Librexa - baza leków

Wskazania

Objawowe leczenia zaawansowanego hormonozależnego raka gruczołu krokowego. Miejscowe leczenie hormonozależnego raka gruczołu krokowego, jako leczenie uzupełniające podczas i po zakończeniu radioterapii.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na octan leuproreliny, inne analogi GnRH lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Potwierdzony brak zależności raka od działania hormonów. Preparat nie jest wskazany do stosowania u kobiet oraz jest przeciwwskazany w ciąży i podczas karmienia piersią.

Dawkowanie

Podskórnie. Mężczyźni: implant powinien być podawany raz na 3 mies. Zazwyczaj po okresie 3 mies. można ocenić, czy zaawansowany rak gruczołu krokowego jest wrażliwy na androgeny. Głównym parametrem diagnostycznym jest stężenie antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) w surowicy, które jest zwykle większe niż 10 ng/ml w zaawansowanym stadium nowotworu. Test bada poziom PSA po indukowanej deprywacji androgenów leuproreliną. Z tego względu zarówno poziom PSA, jak i całkowite stężenie testosteronu w surowicy muszą zostać oznaczone przed i po 3 mies. stosowania leuproreliny. Wynik testu jest pozytywny, gdy po 3 mies. stężenie testosteronu są na poziomie kastracji (<0,5 ng/ml), a poziom PSA się zmniejszył. Wcześniej występujące znaczne zmniejszenie poziomu PSA (ok. 80% poziomu wyjściowego) można uznać za dobry wskaźnik prognostyczny długotrwałej odpowiedzi klinicznej na deprywację androgenów. Wówczas wskazana jest hormonalna terapia ablacyjna (np. lekiem Librexa). Test jest ujemny, gdy poziom PSA pozostał niezmieniony lub się zwiększył u pacjentów ze zmniejszonym poziomem testosteronu. Jednak, jeśli pacjent wykazuje odpowiedź kliniczną (np. mniejszy ból, zmniejszenie trudności w oddawaniu moczu, zmniejszenie wielkości gruczołu krokowego), należy rozważyć wynik fałszywie ujemny. W tych rzadkich przypadkach podawanie leuproreliny powinno być kontynuowane, a stężenie PSA powinno zostać skontrolowane po 3 mies.; ponadto pacjent powinien być uważnie obserwowany w kierunku objawów klinicznych. Leczenie pacjentów z rakiem gruczołu krokowego analogami hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH) może być kontynuowane nawet po pojawieniu się oporności na kastrację, zgodnie z odpowiednimi wytycznymi. Leczenie zaawansowanego, zależnego od hormonów raka prostaty leuproreliną jest zwykle długotrwałym leczeniem. W badaniach klinicznych wykazano, że u pacjentów z miejscowo zaawansowanym, hormonowrażliwym rakiem gruczołu krokowego, że 3-letnia terapia deprywacji androgenów stosowana jednocześnie z radioterapią, jak i po niej jest korzystniejsza niż sześciomiesięczny cykl deprywacji androgenów. Obowiązujące wytyczne zalecają 2- do 3-letnie stosowanie deprywacji androgenów u pacjentów (T3-T4) otrzymujących radioterapię. Sposób podania. Preparat wstrzykuje się podskórnie, w przednią ścianę jamy brzusznej. Należy unikać przypadkowego wstrzyknięcia do tętnic (zakrzepica małych naczyń odległych od miejsca podania).

Skład

1 implant zawiera 11,25 mg octanu leuproreliny.

