Balversa - baza leków

Wskazania

W monoterapii w leczeniu dorosłych pacjentów z nieresekcyjnym lub przerzutowym rakiem urotelialnym (UC), z podatnymi zmianami genetycznymi FGFR3, którzy wcześniej otrzymali co najmniej jedną linię leczenia zawierającą inhibitor PD-1 lub PD-L1 w nieresekcyjnym lub przerzutowym stadium.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie preparatem powinien rozpocząć i nadzorować lekarz mający doświadczenie w stosowaniu terapii przeciwnowotworowych. Przed rozpoczęciem stosowania leku lekarz musi uzyskać potwierdzenie występowania wrażliwej (wrażliwych) mutacji genu FGFR3 ocenione za pomocą wyrobu medycznego do diagnostyki in vitro (IVD) posiadającego oznakowanie CE i odpowiadającego zamierzonemu celowi. Jeśli wyrób medyczny do diagnostyki in vitro oznaczony znakiem CE nie jest dostępny, należy zastosować alternatywny zwalidowany test. Zalecana dawka początkowa erdafitynibu wynosi 8 mg doustnie raz na dobę. Dawka ta powinna zostać utrzymana, a stężenie fosforanów w surowicy należy ocenić między 14 a 21 dniem po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększyć do 9 mg raz na dobę, jeśli stężenie fosforanów w surowicy wynosi <9,0 mg/dl (<2,91 mmol/l), i nie występuje toksyczność polekowa. Jeśli stężenie fosforanów wynosi 9,0 mg/dl lub więcej, należy zastosować odpowiednie modyfikacje dawki podane w tabeli 2. Po 21. dniu stężenie fosforanów w surowicy nie powinno wpływać na decyzję o zwiększaniu dawki. Jeśli wystąpią wymioty w dowolnym momencie po przyjęciu erdafitynibu, kolejną dawkę należy przyjąć następnego dnia. Czas trwania leczenia. Leczenie należy kontynuować do momentu progresji choroby lub wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności. Pominięcie dawki. W przypadku pominięcia dawki leku, można ją przyjąć tak szybko, jak to możliwe. Następnego dnia należy wznowić regularne dawkowanie leku. Nie należy przyjmować dodatkowych tabletek w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Zmniejszanie dawki i postępowanie z działaniami niepożądanymi. Schemat zmniejszania dawki erdafitynibu. Dawka 9 mg (np. 3 tabl. 3 mg): 1. redukcja dawki: 8 mg (np. 2 tabl. 4 mg); 2. redukcja dawki: 6 mg (2 tabl. 3 mg); 3. redukcja dawki: 5 mg (1 tabl. 5 mg);  4. redukcja dawki: 4 mg (1 tabl. 4 mg); 5. redukcja dawki: stop. Dawka 8 mg (np. 2 tabl. 4 mg): 1. redukcja dawki: 6 mg (2 tabl. 3 mg); 2. redukcja dawki: 5 mg (1 tabl. 5 mg); 3. redukcja dawki: 4 mg (1 tabl. 4 mg); 4. redukcja dawki: stop. Postępowanie w przypadku hiperfosfatemii. Hiperfosfatemia jest spodziewanym, przemijającym działaniem farmakodynamicznym inhibitorów FGFR. Należy oceniać stężenie fosforanów przed podaniem pierwszej dawki, a następnie kontrolować co miesiąc. W przypadku podwyższonego stężenia fosforanów u pacjentów leczonych erdafitynibem należy postępować zgodnie z wytycznymi dotyczącymi modyfikacji dawki (poniżej). W przypadku utrzymującego się podwyższonego stężenia fosforanów należy rozważyć dodanie produktu wiążącego fosforany niezawierającego wapnia (np. węglanu sewelameru). Zalecane modyfikacje dawki na podstawie stężenia fosforanów w surowicy przy stosowaniu erdafitynibu po zwiększeniu dawki. W przypadku stężenia fosforanów ≥5,5 mg/dl (1,75 mmol/l), należy ograniczyć spożycie fosforanów do 600-800 mg/dobę. Stężenie fosforanów <6,99 mg/dl (<2,24 mmol/l): kontynuować podawanie leku w dotychczasowej dawce; stężenie fosforanów 7,00-8,99 mg/dl (2,25-2,90 mmol/l): kontynuować leczenie erdafitynibem. Rozpocząć podawanie z jedzeniem produktu wiążącego fosforany, aż stężenie fosforanów wyniesie <7,00 mg/dl. Zmniejszenie dawki należy wdrożyć w przypadku utrzymującego się stężenia fosforanów w surowicy ≥7,00 mg/dl przez okres 2 mies. lub w przypadku wystąpienia dodatkowych zdarzeń niepożądanych lub dodatkowych zaburzeń elektrolitowych