Suprane - baza leków

Wskazania

Indukcja i/lub podtrzymanie znieczulenia podczas szpitalnych i ambulatoryjnych zabiegów chirurgicznych u dorosłych oraz podtrzymanie znieczulenia podczas szpitalnych i ambulatoryjnych zabiegów chirurgicznych u niemowląt i dzieci.

Przeciwwskazania

Nie stosować u pacjentów, u których istnieją przeciwwskazania do znieczulenia ogólnego. Stwierdzona nadwrażliwość na środki halogenowe. Stwierdzona lub genetycznie uwarunkowana podatność na wystąpienie hipertermii złośliwej. Indukcja znieczulenia u pacjentów z grupy ryzyka choroby niedokrwiennej serca oraz u osób, u których niepożądane jest przyspieszenie czynności serca lub wzrost ciśnienia tętniczego krwi. Pacjenci, u których wcześniej wystąpiło potwierdzone zapalenie wątroby wskutek podania halogenowego anestetyku wziewnego lub u których wystąpiło niewyjaśnione zaburzenie czynności wątroby o nasileniu łagodnym do ciężkiego (np. żółtaczka związana z gorączką i (lub) eozynofilią) po znieczuleniu za pomocą halogenowego anestetyku wziewnego. Indukcja znieczulenia u niemowląt i dzieci (ze względu na częste występowanie kaszlu, zatrzymania oddechu, bezdechu, skurczu krtani i nasilonej sekrecji).

Dawkowanie

Wziewnie. Desfluran powinien być podawany wyłącznie przez osoby przeszkolone w zakresie podawania znieczulenia ogólnego za pomocą parownika specjalnie skonstruowanego i przeznaczonego do stosowania z desfluranem. Premedykację należy dobierać indywidualnie w zależności od potrzeb pacjenta, uwzględniając stymulację wydzielania śliny. Znieczulenie ogólne musi być podawane w sposób zindywidualizowany, w zależności od reakcji pacjenta. Opioidy i benzodiazepiny zmniejszają stężenie desfluranu, jakie jest wymagane do osiągnięcia znieczulenia. Desfluran zmniejsza wymagane dawki środków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Jeśli wymagane jest dodatkowe zwiotczenie, można zastosować uzupełniające dawki leków zwiotczających mięśnie. Minimalne stężenie pęcherzykowe (MAC) desfluranu zmniejsza się wraz z wiekiem pacjenta. Należy odpowiednio dostosować dawkę desfluranu. Wartości MAC dla desfluranu w 100% O₂: 2 tygodnie życia 9,2-0,0; 10 tyg. 9,4-0,4; 9 mies. 10,0-0,7; 2 lata 9,1-0,6; 4 lata 8,6-0,6; 7 lat 8,1-0,6; 25 lat 7,3-0,0; 45 lat 6,0-0,3; 70 lat 5,2-0,6. Dorośli. Indukcja znieczulenia. Zaleca się rozpoczęcie od stężenia 3% i zwiększanie go o 0,5–1,0% co 2–3 oddechy. Wdychanie desfluranu w stężeniach od 4 do 11% wywołuje znieczulenie chirurgiczne w ciągu 2-4 min. Można zastosować wyższe stężenia aż do 15%. Takie stężenia desfluranu spowodują proporcjonalne rozcieńczenie stężenia tlenu, dlatego podawanie tlenu należy rozpocząć od stężenia 30% lub wyższego. Po indukcji znieczulenia u osób dorosłych za pomocą leku dożylnego takiego jak tiopental lub propofol można rozpocząć podawanie desfluranu w stężeniu ok. 0,5–1 MAC z zastosowaniem gazu nośnego O₂ lub N₂O/O₂. Desfluran należy podawać w stężeniu 0,8 MAC lub niższym oraz w połączeniu z indukcją znieczulenia za pomocą barbituranów i hiperwentylacją (hipokapnią) aż do odbarczenia mózgu u pacjentów ze stwierdzonymi lub podejrzewanymi wzrostami ciśnienia CSFP. Podtrzymanie znieczulenia. Desfluran w stężeniu 2,5–8,5% może być konieczny przy podawaniu tlenu lub powietrza wzbogaconego tlenem. U osób dorosłych, poziom znieczulenia chirurgicznego może być podtrzymywany przy zmniejszonym stężeniu desfluranu, jeśli równocześnie stosowany jest podtlenek azotu. Dzieci. Podtrzymanie znieczulenia. Poziomy znieczulenia chirurgicznego można podtrzymywać u dzieci przy końcowo-wydechowym stężeniu desfluranu w zakresie od 5,2 do 10% z równoczesnym stosowaniem podtlenku azotu lub bez podtlenku azotu. Choć stężenie końcowo-wydechowe desfluranu było utrzymywane do poziomu 18% przez krótkie okresy czasu, w przypadku stosowania wysokich stężeń wraz z podtlenkiem azotu, należy upewnić się, że stężenie tlenu w powietrzu wdychanym wynosi co najmniej 25%. Ciśnienie krwi oraz częstość rytmu serca należy skrupulatnie monitorować podczas podtrzymywania znieczulenia w ramach oceny głębokości znieczulenia. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i wątroby oraz podczas zabiegów przeszczepu nerki stosowano z powodzeniem stężenia desfluranu od 1% do 4% w mieszaninie tlenu i podtlenku azotu. Ze względu na minimalny metabolizm nie jest spodziewana konieczność dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby.