Działanie

Syntetyczny nonapeptyd, analog naturalnie występującego hormonu uwalniającego gonadotropinę (GnRH), który kontroluje uwalnianie z przedniego płata przysadki gonadotropowego hormonu luteinizującego LH i hormonu folikulotropowego FSH. Hormony te stymulują syntezę steroidów gonadalnych. W przeciwieństwie do fizjologicznego GnRH, który jest uwalniany z podwzgórza w sposób pulsujący, octan leuproreliny blokuje podczas długotrwałego leczenia w sposób ciągły receptory GnRH w przysadce, powodując w ten sposób ich niewrażliwość po początkowej krótkotrwałej stymulacji. W wyniku tego następuje przemijające zahamowanie uwalniania gonadotropin z przysadki, po którym zmniejsza się stężenie testosteronu. Zmniejszone stężenie testosteronu wpływa na wzrost nowotworowej tkanki gruczołu krokowego, która fizjologicznie stymulowana jest przez dihydrotestosteron, wytwarzany przez redukcję testosteronu w komórkach gruczołu krokowego. Ciągłe podawanie octanu leuproreliny prowadzi do zmniejszenia liczby i (lub) wrażliwości receptorów znajdujących się w przysadce mózgowej i w konsekwencji do zmniejszenia stężenia LH, FSH i DHT. W trakcie tego procesu stężenie testosteronu zmniejsza się do poziomu kastracyjnego. Zgodnie z badaniami nieklinicznymi i klinicznymi, octan leuproreliny podawany co 3 mies. hamuje uwalnianie gonadotropin po początkowej stymulacji. U ludzi podskórne podanie octanu leuproreliny powoduje początkowe zwiększenie stężenia LH i FSH, charakteryzujące się przemijającym zwiększeniem stężenia testosteronu i dihydrotestosteronu. Ponieważ w pojedynczych przypadkach podczas pierwszych 3 tyg. leczenia obserwowano krótkotrwałe nasilenie objawów klinicznych choroby, u mężczyzn z rakiem gruczołu krokowego należy rozważyć podanie antyandrogenów, jako leczenie wspomagające. Przeciwnie, długotrwałe leczenie octanem leuproreliny powoduje zmniejszenie stężenia LH i FSH u wszystkich pacjentów. Androgeny uzyskują u mężczyzn stężenie podobne do obserwowanego po obustronnym usunięciu jąder. Zmiany te występują zazwyczaj w 2-3 tyg. po rozpoczęciu leczenia i utrzymują się przez cały okres leczenia. Dlatego, stosując octan leuproreliny można również badać wrażliwość hormonalną raka gruczołu krokowego oraz możliwą wartość terapeutyczną usunięcia obustronnego jąder. Jeśli to konieczne, usuniecie jąder można zastąpić podawaniem octanu leuproreliny co 3 mies. Aktualnie możliwe jest utrzymanie stężenia testosteronu na poziomie kastracyjnym po podawaniu octanu leuproreliny w sposób ciągły przez 5 lat. Po wstrzyknięciu implantu, octan leuproreliny uwalniany jest w sposób ciągły z polimeru przez okres 3 mies. Polimer jest wchłaniany w taki sam sposób, jak materiał, z którego wykonuje się szwy chirurgiczne. Oznaczalne stężenie leuproreliny w surowicy utrzymuje się przez cały okres stosowania. Wielokrotne podanie powoduje utrzymujące się zmniejszenie stężenia testosteronu do poziomu kastracji, przy czym nie obserwuje się przejściowego zwiększenia stężenia testosteronu po pierwszym podaniu. Względna biodostępność po 84 dniach obliczona na podstawie porównania z AUC po podaniu dożylnym 1 mg octanu leuproreliny dla tego preparatu wynosi 84,6%.

Interakcje

Ponieważ leczenie deprywacją androgenów może wydłużać odstęp QT, należy dokładnie ocenić jednoczesne stosowanie leuproreliny z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT lub z lekami, które mogą wywołać częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, należącymi do klasy IA (np. chinidyna, dizopiramid) lub klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid) leków przeciwarytmicznych, metadonem, moksyfloksacyną, lekami przeciwpsychotycznymi itd.