związanych z przedłużającą się hiperfosfatemią; stężenie fosforanów 9,00-10,00 mg/dl (2,91-3,20 mmol/l): wstrzymać leczenie erdafitynibem do czasu powrotu stężenia fosforanów w surowicy do wartości <7,00 mg/dl (zalecane cotygodniowe badania). Rozpocząć podawanie z jedzeniem produktu wiążącego fosforany, aż stężenie fosforanów w surowicy powróci do wartości <7,00 mg/dl. Ponownie rozpocząć leczenie na tym samym poziomie dawki. Zmniejszenie dawki należy wdrożyć w przypadku utrzymywania się stężenia fosforanów w surowicy na poziomie ≥9,00 mg/dl przez okres 1 mies. lub w przypadku wystąpienia dodatkowych zdarzeń niepożądanych lub dodatkowych zaburzeń elektrolitowych związanych z przedłużającą się hiperfosfatemią; stężenie fosforanów >10,00 mg/dl (>3,20 mmol/l): wstrzymać leczenie erdafitynibem do czasu powrotu stężenia fosforanów w surowicy do wartości <7,00 mg/dl (zalecane cotygodniowe badania). Ponownie rozpocząć leczenie na pierwszym zmniejszonym poziomie dawki. Jeśli stężenie fosforanów w surowicy ≥10,00 mg/dl utrzymuje się przez >2 tyg., erdafitynib należy odstawić na stałe. Leczenie objawów zgodnie z zaleceniami klinicznymi; znacząca zmiana wyjściowej czynności nerek lub hipokalcemia stopnia 3. spowodowana hiperfosfatemią: odstawić na stałe erdafitynib. Postępowanie medyczne zgodnie z zaleceniami klinicznymi. Postępowanie w przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku. Leczenie preparatem należy przerwać lub zmodyfikować w zależności od toksyczności erdafitynibu. Stopień 1. Bezobjawowe lub łagodne objawy; tylko obserwacje kliniczne lub diagnostyczne, lub nieprawidłowy wynik testu siatki Amslera: należy skierować na badanie okulistyczne. Jeśli badanie okulistyczne nie może zostać przeprowadzone w ciągu 7 dni, należy wstrzymać stosowanie leku do czasu jego przeprowadzenia. Jeśli nie ma dowodów na toksyczność dla oczu w badaniu okulistycznym, należy kontynuować podawanie leku w tej samej dawce. Jeśli na podstawie badania okulistycznego rozpoznano zapalenie rogówki lub nieprawidłowości siatkówki (np. CSRa), należy wstrzymać podawanie erdafitynibu do czasu ich ustąpienia. Jeśli objawy ustąpią w ciągu 4 tyg. od badania okulistycznego, leczenie należy wznowić od następnej niższej dawki. Po ponownym rozpoczęciu leczenia erdafitynibem należy monitorować nawrót choroby co 1-2 tyg. przez miesiąc, a następnie w zależności od potrzeb klinicznych. W przypadku braku nawrotu należy rozważyć ponowne zwiększenie dawki. Stopień 2. Umiarkowany; ograniczenie instrumentalnych czynności życia codziennego odpowiednich dla wieku: należy natychmiast wstrzymać podawanie erdafitynibu i skierować na badanie okulistyczne. Jeśli nie ma dowodów na toksyczność dla oczu, po ustąpieniu objawów należy wznowić terapię erdafitynibem od następnej niższej dawki. W przypadku ustąpienia objawów (całkowite ustąpienie lub stabilizacja i brak objawów) w ciągu 4 tyg. od badania okulistycznego, należy wznowić leczenie erdafitynibem w kolejnej niższej dawce. Po ponownym rozpoczęciu leczenia preparatem należy monitorować nawrót choroby co 1 do 2 tyg. przez miesiąc, a następnie w zależności od potrzeb klinicznych. Stopień 3. Ciężkie lub istotne medycznie, ale niezagrażające bezpośrednio wzrokowi; ograniczające samodzielne czynności życia codziennego: należy natychmiast wstrzymać podawanie leku i skierować na badanie okulistyczne. Jeśli objawy ustąpią (całkowite ustąpienie lub stabilizacja i brak objawów) w ciągu 4 tyg., leczenie erdafitynibem można wznowić w dawce o 2 poziomy niższej. Po ponownym rozpoczęciu leczenia erdafitynibem należy monitorować nawrót choroby co 1 do 2 tyg. przez miesiąc, a następnie w zależności od potrzeb klinicznych. W przypadku nawrotu należy rozważyć trwałe odstawienie leku. Stopień 4. Konsekwencje zagrażające wzrokowi; ślepota (20/200 lub