Imfinzi - baza leków

Wskazania

Niedrobnokomórkowy rak płuca (NDRP). Monoterapia w leczeniu miejscowo zaawansowanego, nieoperacyjnego niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) u pacjentów dorosłych, u których stwierdza się ekspresję PD-L1 na ≥1% komórek guza oraz u których nie nastąpiła progresja choroby po chemioradioterapii z zastosowaniem pochodnych platyny. Lek w skojarzeniu z tremelimumabem i chemioterapią opartą na pochodnych platyny jest wskazany w leczeniu pierwszego rzutu u dorosłych pacjentów z NDRP w stadium rozsiewu, przy jednoczesnym braku mutacji aktywującej w genie receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) lub mutacji genu kinazy chłoniaka anaplastycznego (ALK). Drobnokomórkowy rak płuca (DRP). Lek w skojarzeniu z etopozydem i karboplatyną lub cisplatyną w pierwszej linii leczenia osób dorosłych z rozległym drobnokomórkowym rakiem płuca (rozległym DRP). Rak dróg żółciowych (RDŻ). Lek w skojarzeniu z gemcytabiną i cisplatyną jest wskazany w pierwszej linii leczenia osób dorosłych z nieoperacyjnym lub rozsianym rakiem dróg żółciowych (RDŻ). Rak wątrobowokomórkowy (HCC). Lek w monoterapii jest wskazany w leczeniu pierwszego rzutu u osób dorosłych z zaawansowanym lub nieoperacyjnym rakiem wątrobowokomórkowym (HCC). Lek w skojarzeniu z tremelimumabem jest wskazany w leczeniu pierwszego rzutu u dorosłych z zaawansowanym lub nieoperacyjnym rakiem wątrobowokomórkowym (HCC). Rak endometrium. Lek w skojarzeniu z karboplatyną i paklitakselem jest wskazany w pierwszej linii leczenia osób dorosłych z pierwotnie zaawansowanym lub nawrotowym rakiem endometrium, którzy kwalifikują się do terapii systemowej, po którym następuje leczenie podtrzymujące: durwalumabem w monoterapii w raku endometrium z zaburzeniami w systemie naprawy nieprawidłowo sparowanych nukleotydów (dMMR); durwalumabem w skojarzeniu z olaparybem w raku endometrium bez zaburzeń w systemie naprawy nieprawidłowo sparowanych nukleotydów (pMMR).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Dawkowanie

