Elonva - baza leków

Wskazania

Kontrolowana stymulacja jajników (COS) w skojarzeniu z antagonistą GnRH w celu pobudzenia rozwoju pęcherzyków jajnikowych u kobiet biorących udział w programie Technik Wspomaganego Rozrodu (ART). Lek jest wskazany do stosowania w leczeniu nastoletnich chłopców (14 lat i starszych) z hipogonadyzmem hipogonadotropowym, w skojarzeniu z ludzką gonadotropiną kosmówkową (hCG).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych. Nowotwory jajników, piersi, macicy, przysadki lub podwzgórza. Nieprawidłowe (inne niż menstruacyjne) krwawienie z pochwy bez znanej/rozpoznanej przyczyny. Pierwotna niewydolność jajników. Torbiele lub powiększenie jajników. Włókniako-mięśniaki macicy uniemożliwiające zajście w ciążę. Wady rozwojowe narządów płciowych uniemożliwiające zajście w ciążę. Czynniki ryzyka zespołu hiperstymulacji jajników: przebyty zespół hiperstymulacji jajników (OHSS) w wywiadzie; jeśli w poprzednim cyklu kontrolowanej stymulacji jajników doszło do wytworzenia więcej niż 30 pęcherzyków o średnicy ≥11 mm w badaniu USG; liczba pęcherzyków antralnych >20; zespół policystycznych (wielotorbielowatych) jajników (PCOS).

Dawkowanie

Lek w kontrolowanej stymulacji jajników powinien być podawany przez specjalistę mającego doświadczenie w leczeniu zaburzeń płodności. W leczeniu hipogonadyzmu hipogonadotropowego lek powinien być podawany i nadzorowany przez specjalistę mającego doświadczenie w leczeniu hipogonadyzmu hipogonadotropowego. U kobiet w wieku rozrodczym dawkę leku ustala się na podstawie masy ciała i wieku. Pojedyncza dawka 100 µg jest zalecana dla kobiet w wieku 36 lat lub młodszych, o mc. ≤ 60 kg. Pojedyncza dawka 150 µg jest zalecana dla kobiet: o mc. > 60 kg, niezależnie od wieku; o mc. ≥50 kg, w wieku powyżej 36 lat. Kobiety w wieku powyżej 36 lat i mc. < 50 kg nie były włączone do badań. Stymulacja dzień 1: preparat należy podawać w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego, najlepiej w ścianę brzucha, we wczesnej fazie folikularnej cyklu miesiączkowego. Zalecane dawki preparatu określono wyłącznie dla schematu leczenia z antagonistą GnRH. Stymulacja dzień 5 lub 6: leczenie antagonistą hormonu uwalniającego gonadotropiny przysadkowe (GnRH) najlepiej rozpocząć w 5. lub 6. dniu stymulacji w zależności od odpowiedzi jajników, np. liczby i rozmiaru pęcherzyków jajnikowych i (lub) ilości krążącego estradiolu. Antagonistę GnRH stosuje się w celu zapobiegnięcia przedwczesnemu uwalnianiu hormonu luteinizującego (LH). Stymulacja dzień 8: siedem dni po podaniu preparatu w pierwszym dniu stymulacji można kontynuować kontrolowaną stymulację jajników podając codziennie wstrzyknięcia (rekombinowanego) hormonu folikulotropowego ((rec)FSH), aż do osiągnięcia kryteriów zainicjowania ostatecznej fazy dojrzewania komórek jajowych (3 pęcherzyki ≥17 mm). Dawka dobowa (rec)FSH może zależeć od odpowiedzi jajników. U pacjentek z prawidłową odpowiedzią na leczenie zalecana dawka dobowa wynosi 150 j.m. (rec)FSH. W zależności od odpowiedzi jajników można ominąć dawkę (rec)FSH przypadającą w dniu podania ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej (hCG). Zgodnie z ogólną zasadą przyjmuje się, że pęcherzyki osiągają odpowiedni etap rozwoju zazwyczaj około 9. dnia leczenia (przedział czasowy wynosi od 6 do 18 dni). Z chwilą gdy co najmniej 3 pęcherzyki osiągną średnicę ≥17 mm, należy jeszcze tego samego dnia lub najpóźniej w dniu następnym podać jednorazowo we wstrzyknięciu od 5000 do 10 000 j.m. hCG w celu pobudzenia ostatecznego dojrzewania oocytów. W przypadku nadmiernej odpowiedzi jajników w celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia zespołu hiperstymulacji jajników (OHSS) należy postępować zgodnie z zaleceniami podanymi w punkcie "Środki ostrożności". Dzieci i młodzież. W leczeniu nastoletnich chłopców (14 lat i starszych) z hipogonadyzmem hipogonadotropowym dawkę leku ustala się na podstawie masy ciała. Nastoletni chłopcy o masie ciała mniejszej lub równej 60 kg: 100 µg leku raz na dwa tygodnie przez 12 tygodni, a następnie jednoczesne podawanie leku (raz na 2 tygodnie) z hCG. W przypadku pacjentów rozpoczynających leczenie dawką 100 µg należy rozważyć zwiększenie dawki, jeśli w trakcie leczenia ich masa ciała wzrośnie powyżej 60 kg. Nastoletni chłopcy o masie ciała większej niż 60 kg: 150 µg leku raz na dwa tygodnie przez 12 tygodni, a następnie jednoczesne podawanie leku (raz na 2 tygodnie) z hCG. W celu osiągnięcia dorosłego stadium rozwoju gonad może być konieczne stosowanie leczenia skojarzonego z hCG 2 razy w tygodniu (500 – 5000 j.m.) przez okres 52 tygodni lub dłużej. Brak danych potwierdzających bezpieczeństwo i skuteczność leczenia stosowanego przez ponad 52 tygodnie i (lub) po 17 roku życia. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z łagodną, umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek wydalanie koryfolitropiny alfa może być zmniejszone - nie zaleca się stosowania preparatu u tych pacjentów. Mimo braku danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, jest mało prawdopodobne, by nieprawidłowa czynność tego narządu miała wpływ na eliminację koryfolitropiny alfa. Sposób podania. U kobiet. Podskórne wstrzyknięcie preparatu może być wykonywane samodzielnie przez kobietę lub jej partnera, po uprzednim szczegółowym poinstruowaniu przez lekarza. Samodzielne podawanie preparatu można zalecić wyłącznie kobietom o silnej motywacji do leczenia, po odpowiednim przeszkoleniu i z łatwym dostępem do fachowego poradnictwa. U nastoletnich chłopców (14 lat i starszych). Wstrzyknięcie podskórne w powłoki jamy brzusznej może być wykonywane przez pacjenta lub jego opiekuna pod warunkiem, że zostali oni odpowiednio przeszkoleni. Lek należy podawać raz na dwa tygodnie, rano w tym samym dniu tygodnia, w skojarzeniu z hCG 2 razy w tygodniu (500 - 5000 j.m.).