gorsza): należy trwale zaprzestać stosowania erdafitynibu oraz kontrolować do całkowitego ustąpienia lub stabilizacji. Zmiany paznokci, skóry i błon śluzowych. Podczas stosowania erdafitynibu obserwowano zmiany dotyczące paznokci, skóry i błon śluzowych. Leczenie erdafitynibem należy przerwać lub zmodyfikować w zależności od toksyczności związanej z erdafitynibem. Zaburzenia paznokci. Stopień 1.: należy kontynuować podawanie leku w dotychczasowej dawce. Stopień 2.: wstrzymać podawanie erdafitynibu z ponowną oceną za 1-2 tyg. Jeśli wystąpi po raz pierwszy i zmniejszy się do stopnia ≤1. lub wyjściowego w ciągu 2 tyg., należy wznowić leczenie w tej samej dawce. Jeśli zdarzenie nawraca lub trwa >2 tyg., i zmniejszy się do ≤stopnia 1. lub wartości wyjściowej, należy wznowić leczenie od następnej niższej dawki. Stopień 3.: wstrzymać podawanie leku, z ponowną oceną za 1-2 tyg. Po zmniejszeniu objawów do stopnia ≤1. lub wartości wyjściowej należy wznowić leczenie od następnej niższej dawki. Stopień 4.: zaprzestać stosowania erdafitynibu. Sucha skóra i toksyczność dla skóry. Stopień 1.: kontynuować podawanie leku w dotychczasowej dawce. Stopień 2.: kontynuować podawanie leku w dotychczasowej dawce. Stopień 3.: wstrzymać podawanie leku (do 28 dni) z cotygodniową ponowną oceną stanu klinicznego. Po zmniejszeniu objawów do stopnia ≤1. lub wartości wyjściowej należy wznowić leczenie od następnej niższej dawki. Stopień 4.: zaprzestać stosowania erdafitynibu. Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej. Stopień 1.: kontynuować podawanie leku w dotychczasowej dawce. Stopień 2.: wstrzymać leczenie erdafitynibem, jeśli u pacjenta występują jednocześnie inne działania niepożądane stopnia 2. związane z erdafitynibem. Wstrzymać leczenie erdafitynibem, jeśli pacjent był już leczony z powodu objawów przez ponad tydzień. Jeśli leczenie erdafitynibem zostanie wstrzymane, należy ponownie ocenić stan za 1-2 tyg. Jeśli jest to pierwsze wystąpienie toksyczności i nasilenie zmniejszy się do stopnia ≤1. lub wyjściowego w ciągu 2 tyg., należy wznowić leczenie w tej samej dawce. Jeśli zdarzenie nawraca lub trwa >2 tyg., i zmniejszy się do ≤stopnia 1. lub wyjściowego, należy wznowić leczenie od następnej niższej dawki. Stopień 3.: wstrzymać podawanie leku, ponownie oceniając stan kliniczny za 1-2 tyg. Po ustąpieniu objawów do stopnia ≤1. lub wartości wyjściowej należy wznowić leczenie od następnej niższej dawki. Stopień 4.: należy zaprzestać stosowania erdafitynibu. Suchość w jamie ustnej. Stopień 1.: kontynuować podawanie leku w dotychczasowej dawce. Stopień 2.: kontynuować podawanie leku w dotychczasowej dawce. Stopień 3.: wstrzymać podawanie leku (do 28 dni), z cotygodniową ponowną oceną stanu klinicznego. Po zmniejszeniu objawów do stopnia ≤1. lub wartości wyjściowej, należy wznowić leczenie od następnej niższej dawki. Inne działania niepożądane. Stopień 3.: wstrzymać podawanie leku do czasu zmniejszenia nasilenia toksyczności do stopnia 1. lub wyjściowego, a następnie można wznowić podawanie go w kolejnej niższej dawce. Stopień 4.: należy na stałe zaprzestać stosowania. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Dostępne są ograniczone dane dotyczące pacjentów w wieku >85 lat. Na podstawie populacyjnych analiz farmakokinetycznych (PK) nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek należy rozważyć alternatywne leczenie. Nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć alternatywne leczenie. Nie istnieje odpowiednie zastosowanie erdafitynibu w populacji dzieci i młodzieży w leczeniu raka urotelialnego. Sposób podania. Tabl. należy połykać w całości z posiłkiem lub bez posiłku, mniej więcej o tej samej porze każdego dnia. Podczas stosowania leku należy unikać spożywania grejpfrutów i pomarańczy sewilskich ze względu na silne hamowanie CYP3A4.