Dożylnie. Leczenie musi być rozpoczynane i nadzorowane przez lekarza doświadczonego w leczeniu przeciwnowotworowym. Pacjenci z miejscowo zaawansowanym NDRP powinni być kwalifikowani do leczenia na podstawie ekspresji PD-L1 na komórkach nowotworowych potwierdzonej testem walidowanym. Pacjentki z rakiem endometrium należy kwalifikować do leczenia na podstawie oceny statusu MMR w guzie przy użyciu zwalidowanego testu. W przypadku podawania leku w skojarzeniu z innymi lekami, należy zapoznać się z ich ChPL w celu uzyskania dalszych informacji. Monoterapia. Miejscowo zaawansowany NDRP. Zalecana dawka wynosi 10 mg/kg mc. co 2 tyg. lub 1500 mg co 4 tyg. Pacjenci z mc. 30 kg lub mniejszą muszą otrzymać lek w dawce dostosowanej do masy ciała, równoważnej dawce 10 mg/kg co 2 tyg. lub 20 mg/kg co 4 tyg. durwalumabu w monoterapii aż mc. wzrośnie powyżej 30 kg. Leczenie należy kontynuować do wystąpienia progresji choroby, niemożliwych do zaakceptowania działań toksycznych lub maksymalnie przez 12 mies. (zaleca się kontynuowanie leczenia u klinicznie stabilnych pacjentów ze wstępnymi danymi świadczącymi o progresji choroby aż do czasu, gdy progresja choroby zostanie potwierdzona). HCC. Zalecana dawka wynosi 1500 mg co 4 tyg. Pacjenci z mc. 30 kg lub mniejszą muszą otrzymać lek w dawce dostosowanej do masy ciała, równoważnej dawce 10 mg/kg co 2 tyg. lub 20 mg/kg co 4 tyg. durwalumabu w monoterapii aż mc. wzrośnie powyżej 30 kg. Leczenie należy kontynuować do wystąpienia progresji choroby, niemożliwych do zaakceptowania działań toksycznych. Leczenie skojarzone. NDRP z przerzutami. Podczas chemioterapii pochodnymi platyny: 1500 mg w skojarzeniu z tremelimumabem w dawce 75 mg i chemioterapią opartą na pochodnych platyny co 3 tyg. (21 dni) przez 4 cykle (12 tyg.). Pacjenci z mc. 30 kg lub mniejszą muszą otrzymać lek w dawce dostosowanej do masy ciała, równoważnej dawce 20 mg/kg mc. aż mc. wzrośnie powyżej 30 kg. Pacjenci z mc. 34 kg lub mniejszą muszą otrzymać lek w dawce dostosowanej do masy ciała, równoważnej dawce 1 mg/kg mc. tremelimumabu aż mc. wzrośnie powyżej 34 kg. Po zakończeniu chemioterapii opartej na pochodnych platyny: 1500 mg co 4 tyg. w monoterapii i leczenie podtrzymujące pemetreksedem w zależności od wyników badania histologicznego co 4 tyg. Należy rozważyć podanie dawki podtrzymującej pemetreksedu pacjentom z rakiem niepłaskonabłonkowym, którzy byli leczeni pemetreksedem i karboplatyną/cisplatyną w fazie chemioterapii opartej na pochodnych platyny. Piątą dawkę 75 mg tremelimumabu należy podać w 16. tyg. wraz z durwalumabem. W przypadku opóźnienia (opóźnień) podania dawki, piątą dawkę tremelimumabu można podać później niż w tygodniu 16., wraz z durwalumabem. Jeśli pacjenci otrzymają mniej niż 4 cykle chemioterapii opartej na pochodnych platyny, pozostałe cykle leczenia tremelimumabem (do łącznej liczby 5) wraz z durwalumabem należy podać podczas kontynuacji leczenia po zakończeniu chemioterapii pochodnymi platyny. Leczenie należy kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. Rozległy DRP. Zalecana dawka wynosi 1500 mg w skojarzeniu z chemioterapią co 3 tyg. (21 dni) przez 4 cykle, a następnie 1500 mg co 4 tyg. w monoterapii. Pacjenci z mc. 30 kg lub mniejszą muszą otrzymać lek w dawce dostosowanej do mc. wynoszącej 20 mg/kg mc. W skojarzeniu z chemioterapią dawkę podawać co 3 tyg. (21 dni), a następnie podawać dawkę 20 mg/kg mc. co 4 tyg. w monoterapii do czasu zwiększenia mc. do wartości przekraczającej 30 kg. Leczenie należy kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. RDŻ. Zalecana dawka wynosi 1500 mg w skojarzeniu z chemioterapią co 3 tyg. (21 dni) maksymalnie przez 8 cykli, a następnie 1500 mg co 4 tyg. w monoterapii. Pacjenci z mc. 36 kg lub mniejszą muszą otrzymać lek w dawce dostosowanej do mc. wynoszącej 20 mg/kg mc. W skojarzeniu z chemioterapią dawkę podawać co 3 tyg. (21 dni), a następnie podawać dawkę 20 mg/kg mc. co 4 tyg. w monoterapii do czasu zwiększenia mc.  do wartości przekraczającej 36 kg. Leczenie należy kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. HCC. Durwalumab w dawce 1500 mg podawany w skojarzeniu z 300 mg tremelimumabu w pojedynczej dawce w 1 dniu/1 cyklu, a następnie durwalumab w monoterapii co 4 tyg. Pacjenci o mc. 30 kg lub mniejszej muszą otrzymywać dawkę zależną od mc., odpowiadającą 20 mg/kg mc. durwalumabu do czasu, gdy ich mc. wyniesie powyżej 30 kg. Pacjenci o mc. 40 kg lub mniejszej muszą otrzymywać dawkę zależną od mc., odpowiadającą 4 mg/kg mc. tremelimumabu do czasu, gdy ich mc. wyniesie powyżej 40 kg. Leczenie należy kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. Rak endometrium. Durwalumab w dawce 1120 mg w skojarzeniu z karboplatyną i paklitakselem co 3 tyg. (21 dni) przez minimum 4 do 6 cykli, a następnie durwalumab w dawce 1500 mg co 4 tyg. w monoterapii (pacjentki dMMR) lub w skojarzeniu z olaparybem w dawce 300 mg 2 razy na dobę (pacjentki pMMR). Pacjentki z rakiem endometrium o mc. 30 kg lub mniejszej w fazie leczenia