INCA033989 – terapia celowana przeciwko zmutowanej kalretikulinie
Pierwszym omawianym lekiem było przeciwciało INCA033989, ukierunkowane na zmutowaną kalretikulinę. Jak wyjaśnia prof. Claire Harrison, mutację CALR stwierdza się u około 25-30% pacjentów z mielofibrozą. Zmutowane białko tworzy kompleks z receptorem trombopoetyny MPL i pojawia się na powierzchni komórek, co umożliwia jego rozpoznanie przez terapię przeciwciałem.
W badaniu I fazy oceniano INCA033989 w monoterapii, w skojarzeniu z ruksolitynibem oraz jako leczenie pierwszego rzutu. Wyniki prof. Harrison określa jako bardzo obiecujące. U ponad połowy pacjentów uzyskano co najmniej 25% redukcję wielkości śledziony oraz istotną poprawę objawów choroby.
Szczególnie interesujące są obserwacje dotyczące zmniejszenia ilości zmutowanego białka, normalizacji obrazu szpiku, redukcji komórek blastycznych oraz ograniczenia włóknienia szpiku. Terapia była dobrze tolerowana, także u pacjentów w wieku 80 lat i starszych, a w badaniu nie osiągnięto maksymalnej tolerowanej dawki.
Selineksor w skojarzeniu z ruksolitynibem
Drugim ważnym tematem była terapia selineksorem. Lek ten jest znany m.in. z leczenia szpiczaka plazmocytowego, jednak jego mechanizm działania może mieć znaczenie również w mielofibrozie. Selineksor hamuje szlak JAK-STAT, wpływa na białko p53, zatrzymuje cykl komórkowy oraz oddziałuje na szlak NF-kB.
W badaniu SENTRY oceniano selineksor w skojarzeniu z ruksolitynibem u pacjentów kwalifikujących się do leczenia pierwszej linii. W porównaniu z grupą otrzymującą placebo z ruksolitynibem, leczenie skojarzone wiązało się z dwukrotnie większym odsetkiem pacjentów, u których uzyskano co najmniej 35% redukcję objętości śledziony.
Najważniejszym sygnałem była jednak korzyść w zakresie przeżycia ogólnego. Po sześciu miesiącach, przy medianie obserwacji wynoszącej 11 miesięcy, odnotowano około 50% zmniejszenie ryzyka zgonu w grupie leczonej selineksorem z ruksolitynibem.
Prof. Harrison zwraca uwagę, że działania niepożądane obserwowane podczas stosowania selineksoru były zgodne z oczekiwaniami. Najczęściej dotyczyły zmęczenia, nudności oraz nieco większej toksyczności hematologicznej, jednak pozostawały możliwe do opanowania. Odsetek przerwania leczenia był podobny w obu ramionach badania.
Zapraszamy do zapoznania się z całością nagrania!
Materiał powstał w czasie Kongresu EHA2026, który odbył się w dniach 11-14 czerwca w Sztokholmie.