Skład

1 tabl. powl. zawiera 3 mg, 4 mg lub 5 mg erdafitynibu.

Działanie

Inhibitor kinazy tyrozynowej pan-receptora czynnika wzrostu fibroblatów (FGFR). Erdafitynib zwiększa stężenie fosforanów w surowicy, co jest wtórnym działaniem hamowania FGFR. Po podaniu pojedynczej i powtarzanej dawki raz na dobę, ekspozycja na erdafitynib C_max i AUC zwiększała się proporcjonalnie do dawki w zakresie dawek od 0,5 do 12 mg. Stan stacjonarny został osiągnięty po 2 tyg. przy dawkowaniu raz na dobę, a średni współczynnik kumulacji był 4-krotny u pacjentów z rakiem. Po podaniu dawki 8 mg raz na dobę, proponowanej dawki początkowej, średnie (współczynnik zmienności [CV%]) stężenie erdafitynibu w stanie stacjonarnym C_max, AUC_τ i C_min wynosiły 1399 ng/ml (50,8%), 29268 ng h/ml (59,9%) i 936 ng/ml (64,9%) u pacjentów z rakiem. Dobowe wahania stężenia erdafitynibu w osoczu były małe, ze średnim (CV%) stosunkiem wartości maksymalnej do minimalnej wynoszącym 1,47 (23%) w stanie stacjonarnym przy codziennym dawkowaniu. Po podaniu doustnym pojedynczej dawki C_max osiągano w ciągu 2,5 h (zakres: 2-6 h), a wchłanianie doustne było prawie całkowite. Metabolizm jest główną drogą eliminacji erdafitynibu. Erdafitynib jest głównie metabolizowany u ludzi przez CYP2C9 i CYP3A4, z powstaniem głównego metabolitu O-demetylowanego. Udział CYP2C9 i CYP3A4 w całkowitym klirensie erdafitynibu szacuje się odpowiednio, na 39% i 20%. Niezmieniony erdafitynib był główną cząsteczką związaną z lekiem w osoczu, nie było krążących metabolitów. Średni efektywny T_0,5 erdafitynibu u pacjentów z rakiem wynosił 58,9 h. Lek wydalany jest w kale i w moczu.

