Cordarone - baza leków

Wskazania

Amiodaron podaje się dożylnie w sytuacjach, gdy konieczne jest uzyskanie szybkiego działania leku lub gdy podawanie doustne nie jest możliwe. Leczenie groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca: zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White'a; migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane; komorowe zaburzenia rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki przeciwarytmiczne są nieskuteczne.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na jod, amiodaron lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy i zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem serca (ryzyko zahamowania czynności węzła). Blok przedsionkowo-komorowy IIst. lub IIIst., z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem. Blok dwu-lub trójwiązkowy, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem serca lub założonym tymczasowym układem stymulacyjnym. Podawanie innych leków, które mogą wywoływać zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes. Choroby tarczycy. Zapaść krążeniowa, ciężkie niedociśnienie tętnicze. Niedociśnienie. Ciężka niewydolność układu oddechowego. Kardiomiopatia zastoinowa. Niewydolność serca. Ciąża i okres karmienia piersią. Powyższe przeciwwskazania nie mają zastosowania jeśli amiodaron jest stosowany na oddziale intensywnej terapii w resuscytacji krążeniowo-oddechowej nagłego zatrzymania krążenia w przebiegu migotania komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna.

Dawkowanie

Dożylnie. Roztwór do wstrzykiwań należy stosować wyłącznie na oddziale intensywnego nadzoru kardiologicznego. Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i zapaści naczyniowej amiodaron we wstrzyknięciu dożylnym można podawać tylko w nagłych sytuacjach, gdy inne leki są nieskuteczne. Dorośli. Wlew dożylny: dawka nasycająca wynosi zwykle 5 mg/kg mc. w 250 ml 5% glukozy we wlewie trwającym od 20 min do 2 h; wlew można powtarzać 2-3 razy na dobę; efekt terapeutyczny pojawia się w ciągu kilku pierwszych minut i następnie stopniowo słabnie, dlatego w celu jego przedłużenia należy kontynuować podawanie preparatu we wlewie; dawka podtrzymująca wynosi 10-20 mg/kg mc./dobę (zwykle 600-800 mg/24 h do dawki 1200 mg/24 h we wlewie w 250 ml 5% glukozy przez kilka dni. Należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Zmiana drogi podania z dożylnej na doustną: po uzyskaniu pożądanego efektu terapeutycznego należy rozpocząć jednoczesne podawanie doustne amiodaronu w dawce nasycającej 200 mg 3 razy na dobę, dawkę podawaną dożylnie należy stopniowo zmniejszać. W przypadku infuzji ciągłej lub powtarzanej amiodaron należy podawać do żył centralnych. Dawkowanie w nagłych sytuacjach: 150-300 mg amiodaronu w 10-20 ml 5% roztworu glukozy w powolnym, trwającym 3 min wstrzyknięciu; wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 min, nawet jeśli w pierwszym wstrzyknięciu podano tylko roztwór z jednej ampułki ze względu na ryzyko wystąpienia zapaści naczyniowej. Jeżeli konieczne jest podanie kolejnych dawek amiodaronu, należy je podawać we wlewie dożylnym. Resuscytacja krążeniowo-oddechowa: w szczególnym przypadku resuscytacji krążeniowo-oddechowej pacjenta z migotaniem komór opornym na defibrylację, pierwszą dawkę 300 mg (lub 5 mg/kg) amiodaronu, rozcieńczając odpowiednią objętość roztworu produktu Cordarone w 20 ml 5% roztworu glukozy, podaje się w formie bolusu dożylnego. W przypadku utrzymywania się migotania komór można rozważyć podanie dodatkowej dożylnej dawki amiodaronu w wysokości 150 mg (lub 2,5 mg/kg). Dzieci i młodzież. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Ze względu na obecność alkoholu benzylowego, należy zachować ostrożność podczas podawania dożylnie noworodkom, niemowlętom i dzieciom w wieku do 3 lat. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować szczególne środki ostrożności ze względu na możliwość wystąpienia ciężkiej bradykardii lub zaburzeń przewodzenia.

Skład

1 ampułka 3 ml zawiera 150 mg chlorowodorku amiodaronu. Roztwór zawiera alkohol benzylowy.

Działanie

Lek przeciwarytmiczny klasy III, przedłużający czas trwania potencjału czynnościowego i okres refrakcji w komórkach mięśnia sercowego. Działa α i β adrenolitycznie, zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen i zwiększa pojemność minutową serca. Po podaniu dożylnym maksymalne działanie we krwi występuje po ok. 15 min i utrzymuje się przez 4 h. W 97% wiąże się z białkami osocza. Metabolizowany głównie w wątrobie, wydalany z kałem, w niewielkiej ilości z moczem. T_0,5 po podaniu 400 mg amiodaronu w szybkim wstrzyknięciu dożylnym wynosi 11 h. Przechodzi przez barierę krew-łożysko i do mleka matki.

