NovoThirteen - baza leków

Wskazania

Długotrwała profilaktyka mająca na celu zapobieganie krwawieniom u pacjentów z wrodzonym niedoborem czynnika XIII, podjednostki A. Leczenie epizodów krwawień występujących w trakcie prowadzonej profilaktyki. Lek może być stosowany we wszystkich grupach wiekowych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Dawkowanie

Dożylnie. Leczenie powinno być rozpoczęte pod kontrolą lekarza doświadczonego w leczeniu rzadkich skaz krwotocznych. Wrodzony niedobór czynnika XIII, podjednostki A powinien być potwierdzony odpowiednimi procedurami diagnostycznymi obejmującymi badanie aktywności czynnika XIII, badania immunologiczne oraz, jeżeli dotyczy, genotypowanie. Aktywność leku wyrażana jest w jednostkach międzynarodowych (j.m.). Dawkowanie NovoThirteen różni się od schematu dawkowania innych preparatów zawierających czynnik XIII mimo, iż wyrażone jest w tych samych jednostkach (j.m.). Profilaktyka. Zalecana dawka profilaktyczna wynosi 35 j.m./kg mc. podanych w bolusie dożylnym raz w miesiącu (co 28 dni ±2 dni). Leczenie krwawień. Jeśli podczas regularnej profilaktyki wystąpi krwawienie, zaleca się podanie pojedynczej dawki 35 j.m./kg mc. w bolusie dożylnym. Jeśli krwawienia wystąpią u pacjenta, u którego nie jest stosowana profilaktyka, lekarz prowadzący może rozważyć podanie pojedynczej dawki 35 j.m./kg mc. w bolusie dożylnym, w celu opanowania krwawienia. Na podstawie rzeczywistego stężenia NovoThirteen, objętość do podania (w mililitrach) pacjentom ważącym co najmniej 24 kg, można obliczyć korzystając z poniższego wzoru: objętość dawki w ml = 0,042 x mc. pacjenta (kg). Gdy zalecana dawka 35 j.m./kg/miesiąc nie zapobiega krwawieniom w sposób właściwy, lekarz może rozważyć dostosowanie dawki w określonych sytuacjach. Dostosowania dawki należy dokonać w oparciu o badanie aktywności czynnika XIII. Zaleca się monitorowanie aktywności NovoThirteen z wykorzystaniem standardowej metody oznaczania aktywności czynnika XIII. Małe zabiegi chirurgiczne. Podczas wykonywania małych zabiegów chirurgicznych, w tym ekstrakcji zęba, zalecane są dawki profilaktyczne. W razie potrzeby można podać dodatkową dawkę. Dostosowania dawki należy dokonać w oparciu o badanie aktywności czynnika XIII. Dzieci i młodzież. Nie ma potrzeby dostosowania dawki u dzieci i młodzieży. Zarówno w profilaktyce, jak i w leczeniu krwawień powinna być stosowana dawka 35 j.m./kg mc. Jeżeli jednak pacjent z grupy wiekowej dzieci i młodzież waży poniżej 24 kg, przygotowany roztwór leku powinien być dodatkowo rozcieńczony przy użyciu 6 ml 0,9% roztworu NaCl do wstrzykiwań, aby umożliwić dawkowanie u małych dzieci. Objętość dawki dla małych dzieci można zatem obliczyć korzystając z poniższego wzoru: objętość dawki w ml = 0,117 x mc (kg). Obliczenie współczynnika korygującego 0,117 jest związane z dokładną ilością preparatu, a nie z jego wartością nominalną. Sposób podania. Lek należy podawać natychmiast po rekonstytucji w powolnym bolusie dożylnym z szybkością nie większą niż 2 ml/min.

Skład

1 fiolka (3 ml) zawiera 2500 j.m. katrydekakogu (rekombinowany czynnik krzepnięcia XIII) (rDNA). Po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 833 j.m. rekombinowanego XIII czynnika krzepnięcia. Swoista aktywność wynosi około 165 j.m./mg białka.

Działanie

Lek jest rekombinowanym czynnikiem krzepnięcia XIII, podjednostką A, produkowanym w komórkach drożdży (Saccharomyces cerevisiae) metodą rekombinacji DNA. Jest strukturalnie identyczny z ludzkim czynnikiem XIII, podjednostką A [A₂]. Lek wiąże się z wolnym ludzkim czynnikiem XIII, podjednostką B, tworząc heterotetramer [rA₂B₂] o podobnym okresie półtrwania do endogennego heterotetrameru [A₂B₂]. Czynnik XIII występuje w osoczu w postaci heterotetrameru [A₂B₂] składającego się z dwóch podjednostek A oraz dwóch podjednostek B utrzymywanych razem za pomocą silnych oddziaływań niekowalencyjnych. Podjednostka B pełni rolę białka nośnikowego dla podjednostki A w osoczu i jest w nim obecna w nadmiarze. Po związaniu podjednostki A z podjednostką B [A₂B₂] okres półtrwania podjednostki A [A₂] wydłuża się. Czynnik XIII jest proenzymem (protransglutaminazą) aktywowanym przez trombinę w obecności jonów Ca²⁺. Za aktywność enzymatyczną odpowiedzialna jest podjednostka A. Po aktywacji podjednostka A odłącza się od podjednostki B, przez co następuje odsłonięcie miejsca aktywnego podjednostki A. Aktywna transglutaminaza tworzy wiązania między fibryną i innymi białkami, co skutkuje zwiększoną wytrzymałością mechaniczną skrzepu fibrynowego i jego opornością na fibrolizę, oraz sprzyja adhezji płytek krwi i skrzepu do uszkodzonej tkanki. Końcowy T_0,5 u dorosłych wynosi średnio 13,7 dnia (zakres 10,4-24,6 dni); u dzieci T_0,5 wynosi średnio 15 dni (zakres 9,8-24,8 dni).