Interakcje

Wpływ innych leków na erdafitynib. Jednoczesne stosowanie z umiarkowanymi inhibitorami CYP2C9 lub silnymi inhibitorami CYP3A4 zwiększa ekspozycję na erdafitynib i może prowadzić do nasilenia toksyczności związanej z lekiem. Średnie współczynniki (90% CI) dla C_max i AUC_∞ erdafitynibu wynosiły odpowiednio, 121% (99,9, 147) i 148% (120, 182), podczas jednoczesnego stosowania z flukonazolem, umiarkowanym inhibitorem CYP2C9 i CYP3A4, w porównaniu z erdafitynibem w monoterapii. C_max erdafitynibu wynosiło 105% (90% CI: 86,7, 127), a AUC_∞ wynosiło 134% (90% CI: 109, 164) podczas jednoczesnego podawania z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP3A4 i inhibitorem P-gp, w porównaniu z erdafitynibem w monoterapii. Należy rozważyć alternatywne leki bez potencjału lub z minimalnym potencjałem hamowania enzymów. Jeśli erdafitynib jest podawany jednocześnie z umiarkowanym inhibitorem CYP2C9 lub silnym inhibitorem CYP3A4 (takim jak itrakonazol, ketokonazol, pozakonazol, worykonazol, flukonazol, mikonazol, cerytynib, klarytromycyna, telitromycyna, elwitegrawir, rytonawir, parytaprewir, sakwinawir, nefazodon, nelfinawir, typranawir, lopinawir, amiodaron, piperyna), należy zmniejszyć dawkę erdafitynibu do kolejnej niższej dawki w oparciu o tolerancję. W przypadku odstawienia umiarkowanego inhibitora CYP2C9 lub silnego inhibitora CYP3A4, dawkę erdafitynibu można dostosować zgodnie z tolerancją. Ze względu na silne hamowanie CYP3A4 należy unikać spożywania grejpfrutów lub pomarańczy sewilskich podczas przyjmowania erdafitynibu. Jednoczesne stosowanie z karbamazepiną, silnym induktorem CYP3A4 i słabym induktorem CYP2C9, prowadzi do zmniejszenia ekspozycji na erdafitynib. Należy unikać jednoczesnego stosowania erdafitynibu z lekami silnie indukującymi CYP3A4 (tj. apalutamid, enzalutamid, lumakaftor, iwosidenib, mitotan, ryfapentyna, ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina i ziele dziurawca). Jeśli erdafitynib jest podawany jednocześnie z umiarkowanym induktorem CYP3A4 (takim jak dabrafenib, bozentan, cenobamat, elagoliks, efawirenz, etrawiryna, lorlatynib, mitapiwat, modafinil, peksydartynib, fenobarbital, prymidon, repotrektynib, ryfabutyna, sotorazyb, telotrystat etylowy), dawka powinna być ostrożnie zwiększana o 1 do 2 mg i stopniowo dostosowywana co 2 do 3 tyg. w oparciu o kliniczne monitorowanie działań niepożądanych, do maksymalnie 9 mg. Jeśli umiarkowany induktor CYP3A4 zostanie odstawiony, dawkę erdafitynibu można dostosować zgodnie z tolerancją. Wpływ erdafitynibu na inne leki. Erdafitynib nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę midazolamu. Nie można jednak wykluczyć, że indukcja CYP3A4 po podaniu erdafitynibu w monoterapii lub jednoczesne podawanie innych induktorów CYP3A4 razem z erdafitynibem może zmniejszać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Pacjentkom stosującym hormonalne środki antykoncepcyjne należy zalecić stosowanie alternatywnego środka antykoncepcyjnego, na który nie mają wpływu induktory enzymów (np. niehormonalna wkładka wewnątrzmaciczna) lub dodatkowego niehormonalnego środka antykoncepcyjnego (np. prezerwatywa) podczas leczenia i przez 1 mies. po przyjęciu ostatniej dawki erdafitynibu. Erdafitynib jest inhibitorem P-gp. Jednoczesne leczenie z substratami P-gp może zwiększać ich ekspozycję ogólnoustrojową. Doustne substraty P-gp o wąskim indeksie terapeutycznym (takie jak kolchicyna, digoksyna, dabigatran i apiksaban) należy przyjmować co najmniej 6 h przed erdafitynibem lub po erdafitynibie, aby zminimalizować możliwość wystąpienia interakcji. Erdafitynib nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę metforminy. U pacjentów otrzymujących erdafitynib należy unikać stosowania leków mogących zmieniać stężenie fosforanów w surowicy do czasu oceny stężenia fosforanów w surowicy w okresie od 14 do 21 dni po rozpoczęciu leczenia (potencjalny wpływ na decyzję o zwiększeniu dawki).

