Malarone - baza leków

Wskazania

Zapobieganie oraz leczenie ostrej niepowikłanej malarii wywołanej przez Plasmodium falciparum zwłaszcza przez szczepy, które mogą być oporne na inne leki przeciwmalaryczne. W zapobieganiu i leczeniu zawsze należy uwzględniać wytyczne Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) oraz właściwych władz medycznych, a także miejscowe dane dotyczące występowania oporności na leki przeciwmalaryczne.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Zapobieganie malarii u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CCr <30 ml/min).

Dawkowanie

Doustnie. Zapobieganie malarii, dorośli o mc. >40 kg: 1 tabl. raz na dobę o stałej porze. Podawanie leku rozpoczyna się na 24-48 h przed przybyciem do endemicznego obszaru występowania malarii i kontynuuje przez cały okres pobytu oraz przez 7 dni po opuszczeniu obszaru endemicznego. U mieszkańców obszarów endemicznych (osoby z częściową odpornością), bezpieczeństwo stosowania i skuteczność leku potwierdzono w badaniach obejmujących okres do 12 tygodni. U osób bez odporności średni czas stosowania preparatu w badaniach klinicznych wynosił 27 dni. Leczenie malarii. Dorośli i dzieci o mc. >40 kg: 4 tabl. raz na dobę przez 3 kolejne dni. Dzieci o mc. 11-20 kg: 1 tabl. raz na dobę przez 3 kolejne dni; 21-30 kg: 2 tabl. raz na dobę przez 3 kolejne dni; 31-40 kg: 3 tabl. raz na dobę przez 3 kolejne dni. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku oraz pacjentów z niewydolnością wątroby i z lekką lub umiarkowaną niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CCr <30 ml/min) w leczeniu ostrej fazy malarii wywołanej przez P. falciparum zaleca się, gdy to tylko możliwe, podawanie innych leków niż Malarone, w zapobieganiu malarii stosowanie jest przeciwwskazane. Lek nie jest zalecany w zapobieganiu malarii u osób, których masa ciała nie przekracza 40 kg, u tych osób zaleca się stosowanie preparatu w postaci tabletek dla dzieci. Sposób podania. Lek należy przyjmować podczas posiłku lub z napojami mlecznymi, zawsze o tej samej porze. Preparat można stosować u pacjentów, którzy nie są w stanie przyjmować posiłków, ogólnoustrojowe narażenie na atowakwon będzie zmniejszone. W przypadku wystąpienia wymiotów w ciągu pierwszej godziny od przyjęcia leku w zapobieganiu lub leczeniu malarii, dawkę należy powtórzyć. Nie jest konieczna zmiana dawkowania leku w przypadku wystąpienia biegunki.

Skład

1 tabl. powl. zawiera 250 mg atowakwonu i 100 mg chlorowodorku proguanilu.

Działanie

Lek przeciwmalaryczny o synergicznym działaniu składników. Działa biobójczo na obecne we krwi oraz w wątrobie schizonty pierwotniaka Plasmodium falciparum. Atowakwon i proguanil zaburzają 2 różne szlaki metaboliczne syntezy pirymidyn, niezbędnych w procesie replikacji kwasów nukleinowych pasożyta. Atowakwon zaburza transport elektronów w mitochondriach Plasmodium falciparum na poziomie cytochromu bc1 i obniża potencjał błonowy. Proguanil za pośrednictwem swego metabolitu cykloguanilu hamuje aktywność reduktazy dihydrofolianowej, prowadząc do zaburzenia syntezy deoksytymidylanu. Ponadto proguanil nasila działanie atowakwonu, obniżając potencjał błony mitochondrialnej w komórkach pasożytów. Biodostępność atowakwonu ze względu na jego lipofilny charakter jest większa po podaniu z posiłkiem i wynosi 23% (duża zmienność osobnicza). Proguanil wchłania się szybko i w znaczącym stopniu oraz niezależnie od pokarmu. Atowakwon silnie wiąże się z białkami osocza (ponad 99%); proguanil - w około 75%. Brak jest danych wskazujących  na metabolizm atowakwonu, lek jest wydalany w ponad 90% w postaci niezmienionej z kałem. Proguanil jest metabolizowany głównie przez CYP 2C19, m.in. do aktywnego cykloguanilu; zarówno metabolit, jak i około 40% leku w postaci niezmienionej są wydalane z moczem. T_0,5 w fazie eliminacji wynosi dla atowakwonu: 2-3 doby (1-2 doby u dzieci); dla proguanilu i cykloguanilu: około 12-15 h (u dorosłych i dzieci).

