BCG medac - baza leków

Wskazania

Leczenie nieinwazyjnego raka nabłonkowego pęcherza moczowego: raka in situ, leczenie profilaktyczne w celu zapobiegania nawrotom raka nabłonkowego ograniczonego tylko do błony śluzowej pęcherza moczowego (T_a G1-G2, jeśli jest to guz wieloogniskowy i (lub) nawracający oraz T_a G3), raka nabłonkowego umiejscowionego w błonie właściwej, ale nie mięśniowej pęcherza moczowego (T₁) oraz raka in situ.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Obniżona odporność (w tym wrodzona lub nabyta) niezależnie, czy powodem jest współistniejąca choroba (np. dodatni wynik testu na obecność wirusa HIV, białaczka, chłoniak) leczenie przeciwnowotworowe (np. lekami o działaniu cytostatycznym, radioterapią) albo leczenie lekami immunosupresyjnymi (np. kortykosteroidami). Czynna gruźlica (należy wykluczyć ryzyko istnienia czynnej gruźlicy u pacjenta, poprzez przeprowadzenie odpowiedniego wywiadu; jeżeli są wskazania zaleca się wykonanie diagnostycznego testu zgodnie z lokalnymi zasadami). Uprzednia radioterapia pęcherza moczowego. Okres karmienia piersią. Leku nie można podawać przed upływem 2-3 tyg. po resekcji przezcewkowej, biopsji pęcherza moczowego lub po urazie podczas cewnikowania. Perforacja pęcherza moczowego, która może zwiększać ryzyko ciężkich zakażeń ogólnoustrojowych. Ostre zakażenie dróg moczowych. Bezobjawowa, sporadyczna leukocyturia i bezobjawowa bakteriuria nie są przeciwwskazaniami do podawania produktu leczniczego BCG-medac do pęcherza moczowego, a profilaktyka antybiotykowa nie jest konieczna.

Dawkowanie

Dopęcherzowo. Zawartość jednej fiolki po rekonstytucji i rozcieńczeniu zgodnie ze wskazaniami stanowi pojedynczą dawkę do podania do pęcherza moczowego. Leczenie wprowadzające. Leczenie BCG należy rozpocząć po około 2 – 3 tygodniach po resekcji przezcewkowej lub po biopsji pęcherza moczowego i po bezurazowym cewnikowaniu, oraz powtarzać co tydzień przez 6 tygodni. W przypadku guzów o umiarkowanym i wysokim ryzyku należy następnie zastosować leczenie podtrzymujące. Leczenie podtrzymujące. W oparciu o dane z badań klinicznych zdecydowanie zaleca się leczenie podtrzymujące po leczeniu wprowadzającym. Zalecany schemat leczenia podtrzymującego to cotygodniowy wlew do pęcherza moczowego przez 3 kolejne tygodnie przez okres 1 roku do 3 lat w 3, 6, 12, 18, 24, 30 i 36 miesiącu. W ramach tego schematu leczenia podaje się do 27 wlewów w okresie do trzech lat. Chociaż leczenie podtrzymujące zmniejsza prawdopodobieństwo nawrotu i może zmniejszyć progresję, to u niektórych pacjentów działania niepożądane oraz dyskomfort związany z leczeniem mogą przeważyć korzyści wynikające z leczenia. Dlatego przed rozpoczęciem lub kontynuacją leczenia podtrzymującego należy przeprowadzić ocenę stosunku korzyści do ryzyka oraz uwzględnić preferencje pacjenta. Należy następnie ocenić potrzebę leczenia podtrzymującego co 6 miesięcy po pierwszym roku leczenia na podstawie klasyfikacji nowotworu oraz odpowiedzi klinicznej. Szczególne grupy pacjentów. Brak zaleceń lub przeciwwskazań dotyczących stosowania leku u pacjentów w podeszłym wieku. Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Sposób podania. Pacjent nie powinien przyjmować płynów 4 h przed podaniem preparatu i 2 h po jego podaniu. Cewnik dopęcherzowy wprowadza się do pęcherza w warunkach aseptycznych. Należy zastosować wystarczającą ilość żelu nawilżającego, aby zmniejszyć ryzyko urazu śluzówki dróg moczowych, a tym samym ryzyko poważnych powikłań, a także zmniejszyć dyskomfort pacjenta związany z zabiegiem. Pęcherz musi zostać opróżniony przed podaniem wlewu BCG. Całkowite opróżnienie pęcherza po cewnikowaniu usuwa pozostałości żelu, który mógł dostać się do pęcherza przed podaniem wlewu BCG-medac. Lek wprowadza się do pęcherza za pomocą cewnika pod małym ciśnieniem. Jeżeli jest to możliwe, podaną do pęcherza moczowego zawiesinę BCG-medac należy pozostawić w pęcherzu na 2 godziny. W tym czasie zawiesina powinna mieć dostateczny kontakt z całą powierzchnią błony śluzowej pęcherza. Dlatego też pacjent powinien wstać po zabiegu tak szybko jak to możliwe, a pacjent leżący w łóżku, powinien być co 15 minut odwracany z pleców na brzuch i odwrotnie. Po 2 godzinach pacjent powinien opróżnić pęcherz z podanej zawiesiny w pozycji siedzącej. Jeżeli nie ma przeciwwskazań, zaleca się intensywne nawadnianie pacjentów przez 48 godzin po każdym wlewie. Pacjenci leczeni BCG-medac powinni otrzymać ulotkę i kartę ostrzeżeń dla pacjenta.