podtrzymującego muszą otrzymywać dawkę zależną od masy ciała, odpowiadającą 20 mg/kg mc. durwalumabu do czasu, gdy ich mc. wyniesie powyżej 30 kg. Leczenie należy kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. Modyfikacja leczenia podczas leczenia durwalumabem lub durwalumabem w skojarzeniu z innymi lekami. Działania niepożądane o podłożu immunologicznym. Zapalenie płuc/śródmiąższowa choroba płuc o podłożu immunologicznym. Stopień 2.: wstrzymać podawanie leku. Stopień 3. lub 4.: przerwać leczenie i nie wznawiać. Zapalenie wątroby o podłożu immunologicznym. Aktywność AlAT lub AspAT >3 - ≤5 x GGN lub bilirubina całkowita >1,5 - ≤3 x GGN: wstrzymać podawanie leku. Aktywność AlAT lub AspAT >5 - ≤10 x GGN: wstrzymać podawanie durwalumabu oraz przerwać i nie wznawiać leczenia tremelimumabem (w stosownych przypadkach). Współwystępujące aktywność AlAT lub AspAT >3 x GGN i bilirubina całkowita >2 x GGN (u pacjentów z alternatywną przyczyną należy postępować zgodnie z zaleceniami dla zwiększonej aktywności AspAT lub AlAT bez jednoczesnego zwiększenia stężenia bilirubiny): przerwać leczenie i nie wznawiać. Aktywność AlAT lub AspAT >10 x GGN lub bilirubina całkowita >3 x GGN: przerwać leczenie i nie wznawiać. Zapalenie wątroby o podłożu immunologicznym w HCC lub obecność drugiego guza wątroby przy nieprawidłowych wartościach początkowych (jeśli przed rozpoczęciem leczenia aktywność AspAT i AlAT jest mniejsza lub równa GGN u pacjentów z zajęciem wątroby, należy wstrzymać lub zakończyć i nie wznawiać leczenia durwalumabem zgodnie z zaleceniami podanymi dla zapalenia wątroby bez zajęcia wątroby). AlAT lub AspAT >2,5 - ≤5 x wartość początkowa i ≤20 x GGN: wstrzymać podawanie. AlAT lub AspAT >5-7 x wartość początkowa i ≤20 x GGN lub jednocześnie AlAT lub AspAT 2,5-5 x wartość początkowa i ≤20 x GGN oraz bilirubina całkowita >1,5 - <2 x GGN (u pacjentów z alternatywną przyczyną należy postępować zgodnie z zaleceniami dla zwiększonej aktywności AspAT lub AlAT bez jednoczesnego zwiększenia stężenia bilirubiny): wstrzymać podawanie durwalumabu oraz zakończyć i nie wznawiać podawania tremelimumabu (w stosownych przypadkach). AlAT lub AspAT >7 x wartość początkowa lub >20 x GGN, w zależności od tego, które z tych zdarzeń wystąpi wcześniej lub bilirubina >3 x GGN: przerwać leczenie i nie wznawiać. Zapalenie jelita grubego lub biegunka o podłożu immunologicznym. Stopień 2.: wstrzymać podawanie leku. Stopień 3. w monoterapii durwalumabem: wstrzymać podawanie leku. Stopień 3. w leczeniu durwalumabem w skojarzeniu z tremelimumabem: przerwać leczenie i nie wznawiać podawania tremelimumabu (należy przerwać leczenie i nie wznawiać podawania tremelimumabu w przypadku zdarzeń niepożądanych stopnia 3.; jednakże leczenie durwalumabem można wznowić po ustąpieniu zdarzenia). Stopień 4.: przerwać leczenie i nie wznawiać. Perforacja jelita. Każdy stopień: przerwać leczenie i nie wznawiać. Nadczynność tarczycy o podłożu immunologicznym, zapalenie tarczycy. Stopień 2.-4.: wstrzymać podawanie leku do osiągnięcia stabilizacji klinicznej. Niedoczynność tarczycy o podłożu immunologicznym. Stopień 2.-4.: leczenie pozostaje bez zmian. Niewydolność kory nadnerczy lub zapalenie przysadki/ niedoczynność przysadki o podłożu immunologicznym. Stopień 2.-4.: wstrzymać podawanie leku do osiągnięcia stabilizacji klinicznej. Cukrzyca typu 1. o podłożu immunologicznym. Stopień 2.-4.: leczenie pozostaje bez zmian. Zapalenie nerek o podłożu immunologicznym. Stopień 2. ze stężeniem kreatyniny w surowicy >1,5 - 3 x (GGN lub wartość wyjściowa): wstrzymać podawanie leku. Stopień 3. ze stężeniem kreatyniny w surowicy >3 x wartość wyjściowa lub >3-6 x GGN oraz stopień 4. ze stężeniem kreatyniny w surowicy >6 x GGN: przerwać leczenie i nie wznawiać. Wysypka lub zapalenie skóry o podłożu immunologicznym (w tym pemfigoid). Stopień 2. przez >1 tydzień oraz stopień 3.: wstrzymać podawanie leku. Stopień 4.: przerwać leczenie i nie wznawiać. Zapalenie mięśnia sercowego o podłożu immunologicznym. Stopień 2.-4.: przerwać leczenie i nie wznawiać. Zapalenie mięśni/zapalenie wielomięśniowe o podłożu immunologicznym/rabdomioliza. Stopień 2. lub 3.: wstrzymać podawanie leku (należy przerwać leczenie durwalumabem i nie wznawiać go, jeżeli działanie niepożądane nie zmniejszy się do ≤stopnia 1. w czasie do 30 dni lub jeżeli wystąpią oznaki niewydolności oddechowej). Stopień 4.: przerwać leczenie i nie wznawiać. Reakcje związane z infuzją. Stopień 1. lub 2.: przerwać lub zmniejszyć szybkość infuzji. Stopień 3. lub 4.: przerwać leczenie i nie wznawiać. Zakażenie. Stopień 3. lub 4.: wstrzymać podawanie leku do uzyskania stabilnego stanu klinicznego. Miastenia o podłożu immunologicznym. Stopień 2.-4.: przerwać leczenie i nie wznawiać. Poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego o podłożu immunologicznym. Dowolny stopień: przerwać leczenie i nie wznawiać. Zapalenie opon mózgowych o podłożu immunologicznym. Stopień 2.: wstrzymać podawanie leku. Stopień 3. lub 4.: przerwać leczenie i nie wznawiać. Zapalenie mózgu o podłożu immunologicznym. Stopień 2.