Interakcje

Stosowanie amiodaronu łącznie z lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca torsades de pointes jest przeciwwskazane: leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna, prokainamid, dizopiramid, sotalol, bretylium, beprydyl); podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; leki przeciwpsychotyczne (chlorpromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperydol, amisulpiryd, sertindol); preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (m.in. doksepina, amitryptylina); niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna); leki przeciwmalaryczne (chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna); niektóre leki neuroleptyczne, cyzapryd. Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na szczegółowej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta (ryzyko torsade de pointes). Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron. Nie zaleca się stosowania amiodaronu z werapamilem i diltiazemem oraz lekami ß-adrenolitycznymi ze względu na możliwość wystąpienia zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z sofosbuwirem w skojarzeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi o działaniu bezpośrednim (takimi jak daklataswir, symeprewir czy ledipaswir) ze względu na możliwość wystąpienia ciężkiej bradykardii. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania amiodaronu ze schematami zawierającymi sofosbuwir, po ich podaniu zaleca się monitorowanie pracy serca pacjenta. Nie zaleca się stosowania z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię (ryzyko wystąpienia  zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes). Jednoczesne stosowanie z lekami moczopędnymi, kortykosteroidami o działaniu ogólnoustrojowym, tetrakozaktydem, amfoterycyną B podawaną dożylnie może powodować hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię. U pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii istnieje ryzyko wystąpienia ciężkich powikłań: bradykardii, niepoddającego się działaniu atropiny niedociśnienia tętniczego, zaburzeń przewodzenia, zmniejszenia pojemności minutowej serca.  Amiodaron zwiększa stężenie digoksyny we krwi i może spowodować jej przedawkowanie (kontrola stężenia digoksyny we krwi), nasila działanie leków przeciwzakrzepowych jak warfaryna (częsta kontrola czasu protrombinowego przed leczeniem i po leczeniu amiodaronem) oraz fenytoiny (należy kontrolować stężenie fenytoiny we krwi). Stężenia cyklosporyny i flekainidu we krwi mogą zwiększyć się podczas jednoczesnego stosowania z amiodaronem. Amiodaron może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez CYP 3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP 3A4, może powodować zwiększenie stężenie tych leków we krwi i nasilenie ich toksyczności (m.in. lidokaina, syrolimus, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, symwastatyna - zwiększone ryzyko działania toksycznego na układ mięśniowy).  Nie należy mieszać innych leków z amiodaronem w tej samej strzykawce. Nie należy wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny. Roztwór do wstrzykiwań wykazuje niezgodność z fizjologicznym roztworem chlorku sodu i może być stosowany wyłącznie z 5% roztworem glukozy (roztwór amiodaronu o stężeniu <300 mg w 500 ml 5% roztworu glukozy jest niestabilny i nie należy go stosować).