Skład

1 fiolka po rekonstytucji zawiera od 2 x 10⁸ do 3 x 10⁹ żywych cząstek BCG (Bacillus Calmette-Guerin), szczep RIVM wyprowadzony ze szczepu 1173-P2.

Działanie

BCG-medac jest liofilizowaną zawiesiną żywych bakterii Bacillus Calmette-Guérin o małym potencjale zakaźnym, wywodzących się od bakterii Mycobacterium bovis, szczep RIVM. Niespecyficzny czynnik immunostymulujący pobudzający układ odpornościowy i wykazujący aktywność przeciwnowotworową. Lek wpływa pobudzająco na śledzionę, nasila aktywność makrofagów w śledzionie i aktywuje naturalne komórki cytotoksyczne. Prątki BCG zwiększają ilość granulocytów, monocytów/makrofagów oraz limfocytów T, co wskazuje na miejscową aktywację układu immunologicznego. Ponadto zwiększają wydzielanie cytokin IL1, IL2, IL6 i TNFa. Większość bakterii zostaje wydalona z moczem w ciągu pierwszych godzin po podaniu; nie wiadomo, czy prątki mogą przenikać przez ścianę pęcherza moczowego. Istnieją pojedyncze doniesienia, że bakterie BCG przeżywały w układzie moczowym dłużej niż 16 mies.

Interakcje

Bakterie BCG są wrażliwe na działanie leków przeciwgruźliczych (np. etambutol, streptomycyna, kwas p-aminosalicylowy, izoniazyd i ryfampicyna), antybiotyków i środków odkażających. Opisywano występowanie oporności na pyrazinamid i cykloserynę. W trakcie podawania wlewów BCG-medac do pęcherza moczowego należy unikać równoczesnego podawania preparatów przeciwgruźliczych i antybiotyków, takich jak fluorochinolony, doksycyklina lub gentamycyna z powodu wrażliwości prątków BCG na te leki. Nie należy mieszać preparatu z roztworami hipo-i hipertonicznymi.