-4.: przerwać leczenie i nie wznawiać. Zespół Guillaina-Barrego o podłożu immunologicznym. Stopień 2.-4.: przerwać leczenie i nie wznawiać. Inne działania niepożądane o podłożu immunologicznym (w tym małopłytkowość immunologiczna, zapalenie trzustki, zapalenie stawów o podłożu immunologicznym, zapalenie błony naczyniowej oka i niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego). Stopień 2. lub 3.: wstrzymać podawanie leku. Stopień 4.: przerwać leczenie i nie wznawiać. Działania niepożądane o podłożu innym niż immunologiczne. Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA). Dowolny stopień: przerwać leczenie i nie wznawiać. Inne działania niepożądane o podłożu innym niż immunologiczne. Stopień 2. i 3.: wstrzymać podawanie do czasu ustąpienia objawów do stopnia ≤1. lub powrotu do wartości początkowej. Stopień 4.: przerwać leczenie i nie wznawiać (z wyjątkiem nieprawidłowych wyników badań laboratoryjnych stopnia 4., w przypadku których decyzja o przerwaniu leczenia powinna opierać się na towarzyszących klinicznych objawach podmiotowych/przedmiotowych i ocenie klinicznej). W zależności od stopnia nasilenia działania niepożądanego należy wstrzymać podawanie durwalumabu i (lub) tremelimumabu i podać kortykosteroidy. Po wstrzymaniu podawania można wznowić leczenie durwalumabem i (lub) tremelimumabem w czasie do 12 tyg., jeżeli nasilenie działań niepożądanych ulegnie zmniejszeniu do stopnia ≤1., a dawkę kortykosteroidów zredukowano do ≤10 mg prednizonu lub jego odpowiednika na dobę. Stosowanie durwalumabu i (lub) tremelimumabu należy całkowicie zakończyć w przypadku nawracających działań niepożądanych o podłożu immunologicznym Stopnia 3. (ciężkie) i dowolnych działań niepożądanych o podłożu immunologicznym Stopnia 4. (zagrażające życiu), z wyjątkiem endokrynopatii kontrolowanych za pomocą hormonalnej terapii zastępczej. Szczególne grupy pacjentów. Dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat) nie jest wymagane. Nie zaleca się dostosowania dawki leku u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Dane na temat pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek są zbyt ograniczone, aby wyciągnąć wnioski dotyczące tej populacji pacjentów. Nie zaleca się modyfikacji dawki leku u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Dane pochodzące od pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby są zbyt ograniczone, aby móc wyciągnąć wnioski o tej populacji. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18. rż. w odniesieniu do NDRP, DRP, RDŻ i HCC. Poza zatwierdzonymi wskazaniami durwalumab w skojarzeniu z tremelimumabem był przedmiotem badania z udziałem dzieci w wieku od 1 do 17 lat leczonych z powodu nerwiaka zarodkowego (neuroblastoma), guzów litych i mięsaków, jednak wyniki tego badania nie pozwoliły stwierdzić, że korzyści z takiego zastosowania leku przewyższają ryzyko. Sposób podania. Lek należy podawać w postaci roztworu do infuzji dożylnej przez 1 h. Durwalumab w skojarzeniu z chemioterapią. W przypadku NDRP, rozległego DRP i RDŻ, gdy durwalumab jest podawany w skojarzeniu z chemioterapią, durwalumab należy podać przed podaniem chemioterapii w tym samym dniu. Durwalumab w skojarzeniu z tremelimumabem i chemioterapią opartą na pochodnych platyny. Tremelimumab podaje się jako pierwszy, następnie durwalumab, a potem chemioterapię opartą na pochodnych platyny w dniu podania leków. Podając durwalumab w skojarzeniu z piątą dawką tremelimumabu i leczeniem podtrzymującym pemetreksedem w tygodniu 16., w dniu podania leków tremelimumab należy podać jako pierwszy, następnie durwalumab, a potem leczenie podtrzymujące pemetreksedem. Durwalumab, tremelimumab i chemioterapię opartą na pochodnych platyny podaje się w osobnych wlewach dożylnych. Durwalumab i tremelimumab są podawane przez 1 h każdy. Informacje o podawaniu chemioterapii opartej na pochodnych platyny, patrz ChPL. Informacje o leczeniu podtrzymującym z zastosowaniem pemetreksedu, patrz ChPL. Należy zastosować osobne worki i filtry infuzyjne do każdego wlewu. Podczas cyklu 1., po podaniu tremelimumabu podaje się durwalumab, rozpoczynając po ok. 1 h (maksymalnie po 2 h) od zakończenia wlewu tremelimumabu. Podawanie chemioterapii opartej na pochodnych platyny powinno rozpocząć się po ok. 1 h (maksymalnie po 2 h) od zakończenia wlewu durwalumabu. Jeśli nie występują znamienne klinicznie obawy w trakcie 1. cyklu, wówczas w zależności od uznania lekarza, w kolejnych cyklach durwalumab można podawać bezpośrednio po podaniu tremelimumabu, a okres między zakończeniem wlewu durwalumabu a rozpoczęciem chemioterapii można skrócić do 30 min. Durwalumab w skojarzeniu z tremelimumabem. W przypadku uHCC, podając durwalumab w skojarzeniu z tremelimumabem należy podać tremelimumab przed podaniem durwalumabu w tym samym dniu. Durwalumab i tremelimumab podaje się w osobnych wlewach dożylnych. Informacje o dawkowaniu tremelimumabu, patrz ChPL.