Skład

1 ampułkostrzykawka (0,5 ml) zawiera 100 µg lub 150 µg koryfolitropiny alfa. Koryfolitropina alfa jest glikoproteiną wytwarzaną w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) metodami rekombinacji DNA. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej dawce podanej we wstrzyknięciu, to znaczy uznaje się go za „wolny od sodu”.

Działanie

Koryfolitropina alfa została opracowana jako długotrwały stymulant pęcherzyka jajnikowego o takim samym profilu farmakodynamicznym jak (rec)FSH, ale o wyraźnie dłuższym czasie trwania aktywności FSH. Dzięki zdolności do inicjowania i podtrzymywania wzrostu wielu pęcherzyków jajnikowych przez cały tydzień pojedyncze wstrzyknięcie podskórne zalecanej dawki preparatu może zastąpić pierwsze 7 wstrzyknięć jakiegokolwiek preparatu (rec)FSH podawanego codziennie w cyklu leczenia kontrolowanej stymulacji jajników. Długotrwała aktywność FSH koryfolitropiny alfa pobudza niedojrzałe komórki Sertoliego w jądrach do rozpoczęcia procesu rozwoju gonad, wspierając przyszłą spermatogenezę. Skojarzenie FSH z hCG ma zapoczątkować pokwitanie dzięki pobudzeniu czynności komórek Leydiga i zwiększeniu wytwarzania testosteronu do czasu, gdy jądra osiągną rozmiary, jak u osoby dorosłej. Ze względu na długi okres półtrwania w fazie eliminacji, po podaniu zalecanej dawki, stężenia koryfolitropiny alfa w surowicy były wystarczające do podtrzymywania wzrostu wielu pęcherzyków jajnikowych przez cały tydzień. Uzasadnia to zastąpienie pierwszych 7 codziennych wstrzyknięć recFSH pojedynczym wstrzyknięciem podskórnym preparatu w leczeniu COS w celu rozwoju wielu pęcherzyków jajnikowych oraz ciąży w leczeniu z zastosowaniem programu ART. Masa ciała determinuje stopień ekspozycji na działanie koryfolitropiny alfa. Po pojedynczym wstrzyknięciu podskórnym leku maksymalne stężenie koryfolitropiny alfa w surowicy wynosi 4,24 ng/ml (2,49–7,21 ng/ml1 ) i jest obserwowane po 44 h (35–57 h ) po podaniu dawki. Bezwzględna biodostępność wynosi 58% (48–70%). Dystrybucja, metabolizm oraz eliminacja koryfolitropiny alfa są bardzo podobne do innych gonadotropin, takich jak FSH, hCG i LH. Dystrybucja koryfolitropiny po wchłonięciu leku do krwi ogranicza się głównie do jajników i nerek. Okres półtrwania koryfolitropiny alfa w fazie eliminacji wynosi 70 h (59-82 h), a klirens 0,13 l/h (0,10-0,18 l/h). Wydalanie koryfolitropiny alfa odbywa się głównie przez nerki, a tempo eliminacji może być zmniejszone u pacjentek z niewydolnością nerek. Metabolizm wątrobowy przyczynia się w nieznacznym stopniu do wydalania koryfolitropiny alfa.

Interakcje

Nie przeprowadzono badań interakcji preparatu z innymi lekami. Ponieważ koryfolitropina alfa nie jest substratem enzymów cytochromu P450, interakcje metaboliczne z innymi produktami są mało prawdopodobne.