Środki ostrożności

Preparatu nie wolno w żadnym wypadku stosować dożylnie, podskórnie, śródskórnie i domięśniowo oraz w celu szczepionki. Lek BCG-medac musi być podawany przez lekarza posiadającego doświadczenie w stosowaniu tej terapii. Ostrzeżenia dotyczące przygotowywania. Preparat nie powinien być przygotowywany do podania w tym samym pomieszczeniu i przez ten sam personel, który przygotowuje inne dożylne leki o działaniu cytotoksycznym. BCG-medac nie powinien być przygotowywany przez osobę ze stwierdzonymi objawami obniżonej odporności. Należy unikać kontaktu leku ze skórą lub błonami śluzowymi. Kontakt może prowadzić do reakcji nadwrażliwości lub zakażenia danego miejsca. Rozlany roztwór preparatu należy zmyć środkiem dezynfekcyjnym o potwierdzonym działaniu przeciwko mykobakteriom. Skażoną skórę należy zdezynfekować odpowiednim środkiem odkażającym. Zalecenia dotyczące higieny osobistej. Po oddaniu moczu zaleca się umycie rąk oraz okolic genitaliów. Ma to szczególne znaczenie po pierwszym oddaniu moczu po podaniu wlewu BCG. Jeżeli dojdzie do zanieczyszczenia zmian skórnych, zaleca się stosowanie odpowiedniego środka dezynfekującego. Test na obecność prątków BCG. Lekarze powinni zdawać sobie sprawę, że ujemny wynik biopsji na obecność prątków i ujemne wyniki testu nie wykluczają ogólnoustrojowego zakażenia BCG. W kilku przypadkach nie wykryto obecności prątków, mimo że u pacjenta wystąpiło ogólnoustrojowe zakażenie BCG. Dostępne metody (mikroskopia, badanie PCR i/lub posiewy i/lub badania histopatologiczne w kierunku gruźlicy) nie są wiarygodne. Ciężkie ogólnoustrojowe zakażenia/reakcje BCG. W przypadku urazu podczas podawania bakterii BCG może wystąpić posocznica z możliwym wstrząsem septycznym i zagrożenie życia. Przed każdym podaniem leku do pęcherza moczowego należy wykluczyć zakażenia układu moczowego (zapalenie błony pęcherza moczowego może zwiększać ryzyko rozprzestrzeniania się bakterii BCG poprzez krew). Jeśli zakażenie układu moczowego zostaje stwierdzone podczas trwania kuracji, należy przerwać leczenie do czasu zakończenia leczenia antybiotykami i normalizacji wyników badania moczu. Przed rozpoczęciem leczenia BCG należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia ciężkich ogólnoustrojowych zakażeń BCG z koniecznością leczenia przeciwgruźliczego, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku podejrzenia ogólnoustrojowego zakażenia należy skonsultować się z lekarzem specjalizującym się w chorobach zakaźnych. Zakażenie BCG może zagrażać życiu. W przeciwieństwie do zakażeń ogólnoustrojowych, zespół Reitera objawia się głównie w postaci reakcji immunologicznej, która niekoniecznie jest spowodowana rozsianiem BCG, ale może być również wywołana przez bakterie BCG zlokalizowane tylko w układzie moczowym. Gorączka lub krwiomocz o dużym nasileniu. Leczenie należy przerwać do czasu unormowania się temperatury ciała i wyleczenia krwiomoczu. Mała pojemność pęcherza moczowego. U pacjentów z pęcherzem o małej pojemności występuje zwiększone ryzyko wystąpienia przykurczu pęcherza moczowego. HLA-B27. U pacjentów z antygenem zgodności tkankowej HLA-B27 mogą nasilić się objawy choroby reumatycznej lub objawy zespołu Reitera. Zaostrzenie utajonego zakażenia BCG (w tym opóźnione rozpoznanie). Odnotowano pojedyncze przypadki, w których bakterie BCG utrzymywały się w organizmie przez kilka lat. Te utajone zakażenia BCG mogą zaostrzyć się wiele lat po pierwotnym zakażeniu, szczególnie pod postacią ziarniniakowego zapalenia płuc, ropni, zakażonych tętniaków, zakażenia implantu, przeszczepu lub otaczającej tkanki. Należy poinformować pacjenta o możliwości późniejszego zaostrzenia utajonych zakażeń BCG i poinformować o właściwych działaniach w przypadku wystąpienia objawów takich jak gorączka i utrata masy ciała nieznanego pochodzenia. W przypadku podejrzenia zaostrzenia utajonego zakażenia BCG należy skonsultować się z lekarzem specjalizującym się w chorobach zakaźnych. Pacjenci w podeszłym wieku. Nie ma przeciwskazań do podawania BCG pacjentom w podeszłym wieku. Przed pierwszym podaniem należy jednak wziąć pod uwagę ryzyko ogólnoustrojowego zakażenia/reakcji na BCG. U pacjentów w podeszłym wieku mogą występować czynnościowe zaburzenia nerek lub wątroby, co może wpływać na leczenie lekami przeciwgruźliczymi w przypadku ciężkiego ogólnoustrojowego zakażenia/reakcji na BCG. Szczególną ostrożność należy zachować także u pacjentów w podeszłym wieku z osłabionym ogólnym stanem zdrowia. Pacjenci mający kontakt z osobami z obniżoną odpornością. Pacjenci leczeni preparatem powinni stosować odpowiednie środki higieniczne w kontakcie z pacjentami z obniżoną odpornością. M. bovis jest mniej patogenny niż M. tuberculosis i nie zgłoszono dotąd przypadku transmisji bakterii pomiędzy ludźmi, ale nie można tego wykluczyć, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością. Zaleca się stosowanie prezerwatyw podczas stosunków płciowych przez tydzień po leczeniu BCG, chociaż jak dotąd nie ma doniesień o przenoszeniu bakterii BCG drogą płciową.