Skład

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 50 mg durwalumabu.

Działanie

Lek przeciwnowotworowy, inhibitor PD-1/PD-L1 (białka 1/ligandu 1 programowanej śmierci komórki). Durwalumab jest całkowicie ludzkim przeciwciałem monoklonalnym z klasy immunoglobulin G1 kappa (IgG1κ), które selektywnie blokuje interakcję PD-L1 z PD-1 i CD80 (B7.1). Durwalumab nie indukuje cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC). Selektywna blokada interakcji PD-L1/PD-1 i PD-L1/CD80 wzmacnia odpowiedzi przeciwnowotworowe układu immunologicznego i zwiększa aktywację limfocytów T. Skojarzenie tremelimumabu, będącego inhibitorem CTLA-4 i durwalumabu, inhibitora PD-L1 powoduje wzmocnienie odpowiedzi przeciwnowotworowej w niedrobnokomórkowym raku płuca z przerzutami. Farmakokinetykę durwalumabu badano u pacjentów z nowotworami litymi dla zakresu dawek 0,1-20 mg/kg mc., które podawano dożylnie raz na 2, 3 lub 4 tyg. w monoterapii. Ekspozycja farmakokinetyczna wzrastała bardziej niż proporcjonalnie do dawki (farmakokinetyka nieliniowa) przy dawkach <3 mg/kg mc., oraz proporcjonalnie do dawki (farmakokinetyka liniowa) przy dawkach ≥3 mg/kg mc. Stan stacjonarny osiągano po ok. 16 tyg. T_0,5 w końcowej fazie eliminacji wyniósł ok. 18 dni. Nie stwierdzono klinicznie znaczącej różnicy pomiędzy farmakokinetyką durwalumabu podawanego w monoterapii a farmakokinetyką durwalumabu podawanego w skojarzeniu z chemioterapią, w skojarzeniu z tremelimumabem i chemioterapią opartą na pochodnych platyny, w skojarzeniu z tremelimumabem oraz w skojarzeniu z chemioterapią opartą na pochodnych platyny, po którym następowało leczenie durwalumabem w skojarzeniu z olaparybem. Szlaki eliminacji pierwszego rzędu durwalumabu to katabolizm białek w układzie siateczkowo-śródbłonkowym lub eliminacja za pomocą komórek docelowych.

Interakcje

Nie zaleca się stosowania kortykosteroidów lub leków immunosupresyjnych o działaniu ogólnoustrojowym przed rozpoczęciem podawania durwalumabu, z wyjątkiem fizjologicznych dawek kortykosteroidów podawanych systemowo (≤10 mg/dobę prednizonu lub odpowiadającego mu steroidu) z powodu ich potencjalnego wpływu na działanie farmakodynamiczne i skuteczność durwalumabu. Jednakże kortykosteroidy lub leki immunosupresyjne o działaniu ogólnoustrojowym można stosować po rozpoczęciu podawania durwalumabu, aby leczyć działania niepożądane o podłożu immunologicznym. Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji farmakokinetycznych durwalumabu typu lek-lek. Ponieważ głównym szlakiem eliminacji durwalumabu jest katabolizm białek w układzie siateczkowo-śródbłonkowym lub eliminacja za pomocą komórek docelowych, nie oczekuje się wystąpienia interakcji metabolicznych typu lek-lek. W badaniu interakcji farmakokinetycznych typu lek-lek pomiędzy durwalumabem a chemioterapią wykazano, że jednoczesne leczenie durwalumabem nie miało wpływu na farmakokinetykę etopozydu, karboplatyny lub cisplatyny. Ponadto, na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej stwierdzono, że jednoczesne stosowanie chemioterapii nie miało znaczącego wpływu na farmakokinetykę durwalumabu. Wykazano brak klinicznie znamiennych interakcji farmakokinetycznych pomiędzy tremelimumabem, durwalumabem, nab-paklitakselem, gemcytabiną, pemetreksedem, karboplatyną lub cisplatyną podczas jednoczesnego podawania.

