Apo-Letro - baza leków

Wskazania

Leczenie uzupełniające u kobiet po menopauzie we wczesnym stadium zaawansowania raka piersi z receptorami dla hormonów. Przedłużone leczenie uzupełniające u pacjentek po menopauzie z hormonozależnym rakiem piersi we wczesnym stadium zaawansowania, po standardowym leczeniu uzupełniającym tamoksyfenem trwającym 5 lat. Leczenie pierwszego rzutu zaawansowanego raka piersi u kobiet po menopauzie. Leczenie zaawansowanego raka piersi po menopauzie, występującej fizjologicznie lub wywołanej sztucznie, u których wystąpił nawrót lub progresja procesu nowotworowego, a które uprzednio były leczone lekami o działaniu przeciwestrogenowym. Nie stwierdzono skuteczności leku u pacjentek bez receptorów dla hormonów.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na letrozol lub inne składniki preparatu. Ciąża, karmienie piersią. Nie stosować u kobiet przed menopauzą.

Dawkowanie

Doustnie. Pacjentki dorosłe i w podeszłym wieku: zalecana dawka wynosi 2,5 mg raz na dobę. Leczenie uzupełniające należy kontynuować przez 5 lat lub do momentu nawrotu choroby nowotworowej. W leczeniu uzupełniającym doświadczenie kliniczne dotyczy 2 lat, a w przedłużonym leczeniu uzupełniającym - 4 lat. U pacjentek z zaawansowanym rakiem piersi lub rakiem piersi z przerzutami, leczenie należy prowadzić do czasu pojawienia się dowodów świadczących o progresji procesu nowotworowego. U pacjentek z klirensem kreatyniny > 30 ml/min nie jest konieczne dostosowanie dawki. Brak wystarczających danych dotyczących pacjentek z klirensem kreatyniny < 30ml/min oraz u pacjentek z ciężką niewydolnością wątroby.

Skład

1 tabl. powl. zawiera 2,5 mg letrozolu.

Działanie

Lek przeciwnowotworowy - niesteroidowy inhibitor aromatazy (inhibitor biosyntezy estrogenów). Letrozol unieczynnia aromatazę w wyniku kompetycyjnego wiązania się z kompleksem aromataza-cytochrom P-450, co prowadzi do zahamowania biosyntezy estrogenów we wszystkich tkankach. Zahamowanie stymulacji wzrostu guza przez estrogeny ma podstawowe znaczenie w leczeniu nowotworów w przypadkach, gdy rozrost tkanki nowotworowej jest uzależniony od obecności estrogenów i stosowane jest leczenie endokrynologiczne. LetrozoI jest szybko i całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego (biodostępność - 99,9%). Pokarm nieznacznie zmniejsza szybkość wchłaniania leku, ale nie ma wpływu na biodostępność. W około 60% wiąże się z białkami osocza. Główną drogą eliminacji letrozolu jest przemiana metaboliczna do farmakologicznie nieaktywnego metabolitu - karbinolu - która przebiega przy udziale izoenzymów CYP3A4 i CYP2A6. Lek jest wydalany głównie z moczem. T_0,5 w końcowej fazie eliminacji wynosi 2 dni. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 2-6 tygodni. Stężenia w stanie stacjonarnym są około 7-krotnie większe, niż stężenia mierzone po podaniu pojedynczej dawki 2,5 mg. Zaburzenia czynności nerek (dobowy klirens kreatyniny 9-116 ml/min) oraz łagodne do umiarkowanych zaburzenia czynności wątroby nie wpływają na farmakokinetykę Ietrozolu. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby, dostępność leku i okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji zwiększają się 2-3-krotnie.

Interakcje

Jednoczesne podawanie letrozolu z cymetydyną i warfaryną nie powoduje istotnych klinicznie interakcji. Nie stwierdzono występowania interakcji u pacjentek leczonych jednocześnie z letrozolem i innymi powszechnie przepisywanymi lekami. Dotychczas brak danych klinicznych dotyczących stosowanie letrozolu z innymi lekami przeciwnowotworowymi. Z badań in vitro wynika że letrozol hamuje aktywność izoenzymów 2A6 i umiarkowanie, 2C19 cytochromu P450; należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania leków, które są w głównej mierze metabolizowane przez te izoenzymy i które mają wąski indeks terapeutyczny.

Środki ostrożności

Preparat nie jest wskazany do stosowania u dzieci. U pacjentek z klirensem kreatyniny <10 ml/min oraz ciężką niewydolnością wątroby, należy wnikliwie rozważyć stosunek korzyści i ryzyka leczenia. Letrozol silnie zmniejsza stężenie estrogenu. Pacjentki, u których stwierdzono w wywiadzie osteoporozę i (lub) złamania, lub które są w grupie podwyższonego ryzyka osteoporozy powinny mieć, przed rozpoczęciem leczenia uzupełniającego lub przedłużonego leczenia uzupełniającego, obowiązkowo wykonane densytometryczne badanie gęstości kości oraz powinny być monitorowane w kierunku rozwoju osteoporozy podczas leczenia i po zakończeniu leczenia. Leczenie i zapobieganie osteoporozie powinno być wprowadzone jako uzasadnione i dokładnie monitorowane.

Ciąża i laktacja

Preparat jest przeciwwskazany do stosowania w ciąży i podczas karmienia piersią. U kobiet w wieku okołomenopauzalnym, które mogą zajść w ciążę przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać test ciążowy i zastosować odpowiednią metodę antykoncepcji do czasu potwierdzenia stanu pomenopauzalnego.

Działania niepożądane

Bardzo często: bóle stawów; zwiększona potliwość; uderzenia gorąca, uczucie zmęczenia, w tym astenia. Często: brak łaknienia, zwiększenie łaknienia, hipercholesterolemia; depresja; ból i zawroty głowy; nudności, wymioty, niestrawność, zaparcie, biegunka; łysienie, wysypka (w tym wysypka rumieniowa i wysypka plamisto-grudkowa przypominająca zmiany łuszczycowe, pęcherzykowa); bóle mięśni, bóle kości, osteoporoza, złamania kości; złe samopoczucie, obrzęki obwodowe; zwiększenie masy ciała. Niezbyt często: zakażenia układu moczowego; ból nowotworowy (nie dotyczy leczenia uzupełniającego i przedłużenia leczenia uzupełniającego); leukopenia; obrzęki uogólnione; lęk w tym nerwowość i drażliwość; senność, bezsenność, zaburzenia pamięci, nieprawidłowe odczuwanie bodźców w tym parestezje, niedoczulica, zaburzenia smaku, udar naczyniowy mózgu; zaćma, podrażnienie oka, niewyraźne widzenie; kołatanie serca, tachykardia; zakrzepowe zapalenie żył, w tym zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych i głębokich, nadciśnienie, choroba niedokrwienna serca; duszność, kaszel; ból brzucha, zapalenie jamy ustnej, suchość błon śluzowych w jamie ustnej; zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych; świąd, suchość skóry, pokrzywka; zapalenie stawów; zwiększenie częstości oddawania moczu; krwawienie z pochwy, upławy, suchość pochwy, bóle piersi; gorączka, suchość błon śluzowych, zwiększone pragnienie; zmniejszenie masy ciała. Rzadko: zator płucny, zakrzepica tętnic, udar niedokrwienny mózgu. Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne.

Pozostałe informacje

Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentek, u których stan po menopauzie nie jest ustalony, należy ocenić stężenie LH, FSH i (lub) estradiolu. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać test ciążowy. W trakcie leczenia należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń.