Glandex - baza leków

Wskazania

Leczenie uzupełniające raka piersi u kobiet po menopauzie w przypadku inwazyjnego wczesnego raka piersi z obecnością receptorów estrogenowych, po 2-3 latach początkowego leczenia uzupełniającego tamoksyfenem. Leczenie zaawansowanego raka piersi u kobiet w okresie naturalnego lub wywołanego leczeniem stanu po menopauzie, u których choroba uległa postępowi mimo podawania antyestrogenów. Nie wykazano skuteczności podawania eksemestanu pacjentkom, u których w komórkach guza nie wykryto receptorów estrogenowych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Pacjentki przed menopauzą. Ciąża lub karmienie piersią.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli, również pacjentki w wieku podeszłym (powyżej 65 lat). Zalecana dawka to 25 mg raz na dobę, najlepiej po posiłku. W przypadkach wczesnych stadiów raka piersi eksemestan należy podawać przez okres od 2 do 3 lat tak, by łączny czas leczenia uzupełniającego wyniósł 5 lat, jako uzupełnienie kombinowanego sekwencyjnego leczenia hormonalnego (tamoksyfenem), bądź zakończyć leczenie wcześniej, jeżeli dojdzie do nawrotu guza. W przypadkach zaawansowanego raka piersi podawanie eksemestanu należy kontynuować do czasu stwierdzenia wyraźnej progresji guza. Szczególne grupy pacjentów. Nie są wymagane zmiany dawkowania u pacjentek z niewydolnością nerek lub wątroby. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci. Sposób podania. Tabletkę należy przyjmować raz na dobę, najlepiej po posiłku.

Skład

1 tabl. powl. zawiera 25 mg eksemestanu.

Działanie

Lek przeciwnowotworowy - nieodwracalny, steroidowy inhibitor aromatazy, zbliżony strukturalnie do naturalnie występującego androstendionu. Blokuje biosyntezę estrogenów poprzez hamowanie aromatazy. Zmniejszenie stężenia estrogenów stanowi skuteczny i wybiórczy sposób leczenia hormonozależnego raka piersi u kobiet po menopauzie. Nie wykazuje żadnej aktywności estrogennej ani progestagenowej, natomiast w wyniku podawania dużych dawek leku obserwowano niewielką aktywność androgenną. Nie wpływa na syntezę kortyzolu lub aldosteronu, zarówno bez jak i po stymulacji ACTH; nie jest konieczna substytucja glikokortykosteroidów i mineralokortykosteroidów. Po podaniu doustnym lek szybko i w dużym stopniu wchłania się z przewodu pokarmowego. Całkowita biodostępność leku jest nieznana u ludzi (najprawdopodobniej ogranicza ją silny efekt pierwszego przejścia). Pokarm zwiększa biodostępność eksemestanu. Lek wiąże się w 90% z białkami osocza. Jest metabolizowany na drodze utleniania z udziałem CYP3A4 i (lub) redukcji przez aldoketoreduktazę, po czym następuje proces sprzęgania. Metabolity są nieaktywne lub hamowanie aromatazy w wyniku ich działania jest mniejsze niż leku w postaci niezmetabolizowanej. T_0,5 leku wynosi 24 h.

Interakcje

Eksemestan jest metabolizowany z udziałem CYP3A4 oraz aldoketoreduktazy i nie hamuje działania żadnego z głównych izoenzymów CYP. Wybiórcze hamowanie CYP3A4 przez ketokonazol nie wpływało istotnie na farmakokinetykę eksemestanu. Oceniając interakcje eksemestanu i ryfampicyny, silnego induktora CYP450, wykazano, że jednorazowe podanie 600 mg ryfampicyny razem z pojedynczą dawką 25 mg eksemestanu prowadziło do obniżenia wielkości AUC eksemestanu o 54% oraz obniżenia C_max o 41 %. Nie oceniono znaczenia klinicznego powyższej interakcji, jednak wydaje się, iż równoczesne podawanie takich leków jak ryfampicyna, leki przeciwdrgawkowe (np. fenytoina i karbamazepina), preparatów ziołowych zawierających przetwory dziurawca o stwierdzonym działaniu indukującym CYP3A4, może powodować zmniejszenie skuteczności leczenia eksemestanem. Należy zachować ostrożność stosując eksemestan równocześnie z lekami, które są metabolizowane przez CYP3A4 i mają wąski indeks terapeutyczny. Brak klinicznej oceny jednoczesnego stosowania eksemestanu z innymi lekami przeciwnowotworowymi. Nie stosować eksemestanu jednocześnie z innymi lekami zawierającymi estrogeny, ponieważ mogą osłabić jego działanie farmakologiczne.