Środki ostrożności

W przypadku podejrzewania wystąpienia działań niepożądanych o podłożu immunologicznym należy przeprowadzić odpowiednią ocenę w celu potwierdzenia przyczyny lub wykluczenia innej możliwej etiologii. W zależności od nasilenia działania niepożądanego należy wstrzymać lub całkowicie zaprzestać podawania durwalumabu lub durwalumabu w skojarzeniu z tremelimumabem. Należy rozpocząć leczenie kortykosteroidami lub terapię hormonalną. W przypadku zdarzeń wymagających leczenia kortykosteroidami i po uzyskaniu zmniejszenia nasilenia do stopnia ≤1., należy rozpocząć i kontynuować zmniejszanie dawki kortykosteroidów przez przynajmniej 1 miesiąc. W przypadku pogorszenia lub braku poprawy należy rozważyć zwiększenie dawki kortykosteroidów i/lub zastosowanie dodatkowych ogólnoustrojowych leków immunosupresyjnych. Działania niepożądane o podłożu immunologicznym. Ze względu na ryzyko wystąpienia zapalenia płuc o podłożu immunologicznym lub choroby śródmiąższowej płuc, pacjentów należy monitorować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów zapalenia płuc. Podejrzewane zapalenie płuc należy potwierdzić w ocenie radiologicznej oraz należy wykluczyć inne przyczyny związane z zakażeniami i stanami chorobowymi i stosować leczenie zgodne z zaleceniami zawartymi w punkcie "Dawkowanie". W przypadku zdarzeń stopnia 2. należy rozpocząć podawanie 1 do 2 mg/kg mc./dobę prednizonu lub jego odpowiednika, a następnie zmniejszać dawkę. W przypadku zdarzeń stopnia 3. lub 4. należy rozpocząć podawanie 2 do 4 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu lub jego odpowiednika, a następnie zmniejszać dawkę. Ze względu na ryzyko wystąpienia zapalenia wątroby o podłożu immunologicznym, należy monitorować aktywność AlAT, AspAT, stężenie bilirubiny całkowitej i aktywność fosfatazy alkalicznej przed rozpoczęciem leczenia i przed każdym kolejnym wlewem. Należy rozważyć dodatkowe monitorowanie na podstawie oceny klinicznej. Zapalenie wątroby o podłożu immunologicznym powinno być leczone zgodnie z zaleceniami zawartymi w punkcie "Dawkowanie". Kortykosteroidy należy podawać w początkowej dawce 1 do 2 mg/kg mc./dobę prednizonu lub jego odpowiednika, a następnie zmniejszać dawkę w przypadku zdarzenia dowolnego stopnia. Ze względu na ryzyko wsytąpienia zapalenia jelita grubego lub biegunki o podłożu immunologicznym, a także perforacji jelit i perforacji jelita grubego, pacjentów należy monitorować pod kątem wystąpienia objawów podmiotowych i przedmiotowych zapalenia jelita grubego/biegunki i perforacji jelita oraz leczyć zgodnie z zaleceniami zawartymi w punkcie "Dawkowanie". W przypadku zdarzeń stopnia od 2. do 4. kortykosteroidy należy podawać w początkowej dawce 1 do 2 mg/kg mc./dobę prednizonu lub jego odpowiednika, a następnie zmniejszać dawkę. W przypadku podejrzenia perforacji jelita dowolnego stopnia należy natychmiast skontaktować się z chirurgiem. Ze względu na ryzyko wystąpienia niedoczynności tarczycy, nadczynności tarczycy i zapalenia tarczycy o podłożu immunologicznym, pacjentów należy monitorować pod kątem nieprawidłowych wyników badań czynności tarczycy przed i okresowo podczas leczenia oraz zgodnie ze wskazaniami opartymi na ocenie klinicznej. Niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy i zapalenie tarczycy o podłożu immunologicznym należy leczyć zgodnie z zaleceniami zawartymi w punkcie "Dawkowanie". W przypadku niedoczynności tarczycy o podłożu immunologicznym należy rozpocząć terapię zastępczą hormonami tarczycy, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi, w przypadku zdarzeń stopnia od 2. do 4. W przypadku nadczynności/zapalenia tarczycy o podłożu immunologicznym można wdrożyć leczenie objawowe, w przypadku zdarzeń stopnia od 2. do 4. Ze względu na ryzyko wystąpienia niewydolności kory nadnerczy o podłożu immunologicznym. pacjentów należy monitorować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów niewydolności kory nadnerczy. W przypadku objawowej niewydolności kory nadnerczy, pacjentów należy leczyć zgodnie z zaleceniami zawartymi w punkcie "Dawkowanie". Kortykosteroidy należy podawać w początkowej dawce 1 do 2 mg/kg mc./dobę prednizonu lub jego odpowiednika, a następnie zmniejszać dawkę i stosować hormonalną terapię zastępczą, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi w przypadku zdarzeń stopnia od 2. do 4. Ze względu na ryzyko wystąpienia cukrzycy typu 1 o podłożu immunologicznym (która może początkowo objawiać się w postaci kwasicy ketonowej, której późne wykrycie może prowadzić do zgonu), pacjentów należy monitorować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów cukrzycy typu 1. W przypadku objawowej cukrzycy typu 1, pacjentów należy leczyć zgodnie z zaleceniami zawartymi w punkcie "Dawkowanie". Leczenie insuliną można rozpocząć zgodnie ze wskazaniami klinicznymi w przypadku zdarzeń stopnia od 2. do 4. Ze względu na ryzyko wystąpienia zapalenia przysadki lub niedoczynności przysadki o podłożu immunologicznym, pacjentów należy monitorować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów zapalenia przysadki lub niedoczynności przysadki. W przypadku objawowego zapalenia przysadki lub niedoczynności przysadki, pacjentów należy leczyć zgodnie z zaleceniami zawartymi w punkcie "Dawkowanie". Kortykosteroidy należy podawać w początkowej dawce 1 do 2 mg/kg mc./dobę prednizonu lub jego odpowiednika, a następnie zmniejszać dawkę i stosować hormonalną terapię zastępczą, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi w przypadku zdarzeń stopnia od 2. do 4. Ze względu na ryzyko wystąpienia zapalenia nerek o podłożu immunologicznym, pacjentów należy monitorować pod kątem nieprawidłowych wyników badań czynności nerek przed i okresowo podczas leczenia oraz leczyć zgodnie z zaleceniami zawartymi w punkcie "Dawkowanie". Kortykosteroidy należy podawać w początkowej dawce 1 do 2 mg/kg mc./dobę prednizonu lub jego odpowiednika, a następnie zmniejszać dawkę w przypadku zdarzeń stopnia od 2. do 4. Ze względu na ryzyko wystąpienia wysypki i zapalenia skóry (w tym pemfigoidu) o podłożu immunologicznym, a także zespołu Stevens-Johnsona lub toksycznej martwicy rozpływnej naskórka, pacjentów należy monitorować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów wysypki lub zapalenia skóry oraz leczyć zgodnie z zaleceniami zawartymi w punkcie "Dawkowanie". Kortykosteroidy należy podawać w początkowej