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem leczenia należy dokonać szczegółowej oceny rodzaju niepłodności u danej pary oraz zbadać czy u kobiety występują przeciwwskazania do ciąży. Szczególną uwagę należy zwrócić u pacjentek na niedoczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, hiperprolaktynemię oraz guzy przysadki lub podwzgórza i, w razie konieczności, zastosować właściwe leczenie. Preparat jest wskazany wyłącznie do pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Kolejne wstrzyknięcia preparatu nie mogą być wykonywane w tym samym cyklu leczenia. Po podaniu preparatu nie należy podawać dodatkowo żadnych produktów zawierających FSH przed 8. dniem stymulacji. U pacjentów z łagodną, umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek wydalanie koryfolitropiny alfa może być zmniejszone - nie zaleca się stosowania preparatu u tych pacjentów. Nie zaleca się stosowania w skojarzeniu z agonistą GnRH u kobiet leczonych z wykorzystaniem technik wspomaganego rozrodu (ART). Ze względu na ograniczone dane nie zaleca się stosowania preparatu w skojarzeniu z agonistą GnRH. Nie zaleca się stosowania u nastoletnich chłopców, leczonych wcześniej GnRH, gonadotropinami lub testosteronem. Brak dostępnych danych dotyczących pacjentów leczonych wcześniej GnRH, gonadotropinami (np. hCG, FSH) i androgenami (np. testosteronem, itp.), wyłączając ich stosowanie w celach diagnostycznych. OHSS jest stanem klinicznym różnym od niepowikłanego powiększenia jajników. Objawy przedmiotowe i podmiotowe łagodnego i umiarkowanego OHSS obejmują ból brzucha, nudności, biegunkę, łagodne lub umiarkowane powiększenie jajników oraz torbiele jajników. Ciężki OHSS może zagrażać życiu pacjentki. Do klinicznych objawów przedmiotowych i podmiotowych ciężkiego OHSS należą duże torbiele jajników, ostry ból brzucha, płyn w otrzewnej, wysięk opłucnowy, płyn w opłucnej, duszność, skąpomocz, nieprawidłowości hematologiczne oraz zwiększenie masy ciała. W rzadkich przypadkach przebieg OHSS może być powikłany wystąpieniem zakrzepów żylnych lub tętniczych. Zgłaszano również przypadki OHSS z towarzyszącymi przemijającymi nieprawidłowościami parametrów czynności wątroby świadczącymi o zaburzeniach czynności wątroby i z obecnością lub bez zmian morfologicznych w bioptatach wątroby. OHSS może być spowodowany podaniem hCG oraz przez ciążę (endogenne hCG). Wczesne objawy OHSS występują na ogół w ciągu 10 dni po podaniu hCG i mogą być związane z nadmierną odpowiedzią jajników na stymulację gonadotropiną. Późny OHSS występuje po ponad 10 dniach po podaniu hCG jako następstwo zmian hormonalnych pojawiających się w ciąży. Ze względu na ryzyko wystąpienia OHSS należy kontrolować pacjentki przez co najmniej 2 tygodnie po podaniu hCG. Kobiety, u których stwierdza się obecność czynników ryzyka wzmożonej odpowiedzi jajników, mogą być szczególnie podatne na wystąpienie OHSS po leczeniu preparatem. W pierwszym cyklu stymulacji jajników u kobiet, u których tylko częściowo znane są czynniki ryzyka, zaleca się ścisłą obserwację pod kątem występowania wczesnych przedmiotowych i podmiotowych objawów OHSS. Należy postępować zgodnie z aktualną praktyką kliniczną w celu zmniejszenia ryzyka OHSS podczas stosowania techniki wspomaganego rozrodu (ART). Przestrzeganie zalecanej dawki leku i schematu leczenia oraz dokładne monitorowanie odpowiedzi jajników jest ważne, aby zmniejszyć ryzyko OHSS. Aby monitorować ryzyko OHSS, zaleca się wykonywanie badań ultrasonograficznych rozwoju pęcherzyków przed rozpoczęciem leczenia