Aspar Espefa Premium - baza leków

Wskazania

Uzupełnianie niedoborów magnezu i potasu (niewymagających podawania dożylnego): przy niemiarowościach i nadpobudliwości serca, zwłaszcza na tle niedoboru magnezu i potasu; profilaktycznie w chorobie niedokrwiennej serca, przy zagrożeniu zawałem; w rekonwalescencji pozawałowej; po przebytych chorobach zakaźnych lub zabiegach chirurgicznych, w przebiegu których doszło do utraty magnezu i potasu; jako lek przeciwdziałający ubocznym skutkom długotrwałego stosowania glikozydów nasercowych i leków moczopędnych (m.in. tiazydów, furosemidu).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Niewydolność nerek, zakażenia dróg moczowych, hiperkaliemia, hipermagnezemia, blok przedsionkowo-komorowy, nużliwość mięśni (myasthenia gravis).

Dawkowanie

Doustnie: zazwyczaj 2-6 tabl. w dawkach podzielonych. Całkowite dzienne zapotrzebowanie organizmu na magnez nie przekracza 5 mg/kg mc. Przy zapobieganiu niedoborom potasu podaje się do 780 mg jonów potasu do dobę.

Skład

1 tabl. zawiera 250 mg wodoroasparaginianu magnezu (17 mg jonów Mg) i 250 mg wodoroasparaginianu potasu (54 mg jonów K).

Działanie

Preparat złożony zawierający jony magnezu i potasu. Magnez aktywizuje działanie około 300 enzymów, m.in. regulujących syntezę i wykorzystanie związków zależnych od ATP-azy oraz glikolitycznych. Wpływa na syntezę kwasów nukleinowych i przepuszczalność błon komórkowych; obniża poziom cholesterolu. Odgrywa ważną rolę w procesie skurczu mięśni. Działa przeciwskurczowo na ściany naczyń krwionośnych. Biodostępność magnezu wynosi 30%. W kompartmencie osoczowym około 30% magnezu jest związane z białkami, 12% z anionami, a 55% występuje jako wolny jon. Wydalany jest przede wszystkim z moczem, niewielkie ilości z potem lub kałem. Potas jest głównym kationem płynu wewnątrzkomórkowego o podstawowym znaczeniu dla zachowania równowagi kwasowo-zasadowej i elektrodynamicznych właściwości komórek. Aktywuje liczne reakcje enzymatyczne i ma podstawowe znaczenie dla wielu procesów fizjologicznych, wpływa m.in. na przewodnictwo nerwowe, kurczliwość mięśnia sercowego, mięśni gładkich i szkieletowych, wydzielanie żołądkowe, pracę nerek, syntezę tkanek i metabolizm węglowodanów. Potas dobrze i szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Jego wewnątrzkomórkowa pula stanowi ok. 98% całkowitej zawartości w organizmie. Jest wydalany w 85-90% przez nerki, w 10% z kałem oraz w niewielkich ilościach z potem lub mlekiem karmiących.

Interakcje

Fosforany, wapń, lipidy oraz fityniany zmniejszają wchłanianie magnezu, natomiast magnez zmniejsza wchłanianie tetracyklin, żelaza i związków fluoru oraz leków przeciwzakrzepowych pochodnych warfaryny. Antybiotyki aminoglikozydowe, diuretyki pętlowe, cisplatyna, cykloseryna, mitramycyna, amfoterycyna B, mineralokortykosteroidy zwiększają wydalanie magnezu. Leki moczopędne oszczędzające potas oraz preparaty potasu mogą zwiększać stężenie jonów potasu w surowicy.

Środki ostrożności

Nie należy podawać w chorobach nowotworowych bez porozumienia z lekarzem. Przy długotrwałym stosowaniu i w razie ciężkiej biegunki oraz u pacjentów leczonych glikozydami nasercowymi należy kontrolować stężenie magnezu i potasu w surowicy krwi, a w razie potrzeby także w erytrocytach. Ostrożnie stosować u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka.

Ciąża i laktacja

Zarówno magnez jak i potas uznano za bezpieczne w czasie ciąży. Oba jony przekraczają barierę łożyskową, a także zawarte są w mleku karmiących (lecz przy stabilnym zwykle poziomie osoczowym są to ilości fizjologiczne i niezbędne dla prawidłowego rozwoju płodu lub noworodka). Przy stosowaniu preparatu w czasie ciąży wskazana jest konsultacja z lekarzem prowadzącym, który wskaże właściwą dawkę leku.

Działania niepożądane

Rzadko: hiperkaliemia (szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek), nieregularna i wolna praca serca; podrażnienie przewodu pokarmowego (ból brzucha, nudności, biegunka, wymioty).

Pozostałe informacje

Lek nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.