Skład

1 butelka zawiera 240 ml desfluranu.

Działanie

Anestetyk wziewny z grupy chlorowcowanych metyloetyloeterów (jest chlorowcowany wyłącznie fluorem). Charakteryzuje się niską temperaturą wrzenia (22,8st.C) oraz drażniącym zapachem. Ciśnienie parowania w temperaturze 20st.C wynosi 664 mm Hg. Współczynnik podziału krew/gaz wynosi 0,42, olej/gaz - 18,7. Dzięki małej rozpuszczalności w tkankach zarówno wprowadzenie do znieczulenia, jak i wybudzenie po desfluranie przebiegają szybko. Powoduje tachypnoe, zmniejszenie objętości oddechowej, depresję oddechową i bezdech (przy 2 MAC); obniża napięcie mięśni oskrzeli i szkieletowych. Powoduje depresję układu krążenia (obniżenie ciśnienia tętniczego) proporcjonalnie do dawki. Osłabia odruchy na hipowolemię. W minimalnym stopniu modyfikuje wrażliwość mięśnia sercowego na katecholaminy. Rozszerza naczynia mózgowe, zmniejsza opór naczyń mózgowych i proporcjonalnie do dawki zwiększa mózgowy przepływ krwi i ciśnienie śródczaszkowe. W czasie znieczulenia desfluranem nie obserwowano obniżenia progu drgawkowego ani innych niepożądanych zmian w EEG. W niewielkim stopniu zmniejsza przepływ nerkowy krwi. Jest eliminowany przez płuca w formie nie zmienionej (jedynie 0,02% dawki jest metabolizowane w organizmie).

Interakcje

Desfluran nasila działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających. Opioidy, benzodiazepiny, inne leki uspokajające nasilają działanie desfluranu (wymagane stosowanie mniejszych dawek desfluranu). Ponadto stosowany równolegle N₂O zmniejsza wartość MAC desfluranu.