dawce 1 do 2 mg/kg mc./dobę prednizonu lub jego odpowiednika, a następnie zmniejszać dawkę w przypadku zdarzeń stopnia 2. przez >1 tydz. lub stopnia 3. i 4. Ze względu na ryzyko wystąpienia zapalenia mięśnia sercowego o podłożu immunologicznym, pacjentów należy monitorować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów zapalenia mięśnia sercowego o podłożu immunologicznym oraz leczyć zgodnie z zaleceniami zawartymi w punkcie "Dawkowanie". Kortykosteroidy należy podawać w początkowej dawce 2 do 4 mg/kg mc./dobę prednizonu lub jego odpowiednika, a następnie zmniejszać dawkę w przypadku zdarzeń stopnia od 2. do 4. Jeśli nie dojdzie do poprawy w ciągu 2 do 3 dni pomimo stosowania kortykosteroidów, należy niezwłocznie rozpocząć dodatkowe leczenie immunosupresyjne. Po ustąpieniu objawów (stopień 0.) należy rozpocząć stopniowe zmniejszanie dawki kortykosteroidów i kontynuować przez przynajmniej 1 miesiąc. Ze względu na ryzyko wystąpienia zapalenia trzustki o podłożu immunologicznym, pacjentów należy monitorować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów zapalenia trzustki o podłożu immunologicznym oraz leczyć zgodnie z zaleceniami zawartymi w punkcie "Dawkowanie". Ze względu na ryzyko wystąpienia innych działań niepożądanych o podłożu immunologicznym (miastenia, poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego, zapalenie mięśni, zapalenie wielomięśniowe, rabdomioliza, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mózgu, zespół Guillaina-Barrego, trombocytopenia, zapalenie stawów, zapalenie błony naczyniowej oka i niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego), pacjentów należy monitorować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych oraz postępować zgodnie z zaleceniami podanymi w punkcie "Dawkowanie". Kortykosteroidy należy podawać w początkowej dawce 1 do 2 mg/kg mc./dobę prednizonu lub jego odpowiednika, a następnie zmniejszać dawkę w przypadku zdarzeń stopnia od 2. do 4. Zapalenie płuc i popromienne zapalenie płuc. Popromienne zapalenie płuc jest często obserwowane u pacjentów poddawanych radioterapii na obszar płuc, a objawy kliniczne zapalenia płuc i popromiennego zapalenia płuc są bardzo podobne. Pacjentów należy monitorować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów zapalenia płuc lub popromiennego zapalenia płuc. Podejrzewane zapalenie płuc należy potwierdzić w ocenie radiologicznej oraz należy wykluczyć inne przyczyny związane z zakażeniami i stanami chorobowymi i stosować leczenie zgodne z zaleceniami zawartymi w punkcie "Dawkowanie". Reakcje związane z infuzją. Pacjentów należy monitorować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów reakcji związanych z infuzją. W przypadku reakcji związanych z infuzją należy postępować zgodnie z zaleceniami podanymi w punkcie "Dawkowanie". W przypadku zdarzeń o stopniu nasilenia 1. lub 2. można rozważyć podanie premedykacji w celu profilaktyki kolejnych reakcji na wlew. W przypadku zdarzeń stopnia 3. lub 4., z ciężkimi reakcjami związanymi z wlewem należy postępować zgodnie z lokalną praktyką kliniczną i (lub) wytycznymi towarzystw medycznych. Pacjenci ze współistniejącą chorobą autoimmunologiczną. W odniesieniu do pacjentów ze współistniejącą chorobą autoimmunologiczną dane pochodzące z badań obserwacyjnych sugerują występowanie zwiększonego ryzyka działań niepożądanych o podłożu immunologicznym po zastosowaniu terapii inhibitorami punktów kontrolnych w porównaniu z pacjentami bez współistniejącej choroby autoimmunologicznej. Ponadto, zaostrzenia podstawowej choroby autoimmunologicznej występowały często, jednak większość z nich miała nasilenie łagodne i poddawała się leczeniu. Środki ostrożności związane z leczoną chorobą. RDŻ. Ze względu na ryzyko wystąpienia zapalenie oraz zakażenia dróg żółciowych, pacjenci z RDŻ (zwłaszcza pacjenci ze stentami w przewodach żółciowych) powinni być ściśle monitorowani pod kątem występowania zapalenia lub zakażeń dróg żółciowych przed rozpoczęciem leczenia, a następnie w regularnych odstępach czasu. Durwalumab w skojarzeniu z olaparybem w raku endometrium - toksyczne działania hematologiczne. Zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA), gdy leczenie podtrzymujące olaparybem było stosowane w skojarzeniu z durwalumabem po leczeniu durwalumabem w skojarzeniu z chemioterapią opartą na pochodnych platyny. Jeśli występowanie PRCA zostanie potwierdzone, leczenie durwalumabem i olaparybem należy zakończyć. Zgłaszano występowanie niedokrwistości autoimmunohemolitycznej (AIHA) gdy leczenie podtrzymujące olaparybem było stosowane w skojarzeniu z durwalumabem po leczeniu durwalumabem w skojarzeniu z chemioterapią opartą na pochodnych platyny. Jeśli występowanie AIHA zostanie potwierdzone, leczenie durwalumab i olaparybem należy zakończyć. NDRP w stadium rozsiewu. Dostępne są ograniczone dane dotyczące pacjentów w podeszłym wieku (≥5 lat) leczonych durwalumabem w skojarzeniu z tremelimumabem i chemioterapią oparta na pochodnych platyny. Zaleca się staranne rozważenie stosunku potencjalnych korzyści do ryzyka w związku ze stosowaniem tego schematu leczenia w indywidualnych przypadkach. Pacjenci wykluczeni z udziału w badaniach klinicznych. Z udziału w badaniach klinicznych wykluczono pacjentów z: wyjściowym stanem sprawności wg ECOG ≥2; aktywną lub udokumentowaną wcześniejszą chorobą autoimmunologiczną w ciągu 2 lat przed rozpoczęciem badania klinicznego; niedoborem odporności w wywiadzie; ciężkimi działaniami niepożądanymi o podłożu immunologicznym w wywiadzie; stanami medycznymi, które wymagały podania leków immunosupresyjnych o działaniu ogólnoustrojowym, z wyjątkiem fizjologicznej dawki kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym (≤10 mg/dobę prednizonu lub jego odpowiednika); niekontrolowanymi chorobami współistniejącymi; czynną gruźlicą lub zapaleniem wątroby typu B lub C lub zakażeniem wirusem HIV oraz pacjentów, którzy przyjęli żywe, atenuowane szczepionki w okresie 30 dni przed lub po rozpoczęciu podawania durwalumabu. W związku z brakiem danych, należy zachować ostrożność stosując durwalumab w wymienionych populacjach pacjentów po dokładnym rozważeniu potencjalnych korzyści i ryzyka indywidualnie dla każdego pacjenta. Bezpieczeństwo jednoczesnego profilaktycznego napromieniania czaszki (PCI) podczas leczenia durwalumabem u pacjentów z rozległym DRP jest nieznane.