Środki ostrożności

Choroby oczu. Przed rozpoczęciem stosowania erdafitynibu należy wykonać wyjściowe badanie okulistyczne, w tym test siatki Amslera, fundoskopię, badanie ostrości wzroku oraz, jeśli jest dostępne, optyczną koherentną tomografię (OCT). Lek może powodować choroby oczu, w tym centralną retinopatię surowiczą (CSR) (zgrupowany termin obejmujący odwarstwienie nabłonka barwnikowego siatkówki (RPED)), powodujące ubytki pola widzenia. Ogólna częstość występowania centralnej retinopatii surowiczej była wyższa u pacjentów w wieku ≥65 lat (33,3%) w porównaniu z pacjentami w wieku <65 lat (28,8%). Zdarzenia RPED zgłaszano częściej u pacjentów w wieku ≥65 lat (6,3%) w porównaniu z pacjentami w wieku <65 lat (2,1%). Zaleca się ścisłe monitorowanie kliniczne pacjentów w wieku ≥65 lat oraz pacjentów z klinicznie istotnymi chorobami oczu, np. chorobami siatkówki, w tym m.in. CSR, zwyrodnieniem plamki żółtej/siatkówki, retinopatią cukrzycową i wcześniejszym odwarstwieniem siatkówki. Podczas leczenia erdafitynibem objawy suchego oka wystąpiły u 16,7% pacjentów (u 0,3% pacjentów były stopnia 3. lub 4.). Wszyscy pacjenci powinni stosować profilaktykę suchego oka lub leczenie z użyciem środków łagodzących objawy (np. sztuczne łzy, nawilżające lub natłuszczające żele lub maści do oczu) przynajmniej co 2 h w czasie aktywności. Ciężkie przypadki suchego oka związane z leczeniem powinny być oceniane przez okulistę. Należy przeprowadzać comiesięczne badania okulistyczne, w tym badanie siatki Amslera w ciągu pierwszych 4 mies. leczenia, a następnie co 3 mies., a także w trybie pilnym w przypadku wystąpienia objawów ze strony narządu wzroku. Badanie okulistyczne powinno obejmować ocenę ostrości wzroku, badanie w lampie szczelinowej, fundoskopię i optyczną koherentną tomografię. Pacjentów, którzy ponownie rozpoczęli stosowanie leku po wystąpieniu działań niepożądanych dotyczących oczu, należy bardzo dokładnie kontrolować, w tym wykonując kliniczne badania okulistyczne. Należy przerwać stosowanie leku w przypadku wystąpienia CSR i odstawić go na stałe, jeśli CRS nie ustąpi w ciągu 4 tyg. lub jeśli jego nasilenie osiągnie stopień 4. W przypadku działań niepożądanych dotyczących oczu należy postępować zgodnie z wytycznymi dotyczącymi modyfikacji dawki. Lek może powodować hiperfosfatemię. Długotrwała hiperfosfatemia może prowadzić do mineralizacji tkanek miękkich, kalcynozy skóry, kalcyfilaksji nieuremicznej, hipokalcemii, niedokrwistości, wtórnej nadczynności przytarczyc, skurczów mięśni, drgawek, wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu serca. Hiperfosfatemię zgłaszano we wczesnym okresie leczenia erdafitynibem, przy czym większość zdarzeń występowała w ciągu pierwszych 3-4 mies., a zdarzenia stopnia 3. występowały w ciągu 1. mies. Należy kointrolować hiperfosfatemię przez cały okres leczenia. Należy ograniczyć spożycie fosforanów w diecie (600-800 mg na dobę) i unikać jednoczesnego stosowania leków, które mogą zwiększać stężenie fosforanów w surowicy gdy stężenie fosforanów w surowicy wynosi ≥5,5 mg/dl. Suplementacja witaminą D u pacjentów otrzymujących erdafitynib nie jest zalecana ze względu na potencjalny wpływ na zwiększenie stężenia fosforanów i wapnia w surowicy. Jeśli stężenie fosforanów w surowicy przekracza 7,0 mg/dl, należy rozważyć dodanie doustnego produktu wiążącego fosforany do czasu powrotu stężenia fosforanów w surowicy do <7,0 mg/dl. Należy rozważyć przerwanie leczenia, zmniejszenie dawki lub trwałe odstawienie leku w zależności od czasu trwania i nasilenia hiperfosfatemii zgodnie z informacją w polu Dawkowanie. Zaleca się ostrożność podczas podawania erdafitynibu z lekami, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QT lub mogącymi wywoływać torsades de pointes, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, dyzopiramid) lub klasy III (np. amiodaron, sotalol, ibutylid), antybiotyki makrolidowe, SSRI (np. cytalopram, escytalopram), metadon, moksyfloksacyna i leki przeciwpsychotyczne (np. haloperydol i tiorydazyna). Podczas leczenia erdafitynibem może wystąpić hipofosfatemia. Należy kontrolować stężenie fosforanów w surowicy podczas leczenia erdafitynibem i podczas przerw w leczeniu erdafitynibem. Jeśli stężenie fosforanów w surowicy spadnie poniżej normy, należy przerwać terapię obniżającą stężenie fosforanów i ograniczenia fosforanów w diecie (jeśli dotyczy). Ciężka hipofosfatemia może objawiać się dezorientacją, drgawkami, ogniskowymi objawami neurologicznymi, niewydolnością serca, niewydolnością oddechową, osłabieniem mięśni, rabdomiolizą i niedokrwistością hemolityczną. Zaburzenia paznokci, w tym onycholiza, odbarwienie paznokci i zanokcica, mogą występować bardzo często podczas leczenia preparatem. Pacjentów należy obserwować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych toksycznego działania na paznokcie. Pacjentom należy zalecić leczenie zapobiegawcze, takie jak dobre praktyki higieniczne, dostępne bez recepty środki wzmacniające paznokcie w razie konieczności oraz kontrolę pod kątem objawów zakażenia. Leczenie erdafitynibem należy przerwać lub zmodyfikować w zależności od toksyczności leku. Zaburzenia skóry, w tym suchość skóry, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej (PPES), łysienie i świąd mogą występować bardzo często podczas leczenia preparatem. Pacjentów należy kontrolować i zapewnić im opiekę wspomagającą, taką jak unikanie niepotrzebnej ekspozycji na światło słoneczne oraz nadmiernego stosowania mydła i kąpieli. Pacjenci powinni regularnie stosować środki nawilżające i unikać produktów perfumowanych. Leczenie erdafitynibem należy przerwać lub zmodyfikować w zależności od toksyczności leku. Należy zachować ostrożność podczas ekspozycji na słońce, nosząc odzież ochronną i (lub) filtry przeciwsłoneczne ze względu na potencjalne ryzyko reakcji fototoksycznych związanych z leczeniem erdafitynibem. Bardzo często zgłaszano występowanie zapalenia jamy ustnej i suchości w jamie ustnej. Pacjentom należy doradzić, aby w przypadku nasilenia się objawów zwrócili się o pomoc lekarską. Pacjentów należy kontrolować i zapewnić im leczenie wspomagające, takie jak odpowiednia higiena jamy ustnej, płukanie jamy ustnej sodą oczyszczoną 3 lub 4 razy na dobę w razie konieczności oraz unikanie pikantnych i (lub) kwaśnych pokarmów. Leczenie erdafitynibem należy przerwać lub zmodyfikować w zależności od toksyczności leku. Badania laboratoryjne. W trakcie terapii zgłaszano zwiększenie stężenia kreatyniny, hiponatremię, zwiększenie aktywności aminotransferaz i niedokrwistość; podczas leczenia należy regularnie kontrolować morfologię krwi i skład chemiczny surowicy w celu monitorowania tych zmian. Toksyczność reprodukcyjna i rozwojowa. Erdafitynib jest embriotoksyczny i teratogenny (informacja w polu Ciąża). Jednoczesne stosowanie leku z umiarkowanymi inhibitorami CYP2C9 lub silnymi inhibitorami CYP3A4 wymaga dostosowania dawki. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku z silnymi induktorami CYP3A4. Jednoczesne stosowanie leku z umiarkowanymi induktorami CYP3A4 wymaga dostosowania dawki. Jednoczesne stosowanie erdafitynibu może zmniejszać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Pacjentkom stosującym hormonalne środki antykoncepcyjne należy zalecić stosowanie alternatywnego środka antykoncepcyjnego, na który nie mają wpływu induktory enzymów (np. niehormonalnej wkładki wewnątrzmacicznej) lub dodatkowego niehormonalnego środka antykoncepcyjnego (np. prezerwatywy) podczas leczenia i przez 1 mies. po przyjęciu ostatniej dawki erdafitynibu. 1 tabl. powl. zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Ciąża i laktacja