Interakcje

Nie ma dostępnych danych klinicznych dotyczących interakcji preparatu z innymi lekami. Nie zaleca się łączenia preparatu z rekombinowanym aktywowanym czynnikiem VII (rFVIIa).

Środki ostrożności

Lek nie jest skuteczny u pacjentów z wrodzonym niedoborem czynnika XIII, jeśli jest stosowany do comiesięcznego profilaktycznego leczenia krwawień u pacjentów z wrodzonym niedoborem czynnika XIII, podjednostki B. Niedobór czynnika XIII, podjednostki B wiąże się ze znacznie skróconym okresem półtrwania podanej aktywnej farmakologicznie podjednostki A. Typ niedoboru czynnika krzepnięcia krwi należy określić u pacjentów przed rozpoczęciem leczenia, wykorzystując odpowiednie procedury diagnostyczne obejmujące badanie aktywności czynnika XIII i badania immunologiczne oraz, jeżeli dotyczy, genotypowanie. Leczenie w modelu na żądanie pacjentów nie stosujących profilaktyki nie było badane w programie badań klinicznych. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych lub reakcji typu anafilaktycznego, należy natychmiast zaprzestać podawania leku i dalszego leczenia przy jego użyciu. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano wytwarzania inhibitorów w odpowiedzi na leczenie katrydekakogiem. Obecność inhibitorów można podejrzewać w przypadku braku odpowiedzi na leczenie, co objawia się krwawieniem lub jest udokumentowane wynikami badań laboratoryjnych, w których aktywność czynnika XIII nie osiąga spodziewanych poziomów. Jeżeli podejrzewa się obecność inhibitorów, należy przeprowadzić badanie na obecność przeciwciał. Pacjenci, u których wykryto przeciwciała neutralizujące przeciwko czynnikowi XIII, nie powinni być leczeni preparatem bez ścisłej obserwacji. Należy unikać niewłaściwego przechowywania leku po rekonstytucji, gdyż może to doprowadzić do utraty jałowości i podwyższenia stężeń aktywowanej pozaproteolitycznie postaci leku, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia zakrzepicy. W przypadku skłonności do występowania zakrzepicy, należy zachować ostrożność, gdyż lek działa stabilizująco na fibrynę. Może dojść do stabilizacji zakrzepu prowadzącej do zwiększonego ryzyka niedrożności naczyń krwionośnych. Nie prowadzono badań u pacjentów z niewydolnością wątroby. Lek może nie być skuteczny u pacjentów z niewydolnością wątroby na tyle ciężką, by spowodować zmniejszenie aktywności czynnika XIII, podjednostki B. Należy ściśle monitorować aktywność czynnika XIII u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Doświadczenie w stosowaniu klinicznym leku u pacjentów w podeszłym wieku z wrodzonym niedoborem czynnika XIII jest ograniczone. Nie prowadzono badań klinicznych u pacjentów z niewydolnością nerek wymagających dializy. Lek zawiera w 1 wstrzyknięciu mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), co oznacza, że jest praktycznie "wolny od sodu".

Ciąża i laktacja

Stosowanie leku w czasie ciąży można rozważyć tylko w razie wyraźnych wskazań. Dane kliniczne dotyczące stosowania leku u kobiet w ciąży są ograniczone, a dostępne dane nie wykazują negatywnego wpływu na zdrowie płodu/noworodka lub kobiety w ciąży. Nie wiadomo, czy rekombinowany czynnik XIII przenika do mleka ludzkiego. Decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie leku, należy podjąć biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. W badaniach nieklinicznych nie stwierdzono wpływu leku na narządy rozrodcze. Brak jest danych dotyczących potencjalnego wpływu na płodność u ludzi.

Działania niepożądane

Często: leukopenia i nasilona neutropenia, ból głowy, ból kończyny, ból w miejscu wstrzyknięcia, przeciwciała nieneutralizujące, podwyższone stężenie D-dimerów fibryny. U 1 pacjenta ze stwierdzoną wcześniej neutropenią w czasie leczenia preparatem wystąpiło niewielkie nasilenie neutropenii oraz leukopenia. Po odstawieniu liczba neutrofili we krwi pacjenta powróciła do poziomu podobnego do obserwowanego przed leczeniem. Stosowanie leku może być związane z występowaniem przeciwciał nieneutralizujących. Przeciwciała nie wykazywały działania hamującego, a pacjenci nie doświadczyli żadnych zdarzeń niepożądanych lub krwawień związanych z występowaniem tych przeciwciał. Występowanie przeciwciał było przejściowe. Pojawienie się przeciwciał nieneutralizujących nie miało znaczenia klinicznego. W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży częściej odnotowywano działania niepożądane u pacjentów w wieku od 6 lat do poniżej 18 lat niż u dorosłych. U 3 pacjentów (14%) w wieku 6-18 lat stwierdzono ciężkie działania niepożądane w porównaniu do 0 pacjentów w wieku powyżej 18 lat. U pacjentów w wieku 6-18 lat stwierdzono 4 przypadki występowania przeciwciał nieneutralizujących na początku leczenia. 3 spośród tych pacjentów zakończyło udział w badaniu w związku z wystąpieniem działania niepożądanego. U pacjentów w wieku poniżej 6 lat nie odnotowano przypadków występowania przeciwciał przeciwko rekombinowanemu czynnikowi XIII, niepożądanych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych ani innych zdarzeń związanych z bezpieczeństwem.

Pozostałe informacje

W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych należy czytelnie zapisać nazwę i nr serii podawanego leku. Lek nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.