Ciąża i laktacja

Podawanie durwalumabu kobietom w okresie ciąży może mieć szkodliwy wpływ na płód i nie zaleca się stosowania durwalumabu w okresie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznych środków zapobiegania ciąży podczas leczenia i przez co najmniej 3 mies. po przyjęciu ostatniej dawki durwalumabu. Należy podjąć decyzję, czy kobieta powinna zaprzestać karmienia piersią lub zaprzestać albo nie rozpoczynać leczenia durwalumabem, uwzględniając korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści wynikające z leczenia dla pacjentki.

Działania niepożądane

Durwalumab w monoterapii. Bardzo często: zakażenia górnych dróg oddechowych, niedoczynność tarczycy, kaszel/kaszel mokry, biegunka, ból brzucha, wysypka, świąd, artralgia, gorączka. Często: zapalenie płuc, grypa, kandydoza jamy ustnej, zakażenia pochodzenia zębowego i zakażenia tkanki miękkiej w jamie ustnej, nadczynność tarczycy, zapalenie pęcherzyków płucnych, dysfonia, zapalenie wątroby, zwiększenie aktywności AspAT lub AlAT, nocne poty, ból mięśni, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, dyzuria, obrzęk tkanek obwodowych, reakcja związana z infuzją. Niezbyt często: zapalenie tarczycy, niedoczynność kory nadnerczy, zapalenie mięśnia sercowego, choroba śródmiąższowa płuc, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zapalenie skóry, łuszczyca, pemfigoid, zapalenie mięśni, zapalenie nerek. Rzadko: trombocytopenia o podłożu immunologicznym, cukrzyca typu 1, zapalenie przysadki/niedoczynność przysadki, moczówka prosta, zapalenie błony naczyniowej oka, miastenia, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, celiakia, zapalenie wielomięśniowe, zapalenie stawów o podłożu immunologicznym, niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego. Częstość nieznana: nieinfekcyjne zapalenie mózgu, zespół Guillaina-Barrego, poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego. Durwalumab w skojarzeniu z chemioterapią. Bardzo często: niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, niedoczynność tarczycy, zmniejszone łaknienie, neuropatia obwodowa, kaszel/kaszel mokry, biegunka, ból brzucha, zaparcia, nudności, wymioty, zwiększenie aktywności AspAT lub AlAT, wysypka, łysienie, świąd, artralgia, gorączka, uczucie zmęczenia, obrzęk tkanek obwodowych. Często: zapalenie płuc, zakażenia górnych dróg oddechowych, zakażenia pochodzenia zębowego oraz zakażenia tkanki miękkiej jamy ustnej, gorączka neutropeniczna, pancytopenia, nadczynność tarczycy, zapalenie tarczycy, neuropatia obwodowa, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby, zapalenie skóry, ból mięśni, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, dyzuria, reakcja związana z infuzją. Niezbyt często: kandydoza jamy ustnej, grypa, trombocytopenia o podłożu immunologicznym, niedoczynność kory nadnerczy, cukrzyca typu 1, zapalenie błony naczyniowej oka, miastenia, choroba śródmiąższowa płuc, dysfonia, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, pemfigoid, nocne poty, łuszczyca, zapalenie stawów o podłożu immunologicznym, zapalenie mięśni, niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego. Rzadko: celiakia. Chemioterapia oparta na pochodnych platyny + durwalumab + olaparyb. Bardzo często: zakażenia górnych dróg oddechowych, niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, niedoczynność tarczycy, zmniejszone łaknienie, neuropatia obwodowa, zawroty głowy, ból głowyi zmiana odczuwania smaku, kaszel/kaszel mokry, duszność, biegunka, ból brzucha, zaparcia, nudności, wymioty, zapalenie jamy ustnej, zwiększenie aktywności AspAT lub AlAT, wysypka, łysienie, świąd, artralgiah ból mięśni, zwiększenie stężenia kreatyniny, gorączka, uczucie zmęczenia, obrzęk tkanek obwodowych. Często: zapalenie płuc, kandydoza jamy ustnej, zakażenia pochodzenia zębowego oraz zakażenia tkanki miękkiej jamy ustnej, wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa, gorączka neutropeniczna, limfopenia, nadwrażliwość, nadczynność tarczycy, zapalenie tarczycy, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe w obrębie żył, zapalenie pęcherzyków płucnych, dysfonia, niestrawność, zapalenie jelita grubego, zapalenie skóry, dyzuria, reakcja związana z infuzją. Niezbyt często: grypa, pancytopenia, zapalenie błony naczyniowej oka, choroba śródmiąższowa płuc, zapalenie wątroby, nocne poty, zapalenie mięśni, niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego. Durwalumab w skojarzeniu z tremelimumabem 75 mg i chemioterapią opartą na pochodnych platyny. Bardzo często: zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie płuc, niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość, leukopenia, niedoczynność tarczycy, zmniejszone łaknienie, kaszel/kaszel z odkrztuszaniem, nudności,  biegunka, zaparcie, wymioty, zwiększenie aktywności AspAT lub AlAT, łysienie, wysypka, świąd, ból stawów, uczucie zmęczenia, gorączka. Często: grypa, kandydoza jamy ustnej, gorączka neutropeniczna, pancytopenia, nadczynność tarczycy, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność przysadki mózgowej/zapalenie przysadki mózgowej, zapalenie tarczycy, neuropatia obwodowa, zapalenie pęcherzyków płucnych, dysfonia, apalenie jamy ustnej, zwiększona aktywność amylazy, ból brzucha, zwiększona aktywność lipazy, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, ból mięśni, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, dyzuria, obrzęk obwodowy, reakcja związana z wlewem. Niezbyt często: zakażenia zębopochodne i tkanki miękkiej w jamie ustnej, małopłytkowość immunologiczna, moczówka prosta, cukrzyca typu 1, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie mózgu, zapalenie mięśnia sercowego, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie skóry, nocne poty, pemfigoid, zapalenie mięśni (w tym rabdomioliza, zapalenie mięśni i zapalenie wielomięśniowe), zapalenie wielomięśniowe, zapalenie stawów o podłożu immunologicznym, zapalenie nerek, zapalenie pęcherza moczowego niezakaźne. Rzadko: celiakia. Częstość nieznana: miastenia, zespół Guillaina-Barrego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, perforacja jelita, perforacja jelita grubego. Durwalumab w skojarzeniu z tremelimumabem 300 mg. Bardzo często: niedoczynność tarczycy, kaszel/kaszel z odkrztuszaniem, biegunka, ból brzucha, zwiększenie aktywności AspAT lub AlAT, wysypka, świąd, gorączka, obrzęk obwodowy. Często: zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie płuc, grypa, zakażenia zębopochodne i tkanki miękkiej w jamie ustnej, nadczynność tarczycy, zapalenie tarczycy, niedoczynność nadnerczy, zapalenie pęcherzyków płucnych, zwiększona aktywność lipazy, zwiększona aktywność amylazy, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie skóry, nocne poty, ból mięśni, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, dyzuria, reakcja związana z wlewem. Niezbyt często: kandydoza jamy ustnej, niedoczynność przysadki mózgowej/ zapalenie przysadki mózgowej, miastenia, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mięśnia sercowego, dysfonia, śródmiąższowa choroba płuc, pemfigoid, zapalenie mięśni (w tym rabdomioliza, zapalenie mięśni i zapalenie wielomięśniowe), zapalenie wielomięśniowe, zapalenie stawów o podłożu immunologicznym, zapalenie nerek. Rzadko: zapalenie błony naczyniowej oka, celiakia. Częstość nieznana: małopłytkowość immunologiczna, moczówka prosta, cukrzyca typu 1, zespół Guillaina-Barrego, zapalenie mózgu, perforacja jelita, perforacja jelita grubego, zapalenie pęcherza moczowego niezakaźne. Ze stosowaniem leku związane jest występowanie działań niepożądanych na podłożu immunologicznym. Większość z nich, w tym reakcje ciężkie, ustępowały po wdrożeniu odpowiedniego leczenia farmakologicznego i (lub) po modyfikacji leczenia. Gdy olaparyb był stosowany w skojarzeniu z durwalumabem u pacjentek z rakiem endometrium zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA); częstość występowania PRCA wyniosła 1,6%; wszystkie zdarzenia miały 3. lub 4. stopień nasilenia wg CTCAE. Zdarzenia były możliwe do opanowania po odstawieniu obu leków. Postępowanie w większości zdarzeń obejmowało przetoczenie krwi i immunosupresję, prowadząc do ich ustąpienia; nie było przypadków śmiertelnych. Immunogenność. Ocena immunogenności leku stosowanego w monoterapii opiera się na analizie danych zbiorczych pochodzących od 3069 pacjentów leczonych durwalumabem w dawce 10 mg/kg mc. co 2 tyg. lub 20 mg/kg mc. co 4 tyg. w monoterapii, u których możliwa była ocena obecności przeciwciał przeciwlekowych (ADAs). U 2,7% uzyskano dodatni wynik badania na obecność ADAs wywołanych leczeniem. Przeciwciała neutralizujące (nAb) przeciwko durwalumabowi wykryto u 0,5% pacjentów. Obecność ADA nie miała znamiennego klinicznie wpływu na bezpieczeństwo stosowania. Liczba pacjentów umożliwiająca ocenę wpływu ADA na skuteczność jest niewystarczająca. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej u pacjentów z obecnością ADAs należy spodziewać się nieznacznie mniejszej ekspozycji na lek, jednak ekspozycja farmakokinetyczna zostaje zmniejszona o mniej niż 30% w porównaniu z typowym pacjentem i nie jest uważana za klinicznie istotną. Nie zgłaszano ogólnych różnic w bezpieczeństwie stosowania leku pomiędzy pacjentami w podeszłym wieku (≥65 lat) a młodszymi pacjentami. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania u pacjentów w wieku 75 lat i starszych są zbyt ograniczone, by móc wyciągnąć wnioski dotyczące tej populacji.

Pozostałe informacje

Aby poprawić identyfikowalność leków biologicznych, należy wyraźnie odnotować nazwę handlową i nr serii leku podanego pacjentowi. Durwalumab nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.