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem leczenia należy oznaczyć aktywność LH, FSH oraz estradiolu, aby upewnić się, że pacjentka jest w okresie postmenopauzalnym. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentek z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. Eksemestan znacznie obniża aktywność estrogenów, dlatego podczas leczenia zauważono zmniejszenie gęstości mineralnej kości i zwiększoną częstość występowania przypadków złamań kości. Rozpoczynając leczenie uzupełniające eksemestanem u kobiet z osteoporozą lub należących do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia osteoporozy, należy ocenić gęstość mineralną kości metodą densytometrii. Mimo, że nie są dostępne wystarczające dane potwierdzające związek leczenia eksemestanem i zmniejszenia gęstości mineralnej kości, należy obserwować stan układu kostnego pacjentek otrzymujących eksemestan, a w razie potrzeby u kobiet należących do grupy zwiększonego ryzyka należy rozpocząć leczenie lub profilaktykę osteoporozy. Przed rozpoczęciem leczenia eksemestanem, który jest inhibitorem aromatazy, należy rozważyć przeprowadzenie rutynowego oznaczenia stężenia 25-hydroksy-witaminy D, ze względu na dużą częstość występowania ciężkiej hipowitaminozy u kobiet z wczesnym rakiem piersi. U kobiet z niedoborem witaminy D należy zastosować suplementację witaminy D.

Ciąża i laktacja

Lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży i kamienia piersią. Lekarz powinien ocenić zasadność zalecenia zastosowania odpowiedniej antykoncepcji u kobiet mogących zajść w ciążę włącznie z pacjentkami w okresie okołomenopauzalnym oraz u kobiet, które niedawno przestały miesiączkować, aż do czasu, gdy cykl trwale ustanie.

Działania niepożądane

Bardzo często: bezsenność, ból głowy, uderzenia gorąca (22%), nudności, zwiększona potliwość, ból stawów (18%) i ból mięśniowo-szkieletowy (w tym: bóle stawowe, a rzadziej bóle kończyn, choroba zwyrodnieniowa stawów, bóle kręgosłupa, zapalenie stawów, ból mięśniowy i sztywność stawów), uczucie nadmiernego zmęczenia (16%). Często: jadłowstręt, depresja, zespół cieśni kanału nadgarstka, parestezje, zawroty głowy, wymioty, biegunka, zaparcia, dyspepsja, ból brzucha, łysienie, wysypka, pokrzywka, świąd, złamania, osteoporoza, obrzęk obwodowy, ból. Niezbyt często: leukopenia, nadwrażliwość, senność, zapalenie wątroby (w tym cholestatyczne zapalenie wątroby), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, ostra uogólniona osutka krostkowa, osłabienie. Rzadko: trombocytopenia. Częstość nieznana: limfopenia. W badaniu wczesnego raka piersi (IES) częstość występowania zmian niedokrwiennych serca w grupie leczonej eksemestanem i tamoksyfenem wyniosła odpowiednio 4,5% i 4,2%. Nie zaobserwowano znaczących różnic w zakresie częstości występowania powikłań kardiologicznych (nadciśnienie tętnicze, zawał mięśnia sercowego i niewydolność serca) dla eksemestanu w porównaniu z tamoksyfenem. W badaniu IES, eksemestan był związany z częstszym występowaniem hipercholesterolemii w porównaniu z tamoksyfenem (3,7% vs. 2,1%). W tym badaniu zaobserwowano większą częstość występowania wrzodów żołądka w grupie eksemestanu w porównaniu do grupy tamoksyfenu (odpowiednio 0,7% i < 0,1 %); większość pacjentek otrzymujących eksemestan, u których stwierdzano wrzód żołądka, przyjmowała jednocześnie NLPZ lub zgłaszała wcześniej przebytą chorobę wrzodową żołądka.

Pozostałe informacje

Lek może wywoływać senność, ospałość, astenię i zawroty głowy. Należy poinformować pacjentki, że wystąpienie tego typu objawów może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.