Nie ma danych dotyczących stosowania erdafitynibu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję. Lek nie powinien być stosowany w okresie ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety wymaga leczenia erdafitynibem. Jeśli erdafitynib jest stosowany w czasie ciąży lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas stosowania erdafitynibu, należy poinformować pacjentkę o potencjalnym zagrożeniu dla płodu i doradzić jej w zakresie możliwości klinicznych i terapeutycznych. W przypadku zajścia w ciążę lub podejrzenia ciąży w trakcie leczenia erdafitynibem i do 1 mies. po jego zakończeniu należy zalecić pacjentkom kontakt z lekarzem. Nie ma danych dotyczących obecności erdafitynibu w mleku ludzkim ani wpływu erdafitynibu na niemowlę karmione piersią lub na wytwarzanie mleka. Nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka karmionego piersią. Należy przerwać karmienie piersią podczas leczenia i przez 1 mies. po podaniu ostatniej dawki erdafitynibu. Badania na zwierzętach dotyczące reprodukcji wskazują, że erdafitynib podawany kobietom w ciąży może powodować uszkodzenie płodu. Należy zalecić pacjentkom w wieku rozrodczym stosowanie wysoce skutecznej antykoncepcji przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia oraz przez 1 mies. po przyjęciu ostatniej dawki leku. Należy zalecić pacjentom płci męskiej stosowanie skutecznej antykoncepcji (np. prezerwatywy) i nie oddawanie ani przechowywanie nasienia w trakcie leczenia i przez 1 mies. po przyjęciu ostatniej dawki leku. Jednoczesne podawanie erdafitynibu może zmniejszać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Pacjentkom stosującym hormonalne środki antykoncepcyjne należy zalecić stosowanie alternatywnego środka antykoncepcyjnego, na który nie mają wpływu induktory enzymów (np. niehormonalnej wkładki wewnątrzmacicznej) lub dodatkowego niehormonalnego środka antykoncepcyjnego (np. prezerwatywy) podczas leczenia oraz przez 1 mies. po przyjęciu ostatniej dawki erdafitynibu. Przed rozpoczęciem stosowania erdafitynibu u kobiet w wieku rozrodczym zaleca się wykonanie testu ciążowego z użyciem wysoce czułego testu. Na podstawie wstępnej oceny płodności w ogólnych badaniach na zwierzętach oraz farmakologii erdafitynibu nie można wykluczyć zaburzenia płodności samców i samic.