Ciąża i laktacja

Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania bakterii BCG u kobiet w okresie ciąży. Nie przeprowadzono badań dotyczących szkodliwego wpływu na reprodukcję u zwierząt. Lek nie jest zalecany do stosowania w okresie ciąży. Brak wystarczających danych dotyczących przenikania bakterii BCG/metabolitów do mleka ludzkiego. Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią. Płodność. Dopęcherzowe leczenie bakteriami BCG wpływa niekorzystnie na spermatogenezę i może powodować oligospermię lub azoospermię. Badania na zwierzętach wskazują, że te działania mogą mieć charakter przejściowy i odwracalny. Jednakże, przed rozpoczęciem leczenia, mężczyzna powinien uzyskać informację na temat możliwości przechowywania nasienia.

Działania niepożądane

Działania niepożądane w trakcie trwania leczenia bakteriami BCG występują często, ale są na ogół łagodne i mają charakter przemijający. Działania niepożądane ulegają nasileniu proporcjonalnie do liczby dawek. W niektórych przypadkach konieczne może być przerwanie podawania preparatu. Bardzo często: zapalenie pęcherza moczowego i reakcje zapalne (ziarniniak), bezobjawowe ziarniniakowe zapalenie prostaty, przejściowa reakcja na bakterie BCG (gorączka <38,5st.C, objawy grypopodobne w tym złe samopoczucie, gorączka, dreszcze, ogólne poczucie dyskomfortu, ból mięśni), nudności, częste oddawanie moczu z uczuciem dykomfortu i i bólu, zmęczenie. Często: biegunka, ból brzucha, ból mięśni, gorączka > 38,5st.C. Niezbyt często: zakażenia w obrębie pęcherza moczowego, zapalenie jąder, zapalenie najądrza, objawowe ziarniniakowe zapalenie gruczołu krokowego, cytopenia, niedokrwistość, niedociśnienie tętnicze, ziarniak płuc, zapalenie wątroby, wysypka skórna, zapalenie i ból stawów, widoczny krwiomocz, zatrzymanie moczu w pęcherzu moczowym, przykurcz pęcherza moczowego, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych. Rzadko: zakażenia naczyniowe (np. zakażenie w obrębie tętniaka), ropień nerki. Bardzo rzadko: zakażenie prątkami implantów i otaczających tkanek (np. zakażenie protezy aorty, rozrusznika serca, plastyka biodra lub kolana), lokalne zapalenie węzłów chłonnych, zapalenie kości i szpiku, zakażenie szpiku kostnego, zapalenie otrzewnej, ropie w obrębie mięśnia lędźwiowo-udowego, zakażenie w obrębie żołędzia prącia, zapalenie jąder lub najądrzy oporne na leczenie lekami przeciwgruźliczymi, zapalenie szyjnych węzłów chłonnych reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk powiek, kaszel), zapalenie naczyniówki i siatkówki, zapalenie spojówek, zapalenie błony naczyniowej oka, przetoka naczyniowa, wymioty, przetoka jelitowa, obrzęk obwodowy. Częstość nieznana: zespół hemofagocytarny, zapalenie naczyń (w tym naczyń OUN), niewydolność nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie nerek (w tym cewkowo-śródmiąższowe, śródmiąższowe oraz kłębuszkowe), zaburzenia narządów płciowych (np. ból w obrębie pochwy, dyspareunia), oligospermia, azoospermia, zwiększenie stężenia PSA. W przypadku wystąpienia powikłań i działań niepożądanych wymagających leczenia lekami przeciwgruźliczymi, leczenie prątkami BCG należy przerwać. Szczegółowe leczenie objawów niepożądanych, oznak i zespołów objawowych patrz CHPL.

Pozostałe informacje

W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego preparatu. Podanie do pęcherza moczowego preparatu może indukować wrażliwość na tuberkulinę, co może utrudniać interpretację skórnych prób tuberkulinowych stosowanych w celu zdiagnozowania zakażenia prątkami z rodzaju Mycobacterium. Dlatego reaktywność na tuberkulinę powinno się oznaczać przed podaniem preparatu. Ze względu na możliwe działania niepożądane preparat może mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługę maszyn w ruchu. Przechowywać w lodówce (2st.C–8st.C). Nie zamrażać. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.