oraz w regularnych odstępach w trakcie leczenia; pomocne może być także jednoczesne oznaczanie stężenia estradiolu w surowicy krwi. W przypadku stosowania techniki wspomaganego rozrodu (ART) istnieje podwyższone ryzyko wystąpienia OHSS w postaci 18 lub więcej pęcherzyków o średnicy 11 mm lub większej. W razie wystąpienia OHSS należy rozpocząć i prowadzić standardowe, odpowiednie leczenie przewidziane w OHSS. Zgłaszano przypadki skrętu jajnika po leczeniu gonadotropinami. Skręt jajnika może być związany z występowaniem innych zaburzeń, takich jak OHSS, ciąża, przebyte wcześniej operacje jamy brzusznej, skręt jajnika w wywiadzie oraz torbiel jajnika stwierdzona obecnie lub w przeszłości. Ryzyko uszkodzenia jajnika w wyniku ograniczenia dopływu krwi można zmniejszyć dzięki wczesnej diagnostyce i natychmiastowemu wykonaniu zabiegu odprowadzenia skrętu jajnika. Ciąże mnogie oraz porody mnogie opisywano w przypadku wszystkich metod leczenia gonadotropinami. Należy pouczyć kobietę i jej partnera o potencjalnym ryzyku dla matki (powikłania podczas ciąży i porodu) oraz dla noworodka (niska waga urodzeniowa) przed rozpoczęciem leczenia. U kobiet poddawanych zabiegom ART ryzyko ciąży mnogiej wynika głównie z liczby przenoszonych zarodków. U kobiet bezpłodnych poddawanych zabiegom ART częstość występowania ciąży pozamacicznej jest podwyższona. Istotne jest wykonanie wczesnego badania ultrasonograficznego w celu potwierdzenia, że ciąża jest wewnątrzmaciczna i wykluczenia ciąży pozamacicznej. Częstość występowania wrodzonych wad rozwojowych po terapii ART może być nieco wyższa w porównaniu do zapłodnienia naturalnego. Sądzi się, że jest to spowodowane różnicami w charakterystyce rodziców (np. wiek matki, parametry nasienia) oraz częstszym występowaniem ciąż mnogich. Odnotowano przypadki nowotworu jajników lub nowotworów innych narządów układu rozrodczego, zarówno łagodnych jak i złośliwych, występujących u kobiet poddanych złożonej terapii lekowej w celu leczenia niepłodności. Nie udowodniono jeszcze, czy leczenie gonadotropinami zwiększa potencjalne ryzyko wystąpienia tych nowotworów u kobiet niepłodnych. Zgłaszano przypadki zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (zarówno związane, jak i niezwiązane z OHSS) po leczeniu gonadotropinami. Zakrzep wewnątrznaczyniowy powstały w naczyniu żylnym lub tętniczym może spowodować ograniczenie dopływu krwi do ważnych narządów lub do kończyn. U kobiet z rozpoznanymi czynnikami ryzyka zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, takimi jak dane z wywiadu, w tym rodzinnego, znaczna otyłość lub skłonność do zakrzepicy, leczenie gonadotropinami może zwiększyć to ryzyko. U takich kobiet należy ocenić potencjalne korzyści w stosunku do ryzyka związanego z leczeniem gonadotropinami. Należy jednak zwrócić uwagę, że sama ciąża również zwiększa ryzyko wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych. Podwyższone stężenie endogennej folikulotropiny (FSH) świadczy o pierwotnej niewydolności jąder - tacy pacjenci nie odpowiadają na leczenie preparatem/hCG. Po ukończeniu procesu dojrzewania płciowego w przypadku stosowania leczenia skojarzonego preparatem i hCG, u pacjentów z hipogonadyzmem hipogonadotropowym wymagana jest długotrwała terapia testosteronem w celu utrzymania drugorzędowych cech płciowych. Nie przeprowadzono jednak oceny protokołów dalszego leczenia w ramach wspomagania hormonalnego. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej dawce podanej we wstrzyknięciu, to znaczy uznaje się go za „wolny od sodu”.