Działania niepożądane

Bardzo często: hiperfosfatemia, hiponatremia, zmniejszenie apetytu, centralna retinopatia surowicza (obejmuje: odwarstwienie siatkówki, odwarstwienie ciała szklistego, obrzęk siatkówki, retinopatię, chorioretinopatię, odwarstwienie nabłonka barwnikowego siatkówki, odwarstwienie nabłonka barwnikowego plamki żółtej siatkówki, odwarstwienie plamki żółtej, surowicze odwarstwienie siatkówki, płyn podsiatkówkowy, zgrubienie siatkówki, zapalenie naczyniówki i siatkówki, retinopatię surowiczą, makulopatię, wysięk naczyniówkowy, niewyraźne widzenie, zaburzenia widzenia, zmniejszona ostrość widzenia), suchość oka, krwawienie z nosa, biegunka, zapalenie jamy ustnej (obejmuje owrzodzenie jamy ustnej), suchość w ustach, zaparcia, nudności, wymioty, ból brzucha, zanokcica, onycholiza, onychomadeza, dystrofia paznokci, choroba paznokci, przebarwienie paznokci, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, łysienie, suchość skóry, astenia, zmęczenie, niedokrwistość, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie aktywności AspAT. Często: nadczynność przytarczyc, hiperkalcemia, hipofosfatemia, wrzodziejące zapalenie rogówki, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, kseroftalmia, zaćma, zapalenie powiek, zwiększone łzawienie, suchość jamy nosowej, niestrawność, onychalgia, onychoklazja, bruzdowanie paznokci, pęknięcia skóry, świąd, złuszczanie skóry, kserodermia, hiperkeratoza, zmiany skórne, egzema, wysypka, ostre uszkodzenie nerek, zaburzenia czynności nerek, niewydolność nerek, cytoliza wątrobowa, nieprawidłowa czynność wątroby, hiperbilirubinemia. Niezbyt często: zwapnienie naczyń krwionośnych, krwawienie z łożyska paznokcia, dyskomfort dotyczący paznokci, atrofia skóry, rumień dłoni, toksyczność dla skóry, suchość błony śluzowej.

Pozostałe informacje

Lek ma umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Podczas leczenia inhibitorami FGFR i erdafitynibem odnotowano przypadki wystąpienia chorób oczu, takich jak CSR lub zapalenie rogówki. Jeśli u pacjentów wystąpią związane z leczeniem objawy wpływające na wzrok, zaleca się, aby nie prowadzili oni pojazdów ani nie obsługiwali maszyn do czasu ustąpienia tych objawów.