). Substancje pomocnicze. Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Preparat zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za "wolny od sodu".

Ciąża i laktacja

W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania leku w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję przy stosowaniu terapeutycznie istotnych dawek. Na podstawie dostępnych danych farmakodynamicznych/toksykologicznych dotyczących zwierząt stwierdzono przenikanie danikopanu/metabolitów do mleka. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci. Nie należy stosować leku podczas karmienia piersią, a karmienia piersią nie należy rozpoczynać wcześniej niż 3 dni po zakończeniu leczenia. Badania na zwierzętach wykazały potencjalny wpływ na płodność i zdolności rozrodcze u samców.

Działania niepożądane

Bardzo często: gorączka (28,1%), ból głowy (25%), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (11,5%). Często: nadciśnienie tętnicze, wymioty, bóle kończyn.

Pozostałe informacje

Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.