Interakcje

Jednoczesne stosowanie preparatu z ryfampicyną lub z ryfabutyną powoduje zmniejszenie stężenia atowakwonu odpowiednio o ok. 50% i 34%; nie zaleca się skojarzonego leczenia. Podawanie leku z metoklopramidem lub antybiotykiem z grupy tetracyklin powoduje istotne zmniejszenie stężenia atowakwonu w osoczu. Proguanil może nasilać przeciwzakrzepowe działanie warfaryny i innych pochodnych kumaryny - należy zachować ostrożność; może być konieczna modyfikacja dawki doustnego antykoagulantu. Podczas równoległego podawania z efawirenzem lub wzmocnionymi inhibitorami proteazy, obserwowano zmniejszenie stężenia atowakwonu aż do 75% - należy unikać tego połączenia leków. Atowakwon może powodować zwiększenie stężenia etopozydu lub jego metabolitów - należy zachować ostrożność. Proguanil jest metabolizowany głównie przez CYP2C19. Nie są jednak znane możliwe interakcje farmakokinetyczne z innymi substratami CYP2C19, jego inhibitorami (jak moklobemid, fluwoksamina) lub induktorami (jak artemizyna, karbamazepina).

Środki ostrożności

Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania preparatu w zapobieganiu malarii u pacjentów o mc. <40 kg, w leczeniu malarii u dzieci o mc. <11 kg oraz w leczeniu malarii mózgowej lub innych postaci powikłanej malarii, w tym hiperparazytemii, obrzęku płuc lub niewydolności nerek. W zapobieganiu malarii osoby u których wystąpiła biegunka lub wymioty podczas przyjmowania leku, powinny stosować dodatkowo środki ochrony osobistej przed ukąszeniem (repelenty, moskitiery). W leczeniu ostrej malarii u pacjentów, u których wystąpiła biegunka lub wymioty zaleca się stosowanie innych leków niż Malarone; jeśli jednak pacjenci będą otrzymywać preparat, wskazane jest monitorowanie u nich parazytemii i stanu klinicznego. Jeśli u pacjenta wystąpi reakcja alergiczna, należy natychmiast zaprzestać stosowania preparatu i rozpocząć odpowiednie leczenie. U osób narażonych na intensywny kontakt z P. vivax lub P. ovale oraz osoby, u których dojdzie do zachorowania na malarię przez jeden z tych pasożytów, zaleca się oprócz preparatu stosowanie innych leków o potwierdzonym działaniu przeciwko formom uśpionym pasożyta (hipnozoitom). W przypadku nawracających zakażeń powodowanych przez P. falciparum pojawiających się po leczeniu preparatem, a także w przypadku nieskuteczności zapobiegania tym preparatem, zaleca się stosowanie innego leku działającego biobójczo na znajdujące się we krwi schizonty. Należy ściśle kontrolować parazytemię u pacjentów, którzy w trakcie leczenia preparatem otrzymują metoklopramid lub antybiotyk z grupy tetracyklin. Nie zaleca się stosowania preparatu z ryfampicyną lub z ryfabutyną. W miarę możliwości należy unikać jednoczesnego stosowania efawirenzu lub wzmocnionych inhibitorów proteazy. Zaleca się zachowywanie ostrożności przy wprowadzaniu lub wycofywaniu profilaktyki malarycznej, lub przy leczeniu malarii w trakcie stałego leczenia warfaryną i innymi lekami przeciwzakrzepowymi opartymi na kumarynie. Atowakwon może zwiększać poziom etopozydu i jego metabolitu. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CCr <30 ml/min), przy leczeniu ostrej malarii (P. falciparum) zaleca się preparat alternatywny. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej tabl. , to znaczy, że lek uznaje się za "wolny od sodu".

Ciąża i laktacja

W ciąży stosować wyłącznie w przypadku, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Podczas stosowania leku u kobiet w ciąży nie należy przerywać profilaktycznego podawania folianów. Kobiety karmiące piersią nie powinny przyjmować leku.

Działania niepożądane

Bardzo często: ból głowy; nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha. Często: niedokrwistość, neutropenia; reakcje alergiczne; hiponatremia, jadłowstręt; nietypowe sny, depresja; bezsenność, zawroty głowy; zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych; świąd, wysypka; gorączka; kaszel. Niezbyt często: zwiększenie aktywności amylazy; niepokój; kołatanie serca; zapalenie błony śluzowej jamy ustnej; wypadanie włosów, pokrzywka. Rzadko: omamy. Częstość nieznana: pancytopenia; obrzęk naczynioruchowy; anafilaksja, zapalenie naczyń; napady paniki, płacz, koszmary senne, zaburzenia psychotyczne; drgawki; tachykardia; zaburzenia żołądkowe, owrzodzenia jamy ustnej; zapalenie wątroby, cholestaza; zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, pęcherz, łuszczenie się skóry, nadwrażliwość na światło.

Pozostałe informacje

Osoby, u których wystąpią zawroty głowy nie powinny prowadzić pojazdów, obsługiwać maszyn ani wykonywać żadnych czynności, w czasie których mogłoby to stanowić ryzyko dla nich lub dla innych.