Ciąża i laktacja

W przypadku nieumyślnej ekspozycji na lek podczas ciąży, dane kliniczne są niewystarczające do wykluczenia niekorzystnego wpływu na ciążę. W badaniach na zwierzętach opisywano toksyczny wpływ na reprodukcję. Preparatu nie należy stosować w okresie ciąży oraz podczas karmienia piersią. Lek jest wskazany do stosowania w leczeniu niepłodności u kobiet: u kobiet lek jest stosowany w procedurze kontrolowanej stymulacji jajników w skojarzeniu z GnRH w programach technik wspomaganego rozrodu. Lek jest wskazany do stosowania w leczeniu hipogonadyzmu hipogonadotropowego u nastoletnich chłopców: u nastoletnich chłopców (14 lat i starszych) lek jest stosowany w leczeniu hipogonadyzmu hipogonadotropowego w skojarzeniu z hCG. Jednakże, wpływ tego leczenia na płodność nie jest znany.

Działania niepożądane

Często: ból głowy, nudności, OHSS, ból i dyskomfort w obrębie miednicy, tkliwość piersi, zmęczenie. Niezbyt często: wahania nastroju, zawroty głowy, uderzenia gorąca, wzdęcie brzucha, wymioty, biegunka, zaparcia, ból pleców, spontaniczne poronienie, skręt jajnika, ból przydatków macicy, przedwczesna owulacja, ból piersi, krwiak i/lub ból w miejscu podania, drażliwość, podwyższona aktywność AlAT, podwyższona aktywność AspAT, ból związany z wykonaniem zabiegu. Częstość nieznana: reakcje nadwrażliwości miejscowe i uogólnione (w tym wysypka). Ponadto opisywano ciążę pozamaciczną oraz ciąże mnogie. Powyższe działania niepożądane są związane z programem ART lub ciążą będącą następstwem programu ART. Tak jak w przypadku leczenia innymi gonadotropinami, podczas stosowania preparatu rzadko obserwowano występowanie choroby zakrzepowo-zatorowej. Dzieci i młodzież (14 lat i starsi) - często: wymioty, uderzenia gorąca, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Pozostałe informacje

W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego preparatu. Lek może powodować fałszywie dodatni wynik testu ciążowego na podstawie stężenia hCG, jeśli test zostanie przeprowadzony podczas stymulacji jajników u kobiet biorących udział w programie technik wspomaganego rozrodu (ART). Może to wynikać z reaktywności krzyżowej niektórych testów ciążowych do oznaczania stężenia hCG z peptydem karboksy-końcowym podjednostki beta preparatu. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych i obsługiwać urządzeń mechanicznych w ruchu.