Środki ostrożności

Należy uważnie monitorować stan pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. U pacjentów leczonych agonistami GnRH (agonistami hormonu uwalniającego gonadotropinę), takimi jak leuprorelina, istnieje zwiększone ryzyko depresji (również ciężkiej). Pacjentów należy poinformować o takim zagrożeniu i w razie wystąpienia objawów zastosować właściwe leczenie. Po wprowadzeniu octanu leuproreliny do obrotu zgłaszano występowanie drgawek, zarówno u dorosłych jak i u dzieci, niezależnie od padaczki, zaburzeń padaczkowych lub czynników  predysponujących do wystąpienia drgawek w wywiadzie. U mężczyzn poddanych uprzednio kastracji chirurgicznej preparat nie powoduje dalszego zmniejszenia stężenia testosteronu w surowicy. Ze względu na krótkotrwałe zwiększenie stężenia testosteronu w surowicy na początku leczenia, co może przemijająco nasilić objawy choroby, pacjentów z ryzykiem powikłań neurologicznych, przerzutów do kręgosłupa i zwężenia dróg moczowych należy poddawać stałej kontroli w pierwszych tygodniach leczenia, w miarę możliwości w ramach leczenia szpitalnego. Należy rozważyć dodatkowe podawanie odpowiedniego leku hamującego wydzielanie androgenów w początkowym etapie leczenia w celu złagodzenia możliwych następstw początkowego zwiększenia stężenia testosteronu i nasilenia objawów klinicznych. Powodzenie leczenia należy oceniać w regularnych odstępach czasu (zwłaszcza w razie oznak postępu choroby mimo odpowiedniego leczenia) przez badanie kliniczne (palpacyjne badanie per rectum gruczołu krokowego, badanie ultrasonograficzne, densytometrię kości, tomografię komputerową) i kontrolowanie aktywności fosfataz i (lub) stężenia PSA oraz testosteronu w surowicy. Długotrwałe leczenie analogami GnRH i (lub) usunięcie jąder (orchidektomia) może prowadzić do zwiększonego ryzyka demineralizacji kości, które u pacjentów wysokiego ryzyka, może prowadzić do wystąpienia osteoporozy ze zwiększonym ryzykiem złamań. Leczenie analogami GnRH wiąże się ze zmianami metabolizmu (zmniejszenie tolerancji glukozy lub nasileniem stwierdzonej wcześniej cukrzycy) i może prowadzić do zwiększonego ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Jednak dane prospektywne nie potwierdziły związku między leczeniem analogami GnRH a zwiększeniem śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. Pacjenci z cukrzycą i osobami o podwyższonym ryzyku chorób metabolicznych lub sercowo-naczyniowych powinni być odpowiednio monitorowani podczas leczenia preparatem. Leczenie antyandrogenowe może spowodować wydłużenie odstępu QT. U pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT w wywiadzie oraz u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki, które mogą wydłużyć odstęp QT, lekarz powinien ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem stosowania octanu leuproreliny, włącznie z możliwością wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes.

Ciąża i laktacja

Nie dotyczy - preparat nie jest przeznaczony do stosowania u kobiet oraz jest przeciwwskazany do stosowania w okresie ciąży i karmienia piersią.

Działania niepożądane

Bardzo często: uderzenia gorąca, nudności, wymioty, zwiększenie masy ciała, ból kości, zmniejszenie lub utrata libido i potencji, zmniejszenie wielkości jąder, nasilone pocenie się, reakcje w miejscu wkłucia (np. zaczerwienie, ból, obrzęk, świąd, które zazwyczaj ustępują nawet w razie kontynuowania leczenia). Często: zmniejszenie apetytu, zwiększenie apetytu, zmniejszenie masy ciała, zmiany nastroju, depresja, zaburzenia snu, bóle głowy, parestezje, ból stawów i (lub) pleców, miastenia, ból krocza, ból w nadbrzuszu, oddawanie moczu w nocy, bolesne oddawanie moczu, częstomocz, ginekomastia, zmęczenie, obrzęki obwodowe, zwiększenie aktywności LDH, aminotransferaz (AlAT, AspAT), gamma-GT i fosfatazy zasadowej (które mogą być także objawami choroby podstawowej). Niezbyt często: uogólnione reakcje alergiczne (gorączka, świąd, eozynofilia, wysypka), biegunka, suchość skóry lub błon śluzowych, nocne poty, ból jąder. Rzadko: zwiększenie lub zmniejszenie stężenia glukozy we krwi, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, przemijające zaburzenia smaku, nadciśnienie lub niedociśnienie tętnicze, łysienie. Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne, krwotok do przysadki mózgowej po początkowym podaniu leuproreliny pacjentom z gruczolakiem przysadki. Częstość nieznana: drgawki, wydłużenie odstępu QT, demineralizacja kości, zatrzymanie moczu, śródmiąższowa choroba płuc. Na początku leczenia, leuprorelina powoduje krótkotrwałe zwiększenie stężenia testosteronu w surowicy, które może spowodować przemijające nasilenie niektórych objawów choroby (wystąpienie lub nasilenie bólu kości, zwężenie dróg moczowych z jego skutkami, ucisk rdzenia kręgowego, osłabienie mięśni nóg, obrzęk limfatyczny). Nasilenie tych objawów zmniejsza się zazwyczaj samoistnie bez konieczności przerwania stosowania preparatu.

Pozostałe informacje

Zastosowanie preparatu może skutkować pozytywnym wynikiem testu antydopingowego. Ze względu na możliwość wystąpienia zmęczenia, które pojawia się zwłaszcza na początku leczenia i może być związane z chorobą nowotworową, lek może zmieniać reakcje w stopniu zaburzającym zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.