Calcium gluconicum Espefa - baza leków

Wskazania

Zapobieganie niedoborom wapnia. Wspomagająco łącznie z lekami o właściwościach przeciwzapalnych, przeciwwysiękowych i przeciwobrzękowych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na składniki preparatu. Hiperkalcemia lub hiperkalciuria. Ciężka niewydolność nerek.

Dawkowanie

Doustnie (podczas posiłku). Dorośli: 3 tabl. 3-4 razy na dobę; dzieci >4 lat oraz młodzież: 1-2 tabl. 3 razy na dobę.

Skład

1 tabl. zawiera 500 mg jednowodnego glukonianiu wapnia (ok. 44,7 mg jonów wapnia).

Działanie

Wapń jest niezbędnym pierwiastkiem regulującym ważne procesy życiowe, jak przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, prawidłowy rozwój układu kostno-szkieletowego, procesy krzepnięcia krwi, aktywację szeregu enzymów, przepuszczalność błon komórkowych i naczyń. Sole wapnia uszczelniają naczynia włosowate i zmniejszają ich przepuszczalność, działając przeciwwysiękowo i przeciwobrzękowo. Działają przeciwalergicznie oraz pobudzają mechanizmy obronne organizmu. Niedobór wapnia powoduje zmniejszenie zawartości wapnia w tkance kostnej, osteomalację lub krzywicę. Wapń wchłaniany jest w początkowym odcinku jelita cienkiego na drodze transportu aktywnego zależnego od witaminy D, oraz w mniejszym stopniu, w końcowym odcinku jelita cienkiego, na zasadzie transportu ułatwionego. Po podaniu doustnym wchłonięciu ulega do 30% wapnia. Wchłonięte jony wapnia są transportowane do płynu pozakomórkowego i ulegają szybkiemu wiązaniu w układzie kostnym. Wapń występuje w osoczu związany w postaci kompleksów z kwasami di- i trikarboksylowymi, związany z białkami i wolny w postaci zjonizowanej. Wydalanie wapnia zależy od stężenia w osoczu, szybkości przesączania kłębuszkowego oraz od czynników hormonalnych. Wapń niewchłonięty lub wydalony do jelita z sokiem trzustkowym i żółcią wiąże się z kwasami żółciowymi lub tłuszczowymi i jest usuwany z kałem. Z moczem i potem wydala się do 250 mg wapnia na dobę. 98% przesączonego w kłębuszkach nerkowych wapnia ulega resorpcji zwrotnej w cewkach nerkowych.

Interakcje

Wapń zmniejsza wchłanianie tetracyklin, atenololu, fosfomycyny, soli żelaza, sulfasalazyny i fluorochinolonów. Osłabia działanie werapamilu i innych blokerów kanału wapniowego. Stosowany z glikozydami naparstnicy może nasilić ich działania niepożądane. Stosowany z moczopędnymi lekami tiazydowymi (np. hydrochlorotiazydem) zwiększa ryzyko hiperkalcemii. Glikokortykosteroidy, kwas szczawiowy, fitynowy i fosforowy hamują wchłanianie związków wapnia. Kwas cytrynowy, witamina D₃ i parathormon ułatwiają wchłanianie związków wapnia. Wapń zmniejsza stężenie fosforanów we krwi.

Środki ostrożności

Nie stosować z pokarmami zawierającymi kwas szczawiowy (m.in. szpinak, rabarbar), kwas fitynowy (pieczywo pełnoziarniste) ani z lekami, z którymi wapń wykazuje interakcje. Pacjentom z predyspozycją do kamicy nerkowej zaleca się podawać zwiększone ilości płynów. Brak lub znacząco zmniejszony efekt działania leku występuje u osób z zaburzonym wchłanianiem jelitowym.

Ciąża i laktacja

Wapń przechodzi przez barierę łożyska i osiąga we krwi płodu stężenie większe niż we krwi matki. Jest również wydzielany do mleka kobiecego. Wapń jest wskazany dla kobiet ciężarnych i karmiących piersią z powodu zwiększonego zapotrzebowania i zmniejszonego stężenia we krwi podczas ciąży i laktacji. Preparat może być stosowany w ciąży i okresie karmienia piersią w zalecanych dawkach.

Działania niepożądane

Niekiedy mogą wystąpić zaburzenia żołądkowo-jelitowe, metaliczny smak w ustach, brak łaknienia, wzmożone pragnienie, zwiększenie diurezy, ból kości - należy wówczas zmniejszyć dawkę leku.