Środki ostrożności

Wykazano, że desfluran potencjalnie może wyzwalać hipertermię złośliwą. Sygnałem wystąpienia tego zespołu klinicznego jest hiperkapnia. Zespół ten może obejmować sztywność mięśni, tachykardię, szybkie oddychanie, sinicę, zaburzenia rytmu serca i (lub) niestabilne ciśnienie krwi. Niektóre z niespecyficznych objawów przedmiotowych mogą też wystąpić podczas lekkiego znieczulenia. Są to ostra hipoksja, hiperkapnia oraz hipowolemia. Leczenie hipertermii złośliwej obejmuje przerwanie podawania czynników wywołujących ten stan, dożylne podawanie dantrolenu sodu oraz zastosowanie leczenia wspomagającego. Stosowanie wziewnych środków znieczulających, w tym desfluranu, było związane z rzadko występującym zwiększeniem stężenia potasu w surowicy krwi, powodującym zaburzenia rytmu serca, niekiedy ze skutkiem śmiertelnym, u pacjentów w okresie pooperacyjnym. Wydaje się, że najbardziej podatni na ten stan są pacjenci z utajoną lub jawną dystrofią mięśni, szczególnie z dystrofią mięśni Duchenne'a. Równoczesne stosowanie chlorku suksametonium było związane z większością tych przypadków, ale nie ze wszystkimi. U tych pacjentów występowało też znaczące zwiększenie aktywności kinazy kreatyninowej w surowicy krwi, a w niektórych przypadkach zmiany w moczu o obrazie odpowiadającym mioglobinurii. Pomimo podobieństwa do objawów hipertermii złośliwej, u żadnego z tych pacjentów nie wystąpiły przedmiotowe ani podmiotowe objawy sztywności mięśni czy stanu hipermetabolizmu. Zaleca się wczesne rozpoczęcie agresywnej interwencji w celu leczenia hiperkaliemii i opornych zaburzeń rytmu serca, a następnie badanie pod kątem utajonej choroby nerwowo-mięśniowej. Desfluran należy ostrożnie stosować u dzieci, które chorują na astmę lub u których niedawno wystąpiło zakażenie górnych dróg oddechowych, ze względu na możliwość zwężenia dróg oddechowych i zwiększenia ich oporu. Ze względu na ograniczoną ilość dostępnych danych dla niezaintubowanych dzieci, desfluran nie jest zatwierdzony do stosowania w celu podtrzymania znieczulenia u niezaintubowanych dzieci. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu desfluranu w celu podtrzymania znieczulenia z zastosowaniem maski krtaniowej w szczególności u dzieci w wieku do 6 lat ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanej ze strony układu oddechowego, np. kaszlu i skurczu krtani, szczególnie jeśli maska krtaniowa jest zdejmowana w warunkach głębokiego znieczulenia. Ze względu na ograniczoną liczbę przebadanych pacjentek nie ustalono bezpieczeństwa desfluranu przy stosowaniu w zabiegach położniczych. Desfluran powoduje rozluźnienie mięśni macicy i zmniejsza przepływ krwi w krążeniu maciczno-łożyskowym. Należy zachować ostrożność podczas podawania desfluranu pacjentom podatnym na wydłużenie odcinka QT. Podobnie jak ma to miejsce w przypadku innych znieczulających środków halogenowych, desfluran może powodować alergiczne zapalenie wątroby u pacjentów uczulonych wskutek wcześniejszego kontaktu z halogenowymi anestetykami. Marskość wątroby, wirusowe zapalenie wątroby oraz inne wcześniej istniejące choroby wątroby mogą być przyczyną wyboru innego anestetyku niż środki halogenowe. Desfluran, podobnie jak inne lotne anestetyki, może powodować u pacjentów ze zmianami chorobowymi o charakterze rozrostowym w obrębie OUN, zależny od dawki wzrost ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego. Przeprowadzone badania dotyczące chorych z guzami nadnamiotowymi wskazują, że desfluran w stężeniu 1 MAC prowadzi do wzrostu ciśnienia śródczaszkowego, stąd w razie konieczności stosowania tego anestetyku, MAC powinien wynosić 0,8 MAC lub mniej i być połączony z indukcją barbituranami oraz z umiarkowaną hiperwentylacją (hipokapnią) do czasu odbarczenia mózgu. Szczególną uwagę należy zwracać na utrzymywanie ciśnienia perfuzji mózgowej. U pacjentów chorych na chorobę wieńcową ważne jest utrzymanie normalnej hemodynamiki w celu uniknięcia niedokrwienia mięśnia sercowego. Znaczne wzrosty tętna, średniego ciśnienia tętniczego oraz stężeń epinefryny i norepinefryny są powiązane z gwałtownym wzrostem stężeń desfluranu. Nie należy stosować desfluranu jako jedynego środka do indukcji znieczulenia u pacjentów z grupy ryzyka choroby wieńcowej oraz u osób, u których wzrosty częstości akcji serca lub ciśnienia krwi są niepożądane. Desfluran należy stosować z innymi lekami, najlepiej z dożylnymi opioidami i lekami nasennymi. Podczas podtrzymania znieczulenia, po szybkim przyrostowym podwyższeniu końcowo-wydechowego stężenia desfluranu, wzrost częstości akcji serca i ciśnienia krwi może nie oznaczać niedostatecznego znieczulenia. Zmiany wynikające z aktywacji współczulnej ustępują w ciągu ok. 4 minut. Wzrost częstości akcji serca i ciśnienia krwi występujący przed szybkim wzrostem stężenia desfluranu lub w przypadku braku takiego szybkiego wzrostu można interpretować jako lekkie znieczulenie. Niedociśnienie tętnicze i depresja oddechowa nasilają się w miarę pogłębiania znieczulenia. Należy wziąć pod uwagę szybkie wybudzenie przy stosowaniu desfluranu w przypadkach, w których przewiduje się ból poznieczuleniowy. Należy zadbać o to, by na zakończenie zabiegu lub na wczesnym etapie pobytu na oddziale opieki poznieczuleniowej zastosować u pacjenta odpowiednią analgezję. Podobnie jak w przypadku wszystkich anestetyków halogenowych należy z ostrożnością podchodzić do powtarzania znieczulenia w krótkim odstępie czasu. Stosowanie desfluranu u pacjentów z hipowolemią, obniżonym ciśnieniem tętniczym i ogólnie osłabionych nie było szczegółowo badane. Podobnie jak w przypadku innych, silnych, wziewnych środków znieczulających u tej grupy pacjentów zaleca się stosowanie mniejszych stężeń leku.