Środki ostrożności

Amiodaron może być podawany dożylnie wyłącznie na oddziale intensywnej terapii, gdzie stan kliniczny pacjenta jest stale monitorowany (zapis EKG, wartości ciśnienia tętniczego). W przypadku gdy tylko jest to możliwe, amiodaron w postaci dożylnej powinien być podawany poprzez centralny dostęp żylny, aby uniknąć reakcji niepożądanych w miejscu podania. Należy zwrócić uwagę na wszelkie objawy niedociśnienia, ciężkiej niewydolności oddechowej, niewyrównanej lub ciężkiej niewydolności serca. Dawka leku wynosi około 5 mg/kg masy ciała. Amiodaron powinien być podawany we wstrzyknięciu dożylnym trwającym co najmniej 3 min. z wyjątkiem przypadków resuscytacji krążeniowo-oddechowej związanej z migotaniem komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna. Następne wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 min., nawet jeżeli w pierwszym wstrzyknięciu podano tylko roztwór z jednej ampułki (150 mg) ze względu na ryzyko wystąpienia nieodwracalnej zapaści krążeniowej. Jeżeli konieczne jest podanie następnych dawek amiodaronu, należy je podawać w formie infuzji dożylnej. Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie świadczą o zatruciu amiodaronem. Podczas stosowania schematów zawierających sofosbuwir jednocześnie z amiodaronem zaobserwowano zagrażające życiu przypadki bradykardii i bloku serca. Bradykardia występowała zwykle w ciągu kilku godzin do dni, ale obserwowano także przypadki, w których ten czas był dłuższy, najczęściej do 2 tyg. od rozpoczęcia leczenia HCV. Pacjentom przyjmującym schemat zawierający sofosbuwir należy podawać amiodaron wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych alternatywnych leków przeciwarytmicznych jest przeciwwskazane lub nie są one tolerowane. Jeśli jednoczesne stosowanie amiodaronu jest konieczne, zaleca się monitorowanie czynności serca u pacjentów w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 h od rozpoczęcia jednoczesnego podawania; a następnie częstość pracy serca powinna być monitorowana w warunkach ambulatoryjnych lub samodzielnie przez pacjenta, codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tyg. leczenia. Ze względu na długi T_0,5 amiodaronu należy również monitorować czynność serca w sposób opisany powyżej u pacjentów, którzy przerwali stosowanie amiodaronu w ciągu ostatnich kilku miesięcy i mają rozpocząć przyjmowanie schematu zawierającego sofosbuwir. Należy powiadomić wszystkich pacjentów przyjmujących amiodaron w skojarzeniu ze schematem zawierającym sofosbuwir o ryzyku wystąpienia objawów bradykardii i bloku serca oraz o konieczności niezwłocznego zwrócenia się o pomoc lekarską w przypadku ich wystąpienia. Wystąpienie duszności oraz nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. W przypadku podejrzenia takiego rozpoznania u pacjenta, u którego wystąpiła duszność wysiłkowa zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka), należy wykonać badanie radiologiczne klatki piersiowej. W takim przypadku należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zazwyczaj odwracalne po wczesnym odstawieniu amiodaronu. Należy rozważyć także wprowadzenie leczenia z zastosowaniem kortykosteroidów. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu. Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem począwszy od momentu rozpoczęcia leczenia. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3-krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym ciężkiej niewydolności komórek wątrobowych lub niewydolności wątroby, czasami prowadzących do zgonu) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą one wystąpić podczas stosowania zarówno w postaci doustnej produktu, jak i dożylnej oraz w ciągu 24 h od dożylnego podania amiodaronu . Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy). Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem. Zgłaszano jednak przypadki zakończone zgonem. Należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem, jeśli podczas jego stosowania pojawią się reakcje skórne mogące wskazywać na wystąpienie zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka, pęcherzowego zapalenie skóry, reakcji polekowej z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS). W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka oftalmoskopem. Stwierdzenie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem ze względu na możliwość progresji do utraty wzroku. Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki ß-adrenolityczne, antagoniści kanałów wapniowych zwalniający rytm serca (werapamil, diltiazem), drażniące leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię. W badaniach retrospektywnych stosowanie amiodaronu przed przeszczepem serca u biorcy przeszczepu, wykazało zwiększone ryzyko wystąpienia pierwotnej dysfunkcji przeszczepu (PGD). PGD jest zagrażającym życiu powikłaniem przeszczepu serca, które charakteryzuje się zaburzeniami lewej komory, prawej komory lub zaburzeniami dwukomorowymi i występuje w ciągu pierwszych 24 h po przeszczepie, dla której nie ma możliwej do zidentyfikowania wtórnej przyczyny. Ciężka postać PGD może być nieodwracalna. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Lek zawiera 60 mg alkoholu benzylowego w jednej ampułce (3 ml) co odpowiada 20 mg/ml. Alkohol benzylowy może powodować reakcje alergiczne. Dożylne podawanie alkoholu benzylowego noworodkom wiąże się z ryzykiem ciężkich działań niepożądanych i śmierci (tzw. ”gasping syndrome”). Minimalna ilość alkoholu benzylowego, przy której mogą wystąpić objawy toksyczności jest nieznana, a u małych dzieci istnieje zwiększone ryzyko z powodu kumulacji. Duże objętości alkoholu benzylowego należy podawać z ostrożnością i tylko w razie konieczności, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby z powodu ryzyka kumulacji i toksyczności (kwasica metaboliczna).

Ciąża i laktacja

Stosowanie preparatu w ciąży i okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Kobiety w ciąży lub karmiące piersią powinny skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem leku, gdyż duża ilość alkoholu benzylowego może gromadzić się w ich organizmie i powodować działania niepożądane (tzw. kwasicę metaboliczną).

Działania niepożądane

Często: bradykardia, reakcje w miejscu podania (ból, rumień, obrzęk, martwica, wynaczynienie, naciek, stan zapalny, stwardnienie, zapalenie żył, zapalenie tkanki łącznej, zakażenie, zmiany zabarwienia skóry), wyprysk, obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, zmniejszone libido. Bardzo rzadko: znaczna bradykardia, zatrzymanie czynności węzła zatokowego wymagające zakończenia leczenia amiodaronem, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku, wystąpienie nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszenie istniejących zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem akcji serca, nudności, izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz we krwi, ostre zaburzenia czynności wątroby z dużą aktywnością aminotransferaz we krwi i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym, wstrząs anafilaktyczny, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, nieznaczne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe (rzekomy guz mózgu), ból głowy, śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc czasami prowadzące do zgonu, ciężkie powikłania oddechowe (zespół ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych), czasami z zejściem śmiertelnym, skurcz oskrzeli i (lub) bezdech w przypadku ciężkiej niewydolności oddechowej, zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, nadmierna potliwość, nagłe zaczerwienienie twarzy. Częstość nieznana: neutropenia, agranulocytoza, torsades de pointes, zapalenie trzustki (w tym ostre), obrzęk naczynioruchowy; nadczynność tarczycy; bóle odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa; pokrzywka, ciężkie reakcje skórne, jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS); neuropatia i (lub) zapalenie nerwu wzrokowego (które może prowadzić do utraty wzroku), majaczenie (w tym splątanie), omamy, zmniejszenie libido, pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepie serca.

Pozostałe informacje

Roztwór zawiera alkohol benzylowy. Od pierwszego zastosowania amiodaronu zaleca się ścisłe monitorowanie aktywności aminotransferaz we krwi.