Ciąża i laktacja

Nie zaleca się stosowania leku w okresie ciąży i laktacji (brak badań).

Działania niepożądane

Bardzo często: wymioty, nudności. Często: zapalenie gardła, wstrzymanie oddechu, ból głowy, zapalenie spojówek, niemiarowość węzłowa, bradykardia, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, bezdech, kaszel, kurcz krtani, nadmierne wydzielanie śliny, zwiększona aktywność fosfokinazy kreatyninowej, nieprawidłowy wynik EKG. Niezbyt często: pobudzenie, zawroty głowy, zawał mięśnia sercowego, niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca, rozszerzenie naczyń, hipoksja, ból mięśni. Częstość nieznana: koagulopatia, hiperkaliemia, hipokaliemia, kwasica metaboliczna, drgawki, zażółcenie gałki ocznej, zatrzymanie krążenia, torsade de pointes, niewydolność komorowa, hipokineza komorowa, migotanie przedsionków, nadciśnienie złośliwe, krwotok, niedociśnienie tętnicze, wstrząs, zatrzymanie oddechu, niewydolność oddechowa, wycieńczenie oddechowe, skurcz oskrzeli, krwioplucie, ostre zapalenie trzustki, ból w jamie brzusznej, niewydolność wątroby, martwica wątroby, zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby, cholestaza, żółtaczka, nieprawidłowa czynność wątroby, zaburzenia czynności wątroby, pokrzywka, rumień, rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych, hipertermia złośliwa, astenia, ogólne rozbicie, zmiana odcinka ST-T na elektrokardiogramie, inwersja fali T na elektrokardiogramie, zwiększona aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT), nieprawidłowy wynik testu krzepnięcia krwi, podwyższone stężenie amoniaku, podwyższone stężenie bilirubiny we krwi, pobudzenie pooperacyjne, zawroty głowy, migrena, tachyarytmia, kołatanie serca, pieczenie w oku, przejściowa ślepota, encefalopatia, wrzodziejące zapalenie rogówki, przekrwienie gałki ocznej, pogorszenie ostrości wzroku, podrażnienie oka, ból oka, zmęczenie, przypadkowe narażenie na kontakt, uczucie pieczenia skóry, błąd w podawaniu leku. Działanie niepożądane zgłaszane dla podobnych preparatów: wydłużenie odcinka QT w zapisie ekg.

Pozostałe informacje

Nie ma danych o wpływie desfluranu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże, należy poinformować pacjentów, że po znieczuleniu ogólnym ich zdolność do wykonywania czynności, takich jak prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn, może być zaburzona i dlatego powinni się od nich powstrzymać przez 24 h. Desfluran reaguje z suchymi (zawartość poniżej 4,8% wilgoci) pochłaniaczami CO₂, tworząc tlenek węgla; w celu zminimalizowania ryzyka powstawania tego związku w obwodach zamkniętych oraz możliwości zwiększenia stężeń karboksyhemoglobiny należy używać wyłącznie świeżych (wilgotnych) pochłaniaczy CO₂. Preparat należy przechowywać w temperaturze 15-25st.C w pojemnikach ustawionych pionowo.